Περί «τουρκικού» έθνους συνέχεια

Στο προηγούμενο άρθρο μας αναφερθήκαμε στο τεράστιο ζήτημα που έχει προκύψει μετά την αμφισβήτηση της έννοιας «τουρκικό έθνος» που έχει αρχίσει μετά τη διαδικασία-πρωτοβουλία του διδύμου Ερντογάν–Μπαχτσελί, για μια «Τουρκία χωρίς τρομοκρατία», ένας τίτλος ο οποίος εφευρέθηκε για να καλυφθεί η διαδικασία πολιτικής επίλυσης του Κουρδικού, που αποτελεί μακράν το σοβαρότερο πρόβλημα της γείτονος.

Το θέμα της έννοιας «τουρκικό έθνος» που επιβλήθηκε σε όλους τους λαούς της Ανατολίας, είναι τεράστιο και έχει απασχολήσει πολλούς πολιτικούς επιστήμονες στην Τουρκία και διεθνώς, δεδομένου ότι οι τουρκικής καταγωγής (Τουρκομάνοι, Τάταροι, Κιπτσάκοι, Τσεπνήδες κ.ά.) κάτοικοι της Τουρκίας αποτελούν μειονότητα, με τους Κούρδους να διεκδικούν όχι μόνο τα πρωτεία, αλλά και την συνιδιοκτησία της Ανατολίας.

Από πλευράς τουρκικού κράτους, απέναντι στις εθνικές διεκδικήσεις των Κούρδων, οργανώνεται μια άμυνα, με επιχειρήματα του τύπου «η αναφορά σε τουρκικό έθνος αφορά μια ανώτερη πολιτισμική ταυτότητα που “σκεπάζει” όλους τους λαούς της Ανατολίας και δεν αναφέρεται στενά σε τουρκικό έθνος».

Με αφορμή τις αναφορές που έκανε στην τουρκική εθνοσυνέλευση ο βουλευτής Τσίφτγιουρεκ του νομού Βαν, τις οποίες καταγράψαμε στο προηγούμενο άρθρο μας, ο Κούρδος δημοσιογράφος Αρίφ Ζερεβάν παραθέτει εξαιρετικά ενδιαφέροντα στοιχεία για το θέμα, τα κυριότερα των οποίων είναι τα εξής:

«Το τουρκικό κράτος είναι ένας βρετανικός θεσμός. Με τη βρετανική υποστήριξη, ο “τουρκικός εθνικισμός” προωθήθηκε μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης. Ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Ισμέτ Ινονού, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη Μοσούλη, την Τζεζίρε (περιοχή Χασάκα ΒΑ Συρίας) και τα νησιά του Αιγαίου, άρχισαν να οχυρώνονται πίσω τον “τουρκικό εθνικισμό”. Οι Βρετανοί απάντησαν: “Εντάξει, η Μοσούλη και το Ιράκ είναι δικά μας. Αν θέλετε να αρνηθείτε την ύπαρξη των Κούρδων, να τους αφομοιώσετε και να τους σφαγιάσετε, είστε ελεύθεροι να το κάνετε”.

Το Σύνταγμα του 1921 δεν περιέχει ούτε μία λέξη για την “Τουρκικότητα”. Η μόνη γενική έννοια είναι “το έθνος μας”, που σημαίνει “πληθυσμός”.

»Η “Τουρκικότητα” είναι μια φανταστική εθνική ταυτότητα που επινοήθηκε μαζί με το κεμαλικό κράτος. Η εθνική της βάση είναι πολύ αδύναμη επειδή ο πληθυσμός στην Ανατολία με μογγολική/τουρκική εθνοτική καταγωγή δεν υπερβαίνει ούτε το 10%.

»Ο ίδιος ο Μπαχτσελί λέει ότι η “τουρκική ταυτότητα” δεν είναι εθνικότητα, αλλά μια φανταστική, πολιτική έννοια. Ο Ερντογάν λέει επίσης ότι αν δεν υπήρχε το Ισλάμ και αν δεν συμπεριλαμβάναμε άλλα μουσουλμανικά έθνη στην “τουρκικότητα”, η “τουρκικότητα” στην Ανατολία θα ήταν μουσειακό έκθεμα, που σημαίνει ότι σπάνια θα βρίσκονταν άτομα να την εκφράζουν.

»Στην πραγματικότητα, η “Τουρκικότητα” είναι μια μικρή υποταυτότητα στην Ανατολία, που αποτελείται από Τατάρους, Κιπτσάκους και έναν μικρό αριθμό Μογγόλων/Τούρκων από την Κεντρική Ασία. Ο συνολικός πληθυσμός τους δεν υπερβαίνει το 10%.

Ούτε καν η οθωμανική οικογένεια δεν ήταν “τουρκική”. Στην πραγματικότητα, όλες οι ηγεμονίες της Ανατολίας ήταν κουρδικές.

»Ακόμα και ο Ζιγιά Γκιoκάλπ, ο θεωρητικός του τουρκικού εθνικισμού, θεωρούσε τους Κούρδους ως ξεχωριστό έθνος και δεν υποστήριζε την “τουρκοποίησή” τους. Κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, απέναντι στους αυξανόμενους αλβανικούς, αραβικούς και κουρδικούς εθνικισμούς, ο Γκιοκάλπ προέτρεψε όσους θεωρούσαν τους εαυτούς τους “Τούρκους” να ασπαστούν τις δικές τους εθνικές ταυτότητες, όπως ακριβώς έκαναν οι Άραβες, οι Αλβανοί και οι Κούρδοι.

»Στην Ανατολία και το Κουρδιστάν, η κυρίαρχη εθνοτική ομάδα εξακολουθεί να είναι το κουρδικό έθνος. Οι “Τούρκοι” αποτελούν μειονότητα.

»Οι Γεωργιανοί, οι Λαζοί, οι Κιρκάσιοι, οι Άραβες, οι Σύριοι, οι Ασσύριοι και όσοι προέρχονται από τα Βαλκάνια έχουν όλοι σαφώς καθορισμένες εθνικές ταυτότητες. Κανένας από αυτούς δεν είναι “Τούρκος”. Το σημερινό “τουρκικό κράτος” είναι απλώς μια πολιτική δομή.

»Η εθνική ταυτότητα είναι αιώνια και θα διαρκεί για τους επόμενους αιώνες! Τα κράτη, από την άλλη πλευρά, είναι πολιτικές δομές που αλλάζουν συνεχώς μορφή και μπορούν να εξαφανιστούν μετά από μια ορισμένη περίοδο. Καμία μορφή κράτους δεν είναι αιώνια.

»Μια Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Κουρδιστάν-Ανατολίας είναι απαραίτητη. Η βρετανική παγκόσμια κυριαρχία έχει καταρρεύσει. Ο κεμαλικός τουρκικός εθνικισμός έχει επίσης καταστεί παρωχημένος.»

Επειδή και εμείς οι Έλληνες έχουμε «γαλουχηθεί» με το ψέμα του «τουρκικού έθνους», το μεγαλείο και το μέγεθος του οποίου επικαλούνται διάφοροι ακαδημαϊκοί αλλά και πολιτικοί που μάλιστα χρημάτισαν και σε θέσεις όπως αυτή του υπουργού Εξωτερικών προφανώς για να προετοιμάσουν επώδυνους συμβιβασμούς με την γείτονα, καλό είναι να μελετήσουμε ενδελεχώς το θέμα και να αντιληφθούμε το μέγεθος της εθνικής ζημιάς που έγινε από τον Κώστα Σημίτη, όταν αποφάσισε να παραδώσει τον ηγέτη των Κούρδων στην Τουρκία, πλήττοντας στις σχέσεις της Ελλάδος με έναν πολύτιμο σύμμαχο, όπως είναι το κουρδικό έθνος των σαράντα εκατομμυρίων.

Τροφή για σκέψη.