Στο βόρειο τμήμα της επαρχίας Γιουσούφελι του νομού Αρτβίν της Τουρκίας, κοντά στα σύνορα με το νομό Ερζερούμ, βρίσκεται το χωριό Χαβέκ. Κατοικούνταν από Έλληνες χριστιανούς, οι οποίοι το 1910 αποφάσισαν να δηλώσουν ομαδικά αλλαγή θρησκεύματος στην οθωμανική διοίκηση, κρατώντας όμως κρυφά την πίστη τους. Έτσι έγιναν οι τελευταίοι εξισλαμισθέντες.
Μετά την ανταλλαγή πληθυσμών με βάση τη Συνθήκη της Λοζάνης (1924), οι κάτοικοι του Χαβέκ θέλησαν να φύγουν στην Ελλάδα ως ανταλλάξιμοι, πλην όμως οι τουρκικές Αρχές δεν το επέτρεψαν, αφού στα οθωμανικά μητρώα ήταν εγγεγραμμένοι ως μουσουλμάνοι. Προσπάθησαν ακόμα να έρθουν σε επαφή με τις ελληνικές Αρχές, και πάλι χωρίς αποτέλεσμα.
Όταν πέθανε ο κρυφός παπάς του χωριού, ένα άτομο από την κοινότητα πήγαινε στην Κωνσταντινούπολη τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, παίρνοντας από κάποια εκκλησία του Πατριαρχείου διαβασμένο χώμα, αντίδωρο και χριστιανικές ευχές.
Το χώμα ήταν για τους νεκρούς που τάφηκαν «αδιάβαστοι» και το αντίδωρο για τους ζωντανούς που ζούσαν απομονωμένοι στις εσχατιές του Πόντου.
Ορισμένοι κάτοικοι του Χαβέκ βρήκαν τρόπο να στείλουν τις κόρες τους στην Ελλάδα, για να μην παντρευτούν Τούρκους. Σταδιακά και οι ίδιοι άρχισαν να φεύγουν, κυρίως με προορισμό την Κωνσταντινούπολη, παραμένοντας όμως κρυπτοχριστιανοί και διαπρέποντας επαγγελματικά κυρίως στους τομείς της ζαχαροπλαστικής και της εμπορίας γαλακτοκομικών.
Σήμερα στο χωριό το χειμώνα κατοικούν ελάχιστοι άνθρωποι· το καλοκαίρι όμως παραθερίζουν αρκετοί.
