Την 05:30’ ώραν της 28-10-40, 30’ ενωρίτερον της ώρας καθ’ ην εξέπνεε το επιδοθέν τελεσίγραφον ήρχισαν αι εχθροπραξίαι μεταξύ Ιταλικών εν Αλβανία δυνάμεων και ημέτερων τούτων.
Αυτή είναι η πρώτη καταγραφή στο Ημερολόγιο Επιχειρήσεων του Γενικού Στρατηγείου (Τρίτο Γραφείο) τη μακρινή Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940, όταν ξεκινούσε ο αγώνας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων που έμεινε στην ιστορία ως Αλβανικό Έπος. Ό,τι καταγράφηκε σε αυτές τις σελίδες, από τις 28 Οκτωβρίου 1940 έως τις 12 Απριλίου 1941, περιλαμβάνεται σε έναν ιστορικό τόμο που εκδόθηκε από τη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (ΔΙΣ) με τον τίτλο Ημερολόγιον Επιχειρήσεων Γενικού Στρατηγείου – 28 Οκτωβρίου 1940 έως 12 Απριλίου 1941.
Πρόκειται για ένα σπάνιο ιστορικό ντοκουμέντο που καταγράφει μέρα προς μέρα (για την ακρίβεια, νύχτα προς νύχτα, καθώς τότε γίνονταν οι καταγραφές) τον αγώνα του Ελληνικού Στρατού κατά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Όπως ανέφερε στην ΕΡΤ ο συνταγματάρχης και επικεφαλής της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού Δοξάκης Κομήτης, «πρόκειται για ακριβή μεταγραφή του ημερολογίου που κρατούσε το Γενικό Στρατηγείο κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων».
Στις σελίδες του, είπε, «αποτυπώνεται νύχτα-νύχτα ο αγώνας του Ελληνικού Στρατού».
Η έκδοση περιλαμβάνει όχι μόνο το πρωτότυπο κείμενο του ημερολογίου, αλλά και παραρτήματα με διαταγές, σχεδιαγράμματα των μονάδων στην Αλβανία, πολεμικά ανακοινωθέντα, αλλά και το πρωτόκολλο παράδοσης του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία, όπου στεγάστηκε η έδρα του Γενικού Στρατηγείου. Όπως εξήγησε ο συνταγματάρχης, το ξενοδοχείο επιλέχθηκε επειδή «ήταν το μοναδικό κτήριο στην Αθήνα που διέθετε αντιαεροπορική κάλυψη».
Το αρχικό ημερολόγιο γράφτηκε χειρόγραφα από τον συνταγματάρχη Στυλιανό Κιτριλάκη, διευθυντή του 3ου Γραφείου (Επιχειρήσεων) του Γενικού Στρατηγείου. Από την 1η Ιανουαρίου 1941 το ημερολόγιο γίνεται δακτυλογραφημένο, ενώ μετά τη γερμανική εισβολή επανέρχεται σε χειρόγραφη μορφή με σημειώσεις μολυβιού, λόγω των δύσκολων συνθηκών.
Ο Δ. Κομήτης τόνισε επίσης πως «αυτό που εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η ηρεμία και η οργάνωση με την οποία προσεγγίζονται οι επιχειρήσεις, ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές».
Επισήμανε επίσης «την αγωνία για την υποστήριξη του στρατού που πολεμά υπό αντίξοες συνθήκες, αλλά και τη συμβολή του άμαχου πληθυσμού, όπως των γυναικών της Πίνδου, που αποτυπώνεται καθαρά στις σελίδες». Η γλώσσα του κειμένου είναι «απλή καθαρεύουσα, κατανοητή από όλους», καθώς το βιβλίο απευθύνεται όχι μόνο σε ερευνητές αλλά και στο ευρύ κοινό που ενδιαφέρεται για την ελληνική στρατιωτική ιστορία.
