Ο Arthur Leslie Leggett, ο τελευταίος βετεράνος από τη Δυτική Αυστραλία που πολέμησε στη Μάχη της Κρήτης, έφυγε από τη ζωή στις 6 Απριλίου, σε ηλικία 106 ετών (γεννημένος το 1918, τον Σεπτέμβριο θα γινόταν 107).
Η κηδεία του τελέστηκε στο Περθ χθες, Σάββατο 10 Μαΐου.
Τον Μάιο του 2008 ο Arthur Leggett είχε τιμηθεί από την κρητική παροικία της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας για την προσφορά του στο λαό της Κρήτης και τη συμβολή του στον κοινό αγώνα κατά των Γερμανών εισβολέων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εκ μέρους της Ελλάδας, φόρο τιμής στον εκλιπόντα απέτισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με μήνυμα το οποίο ανέγνωσε η πρόξενος της Ελλάδας Ελένη Γεωργοπούλου, και στο οποίο μεταξύ άλλων αναφέρει:
Σήμερα, η Ελλάδα σκύβει το κεφάλι με τιμή και ευγνωμοσύνη καθώς αποχαιρετούμε τον τελευταίο επιζώντα βετεράνο της Μάχης της Κρήτης. Εκ μέρους της Κυβέρνησης της Ελληνικής Δημοκρατίας και του ελληνικού λαού, εκφράζουμε τα βαθύτατα και ειλικρινή μας συλλυπητήρια για τον θάνατο του Arthur Leslie Leggett OAM.
Ήταν ο τελευταίος και γηραιότερος βετεράνος της Μάχης της Κρήτης στη Δυτική Αυστραλία και πρώην αιχμάλωτος πολέμου. Η ζωή του Arthur ήταν ένα λαμπρό παράδειγμα ανθεκτικότητας, θάρρους και υπηρεσίας.
Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής: κλείνει ένα κεφάλαιο της ζωντανής ιστορίας – ένα κεφάλαιο που γράφτηκε με θάρρος, θυσίες και την αδιάσπαστη θέληση εκείνων που πολέμησαν για την ελευθερία σε μια από τις πιο ηρωικές στιγμές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η Μάχη της Κρήτης και η Ελληνική Εκστρατεία αποτελούν σημαντικές στιγμές της ιστορίας για τους Αυστραλούς, ιδιαίτερα για τους Ελληνοαυστραλούς. Η κληρονομιά τους θα συνεχίσει να εμπνέει γενιές Ελλήνων και Αυστραλών.
Ο Arthur επέδειξε μεγάλο θάρρος και γενναιότητα κατά τη διάρκεια της Μάχης της Κρήτης το 1941 και τις πιο σκοτεινές ημέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σε ηλικία μόλις 22 ετών συνελήφθη και μεταφέρθηκε στη Γερμανία, όπου πέρασε τέσσερα χρόνια σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου. Επέζησε από μια βάναυση πορεία 800 χιλιομέτρων μέσα σε ορεινό έδαφος, χωρίς τροφή ή νερό, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις προσπαθούσαν να μετακινήσουν τους αιχμαλώτους πολέμου
Η δύναμη και η αντοχή του Arthur μας άφησε με δέος. Η ισόβια αφοσίωσή του να τιμά τις θυσίες των συναδέλφων του βετεράνων είχε διαρκή αντίκτυπο στην κοινή μας ιστορία.
Η Μάχη της Κρήτης δεν τελείωσε με την εκκένωση του νησιού από τους Συμμάχους το 1941. Η Κρητική Αντίσταση πολέμησε μέχρι την παράδοση των Γερμανών το 1945. Η Μάχη της Κρήτης ήταν και εξακολουθεί να είναι μια απόδειξη της γενναιότητας ενός λαού που αρνήθηκε να παραδοθεί. Ο λαός της Κρήτης πλήρωσε ένα τρομακτικό τίμημα για την ανυπακοή του, το οποίο δεν ξεχάστηκε ποτέ. Πολέμησαν με ό,τι είχαν και δεν είχαν.
Πολλοί διακινδύνευσαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν χιλιάδες στρατιώτες των Συμμάχων και των ANZAC που έμειναν πίσω κατά το χάος της αποχώρησης.
Αυτές οι πράξεις γενναιότητας και συμπόνιας παραμένουν ισχυρά σύμβολα του δεσμού μεταξύ του ελληνικού και του αυστραλιανού λαού. Η κληρονομιά αυτής της φιλίας θα διαρκέσει πολύ μετά το θάνατο του Arthur Leggett και των συναδέλφων του βετεράνων. Η μνήμη τους ζει στην ιστορία μας και στις καρδιές των οικογενειών τους και των Κρητικών που τους συμπαραστάθηκαν.
Για μένα, αυτός ο αποχαιρετισμός έχει ένα προσωπικό βάρος: η ιστορία της Μάχης της Κρήτης είναι επίσης η ιστορία της δικής μου οικογένειας. Ο πατέρας μου, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, γεννήθηκε το 1918, όπως και ο Arthur. Ήταν ανάμεσα σε εκείνους που έζησαν εκείνες τις σκοτεινές μέρες στα πάτρια εδάφη, ένας νέος άνδρας που διαμορφώθηκε για πάντα από τις εικόνες και τους ήχους της αντίστασης και της απώλειας. Φυλακίστηκε και καταδικάστηκε δύο φορές σε θάνατο. Όπως τόσο πολλοί Κρητικοί της γενιάς του, κουβαλούσε τη μνήμη εκείνης της μάχης όχι μόνο στα λόγια του, αλλά και στις πεποιθήσεις του και στην υπηρεσία του στην πατρίδα μας.
Για τη θυσία των ANZACs στη Μάχη της Κρήτης, η Κυβέρνηση και ο λαός της Ελλάδας θα είναι πάντα ευγνώμονες.
Σήμερα, τιμούμε την κληρονομιά του Άρθουρ και την κληρονομιά εκείνων που πολέμησαν στο πλευρό του. Θα ζουν για πάντα στην καρδιά του έθνους μας.
Ας αναπαυθεί εν ειρήνη, γνωρίζοντας ότι η δια βίου υπηρεσία του θα στέκεται πάντα ως φάρος θάρρους και δέσμευσης. Στον τελευταίο βετεράνο, προσφέρουμε όχι μόνο τον βαθύτατο σεβασμό μας αλλά και την επίσημη υπόσχεσή μας: Ότι θα θυμόμαστε.
Δεν θα ξεχάσουμε.
