Ελληνικό χωριό της υποδιοίκησης της Πάφρας, το Ελματσίκ έχει τη δική του ματωμένη ιστορία που σταματάει στο μελανό 1916. Το χωριό εκκλησιαστικά υπαγόταν στην μητρόπολη Αμάσειας και σύμφωνα με την Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού1 είχε 2.000 Έλληνες κατοίκους. Ο δρ Θωμάς Αλεξιάδης2 στη διδακτορική διατριβή του Η Πάφρα του Πόντου. Ιστορία, Εκκλησία, Εθνικοί Αγώνες (2012), επικαλούμενος τα στοιχεία της μητρόπολης, κάνει λόγο για 810 Έλληνες, ωστόσο μάλλον πρόκειται για διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Το Ελματσίκ ήταν χτισμένο στις πλαγιές λόφου σε υψόμετρο 600 μ. και είχε εκτεταμένη καλλιεργήσιμη πεδιάδα που έφθανε ως τον Άλυ ποταμό.
Χωριζόταν σε 4 μαχαλάδες, είχε δύο εκκλησίες και εξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου, που όταν πανηγύριζε συγκέντρωνε μεγάλο αριθμό προσκυνητών. Ο παπα-Γιώργης Κωνσταντινίδης που ιερουργούσε εκεί ήταν μεταξύ των κληρικών που μαρτύρησαν στην ευρύτερη περιοχή της Πάφρας.
Μέχρι το 1916 που το χωριό καταστράφηκε εντελώς, η Εγκυκλοπαίδεια του ποντιακού ελληνισμού αναφέρει πως υπήρχαν δύο δημοτικά σχολεία. Ωστόσο, το 1907, σύμφωνα με τον Ιερόθεο Χριστοδουλίδη3, δηλώνεται μόνο ένα αρρεναγωγείο με τέσσερις τάξεις, 74 μαθητές και δύο δασκάλους. Ο ένας από τους εκπαιδευτικούς ήταν ο Νεόφυτος Ναξαρλίδης.
Οι κάτοικοι του ασχολούνταν κυρίως με την καπνοκαλλιέργεια.
Στο διωγμό του 1916, εκτός του ότι καταστράφηκε εντελώς το χωριό, ο πληθυσμός του εκτοπίστηκε στο χωριό Σελαμλίκ.
Εκεί οι Τούρκοι τους κατέσφαξαν όλους, μαζί με κατοίκους άλλων γειτονικών χωριών. Επέζησαν μόνο 40 άτομα που με την Ανταλλαγή ήρθαν στην Ελλάδα, το 1922.
