Καταμεσής του καλοκαιριού, στις 20 Ιουλίου, τιμάται ο Προφήτης Ηλίας, ωστόσο θεωρείται κύριος των καταιγίδων, ο «αντικαταστάτης» του Δία, με τον καυτό ήλιο αλλά και με τις βροντές και τους κεραυνούς – άλλωστε την ίδια εποχή λάτρευαν τον θεό των θεών, κατά τα κυνικά καύματα, τότε που μόνο τα σκυλιά τολμούσαν να βγουν έξω με τον καύσωνα.
Η λαϊκή παράδοση έφτιαξε το θρύλο βασιζόμενη στα όσα εξιστορούνται στην Παλαιά Διαθήκη, για την ξηρασία που επέβαλε ο Ηλίας και το «άνοιγμα» του ουρανού μετά από τρία χρόνια, οπότε και έπεσε η ευεργετική βροχή.
Όταν αστράφτει και βροντάει πιστεύεται ότι ο προφήτης Ηλίας κυνηγάει τον δράκο ή τον διάβολο με το άρμα του στον ουρανό, χρησιμοποιώντας ως όπλο τον κεραυνό.
Για την ευεργετική βροχή, την οποία περίμεναν με αγωνία άνθρωποι και ζωντανά, και από την οποία εξαρτιόταν η επιβίωσή τους, υπάρχει ένας θρύλος από την περιοχή του Καρς. Τον κατέγραψε ο Σάββας Πορφυρίου Παπαδόπουλος* στην ποντιακή διάλεκτο.
Μιλά για τον Ηλία που τον έδιωξαν οι χωρικοί και έκανε επτά χρόνια να βρέξει. Για τον… ζαντό που έπειτα πήρε το χάρισμα από τον Θεό να ελέγχει τον καιρό:
