Σίγουρα έχετε, ακόμα και σαρκαστικά πει τη φράση «Περνάμε καλά στα παρασκήνια και αυτό το εισπράττει το κοινό». Ξέχωρα από το χώρο του θεάτρου, ο κάθε υγιής άνθρωπος θέλει στον χώρο εργασίας του να υπάρχουν άνθρωποι εμπιστοσύνης, που να μην δημιουργούν προβλήματα και είναι καλοί στη δουλειά τους. Δύσκολη τριπλέτα, αλλά συμβαίνει, ευτυχώς, αρκετές φορές.
Μια τέτοια περίπτωση ήταν και ο Γιώργος Βελέντζας. Ένας δευτεραγωνιστής ηθοποιός που ήταν αγαπητός στους συναδέλφους του και στο κοινό.
Ειδικά το τελευταίο, τον έχει γνωρίσει από τις πολλές αριθμητικά ερμηνείες του, κυρίως στον ελληνικό κινηματογράφο. Μάλιστα στη μεγάλη οθόνη, κοντράρεται με τον εξίσου αξέχαστο Λαυρέντη Διανέλλο για το ποιος έχει παίξει σε περισσότερες ταινίες. Σίγουρα και οι δυο τους έχουν στο ενεργητικό τους πάνω από 200 φιλμ.
Και όχι μόνο, αφού όπως θα δείτε παρακάτω και στο θέατρο είχε μακροχρόνιες συνεργασίες, αλλά και φιλίες που άντεξαν δεκαετίες. Ποιος ήταν λοιπόν ο ηθοποιός που τον ξέρουν ακόμα και οι πιτσιρικάδες, από το viral επεισόδιο του «Κωνσταντίνου και Ελένης» που υποδύθηκε τον πατέρα της Ματίνας Μανταρινάκη;
Ηθοποιός από αγγελία
«Ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Αθήνα, στο Γουδή, στις 4 Δεκεμβρίου 1927. Πήγαινε σχολείο αλλά μεσολάβησε η κατοχή και σταμάτησε γιατί έπρεπε να δουλέψει. Ξαναγύρισε στα θρανία μετά την κατοχή και τέλειωσε νυχτερινό γυμνάσιο. Δεκαπέντε χρονών όμως, δούλευε (συνολικά οκτώ χρόνια) στην αποθήκη του Μαρινόπουλου στην Ομόνοια και έκανε διανομές στα φαρμακεία και σε σπίτια». Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Θανάση Βελέντζα, γιο του ηθοποιού που σε συνέντευξή του είχε μιλήσει για τον διάσημο πατέρα του.
Η καταγωγή του ηθοποιού ήταν από το Διχώρι Φωκίδας. Είχαμε μείνει στα χρόνια που δούλευε στο φαρμακείο. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας τον εκτιμούσε πολύ και ήθελε να τον σπουδάσει φαρμακοποιό. Μόνο που μια μέρα, ο νεαρός Γιώργος βλέπει στην πόρτα της εταιρείας Νόβακ Φιλμ –που ήταν και τα στούντιό της εκεί– να γράφει «Ζητείται μικρός» και αποφασίζει να γίνει ηθοποιός. Έτσι άρχισαν όλα.
Με το που τελείωσε τη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών προσελήφθη στο θίασο του Βασίλη Αργυρόπουλου και έκανε το ντεμπούτο του, στο έργο Η αρπαγή της Σμαράγδως. Βρισκόμαστε στο 1948.
Η θητεία δίπλα στους μεγάλους
Ο νεαρός ηθοποιός κερδίζει από την αρχή τις εντυπώσεις και συνεργάζεται με τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου. Και εντός Αθηνών και εκτός με τα θρυλικά μπουλούκια. Είχε ήδη κάνει όνομα στον χώρο όταν ο Μάνος Κατράκης ίδρυσε το Λαϊκό Θέατρό του, και έσπευσε να τον εντάξει στον θίασό του, όπου παρέμεινε για τέσσερα χρόνια. Μετά συνεργάστηκε με όλους και από το 1979-1992 ήταν μόνιμο μέλος του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. «Αμέσως μου έκαναν προτάσεις ο ένας θίασος μετά τον άλλον. Έπαιξα με όλους. Μικρούς και μεγάλους ρόλους, όλους τους αγάπησα», είχε πει ο ηθοποιός σε συνέντευξή του.
Ξαναγυρνάμε στο 1948. Την ίδια χρονιά με το θεατρικό, έρχεται και το κινηματογραφικό ντεμπούτο του. Ήταν το πολεμικό δράμα Οχυρό 27 του παραγωγού και σκηνοθέτη Μαυρίκιου Νόβακ που του άνοιξε τις κινηματογραφικές πόρτες. «Παίξαμε σε εκατοντάδες ταινίες και δεν παίρναμε λεφτά. Ελάχιστα. Ψίχουλα. Γυρίζαμε τη μία μετά την άλλη. Όπου με καλούσαν, πήγαινα. Είχα οικογένεια και έπρεπε να τη ζήσω», είχε πει στην ίδια συνέντευξη.
Ένας καλός οικογενειάρχης
Το 1964, ο Γιώργος Βελέντζας βρίσκεται στη Μυτιλήνη για τα γυρίσματα της ταινίας Η μοίρα ενός αθώου. Μακιγιέζ της ταινίας είναι η Μπέλλα Παπαπέτρου, η οποία έχει μια σημαντική πορεία στον ελληνικό κινηματογράφο, ενώ για τέσσερις δεκαετίες έβαφε την πρωθιέρεια και τις ιέρειες στο τελετουργικό της αφής της Ολυμπιακής φλόγας, στην Αρχαία Ολυμπία. Προκύπτει έρωτας με την πρώτη ματιά. Την επόμενη χρονιά παντρεύτηκαν με κουμπάρα τη Σοφία Βέμπο, αφού όταν εκείνη και ο σύζυγός της Μίμης Τραϊφόρος έμαθαν τα νέα, του δήλωσαν αμέσως: «Γιώργο ετοιμάσου, εμείς θα σε παντρέψουμε»! Κάτι που έγινε φυσικά «Ξέρετε τι έκανε η Σοφία; Μόλις ο παπάς της έδωσε το δισκοπότηρο για να μεταλάβει, όπως γίνεται στους γάμους, ήπιε όλο το δισκοπότηρο! Και ο πάπας την κοίταζε σαστισμένος», θυμόταν ο Βελέντζας.
Το 1966 γεννήθηκε ο γιός του Θανάσης, που τον βάφτισε ο Νίκος Ξανθόπουλος. Το ζευγάρι έμεινε μαζί ως το τέλος εκείνης το 2005.
Ο Γιώργος Βελέντζας την ακολούθησε, μια δεκαετία μετά στις 20 Ιουλίου 2015, σε ηλικία 88 ετών.
Η δικαίωση και οι μνήμες
To 1993 τιμήθηκε με το Βραβείου Β’ Ανδρικού Ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη Ζωή χαρισάμενη. Το 1997 απέσπασε τιμητική διάκριση για τη συμμετοχή του στο φιλμ Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων. Εξίσου σημαντικό ήταν το πέρασμά του τόσο από τις συχνότητες του ραδιοφώνου όσο και από την τηλεόραση, όπου πλάι στις αμέτρητες μεταγλωττίσεις που έκανε (όπως στο κλασικό Μικρό σπίτι στο λιβάδι), έπαιξε και σε πολλές σειρές.
Ο ίδιος στις τελευταίες του συνεντεύξεις έλεγε: «Είμαι ο τελευταίος της γενιάς του Θανάση Βέγγου. Ξέρετε, εμένα κολλητοί μου ήταν ο Βέγγος και ο Χατζηχρήστος. Με αυτούς λαχταρούσα να παίξω, ρίχναμε πολύ γέλιο. Ταιριάζαμε. Δουλέψαμε πολύ μαζί. Με τον Θανάση πήγαμε περιοδεία έξι φορές στην Αυστραλία».
Η τελευταία του ερμηνεία ήταν το 2011, στο Εθνικό Θέατρο όταν έπαιξε στον Βασιλικό του Μάτεσι, ολοκληρώνοντας έτσι μια πλούσια καριέρα στο σανίδι που απλώθηκε σε έξι δεκαετίες δράσης «Τρομερή εμπειρία και απίστευτο χειροκρότημα. Μου έδωσε ζωή αυτή η τελευταία παράσταση», είπε χαρακτηριστικά για το πέσιμο της θεατρικής αυλαίας.
Σπύρος Δευτεραίος
