Λευκωσία και Αθήνα από τον Αύγουστο του 1974, αφού η Τουρκία ολοκλήρωσε απρόσκοπτα, χωρίς καμία αντίδραση από την Ελλάδα και τον Αττίλα-2, δεν αμφισβήτησαν επί της ουσίας την παράνομη κατοχή της Τουρκίας στο 37% του νησιού.
Οι μόνοι που επιχείρησαν πρακτικά να το αμφισβητήσουν, ήταν οι χαροκαμένες γυναίκες της Κύπρου και οι ψυχωμένοι μοτοσυκλετιστές.
Οι γυναίκες της Κύπρου, μέσα από το γυναικείο αντικατοχικό κίνημα που δημιούργησαν μετά την τουρκική εισβολή του 1974, προσπάθησαν από το 1975 μέχρι το 1989, μέσα από συντονισμένες ειρηνικές πορείες να αναλάβουν έναν ιδιαίτερο αγώνα κατά της κατοχής με στόχο την κατάργηση των συρματομπλεγμάτων του Αττίλα.
Όσον αφορά τους μοτοσυκλετιστές, η Κυπριακή Ομοσπονδία Μοτοσυκλέτας (ΚΟΜ), τον Αύγουστο του 1996, μετά την δυναμική αντικατοχική πορεία με μοτοσυκλέτες που οργάνωσε το καλοκαίρι του 1995, αποφάσισε να διευρύνει το χαρακτήρα της πορείας καλώντας να συμμετάσχει και η Πανευρωπαϊκή Ομοσπονδία Μοτοσυκλετιστών (FEM). Ήταν η πρώτη φορά από το 1974, που μια ομάδα πολιτών επιχείρησε να δώσει μια ευρωπαϊκή διάσταση στον αντικατοχικό αγώνα της Κύπρου.
Οι μοτοσυκλετιστές υιοθέτησαν το σύνθημα «Για έναν κόσμο χωρίς σύνορα-ζήσε ελεύθερα-οδήγησε ελεύθερα» και όρισαν ως συμβολική αφετηρία της πορείας το πρώην διχοτομημένο και νυν ενωμένο Βερολίνο. Πάντως οι μοτοσυκλετιστές είχαν την πολιτική ευφυία να θέσουν σε όλες τις ευρωπαϊκές ομοσπονδίες το ζήτημα της εφαρμογής των ψηφισμάτων του ΟΗΕ για την Κύπρο με έμφαση στο δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης. Το εγχείρημα ήταν δύσκολο, αλλά η ΚΟΜ κατόρθωσε με την οικονομική συνδρομή της Εκκλησίας της Κύπρου, άλλων χορηγών αλλά και του ίδιου του λαού της Κύπρου που αγόρασε χιλιάδες κουπόνια ενίσχυσης της πορείας, να οργανώσει την πορεία «Βερολίνο-Κερύνεια 2-11 Αυγούστου 1996». Το εγχείρημα εκείνο προδόθηκε, διασπάστηκε και κατέληξε στη Δερύνεια και την θυσία των Ισαάκ και Σολωμού.
Πάντως τότε η πρωτοβουλία των μοτοσυκλετιστών προβλημάτισε τα μάλα την τουρκική κυβέρνηση, η οποία κινητοποίησε τους παραστρατιωτικούς μηχανισμούς των Γκρίζων Λύκων, ναύλωσε αεροσκάφη, τους μετέφερε στην Κύπρο και τους έβαλε ως εμπροσθοφυλακή για να δείξει ότι «πολίτες αντιμετωπίζουν πολίτες», με τον τρόπο που το έκαναν στη Δερύνεια.
Το 2025, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος, σε μήνυμά του προς τους πιστούς, με την ευκαιρία της εορτής του Πάσχα, μετά το καθαρά θρησκευτικό μήνυμα, αναφέρει:
«…Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,
Ούτε και φέτος, δυστυχώς, μπορούμε οι Έλληνες της Κύπρου να αφεθούμε πλήρως στη χαρά της Ανάστασης. Ο Τούρκος δυνάστης κρατά καθηλωμένη στον σταυρό, για 51 τώρα χρόνια, την πατρίδα μας. Άννες και Καιάφες πολλοί. Πιλάτοι περισσότεροι να νίπτουν τα χέρια τους, προσποιούμενοι ουδετερότητα μπροστά στην κατάφωρη αδικία που μας γίνεται. Όσο κι αν όλα αυτά μας ταλαιπωρούν, δεν μας απογοητεύουν, ούτε και μας αποθαρρύνουν. Θα έρθει η μέρα και για της πατρίδας μας τη λύτρωση. Όπως “ου κατέσχε τύμβος αυτοζωίαν”, όπως δεν μπόρεσε ο τάφος να κρατήσει τον Χριστό που ήταν η αυτοζωή, ούτε η αδικία θα επικρατήσει για πάντα του δικαίου. Θα πρέπει, όμως, κι εμείς, να προγραμματίσουμε νηφάλια και σωστά τον αγώνα και τις διεκδικήσεις μας.
»Η Τουρκία κατάφερε να μας παρασύρει να βλέπουμε την επίλυση του προβλήματός μας από τη δική της οπτική γωνία και κάτω από τη δική της προοπτική. Εκμεταλλευόμενη την απροθυμία, ίσως, και την αδυναμία του ΟΗΕ να την πιέσει για δίκαιη και βιώσιμη λύση του Κυπριακού και την τακτική του να τηρεί ίσες αποστάσεις μεταξύ θύματος και θύτη, θέτει διαρκώς νέες απαιτήσεις. Τελευταία, μάλιστα, παρουσίασε τη συγκατάνευσή της να παρακαθήσει στις συνομιλίες ως υποχώρηση και απαιτεί, ως εκ τούτου, νέες υποχωρήσεις από μας ως απόδειξη θέλησης για λύση.
»Επιδιώκοντας “ήρεμα νερά” και προσποιούμενη την ειρηνοποιό, προκειμένου να επιτύχει στις επιδιώξεις της στην Ευρώπη, για απόκτηση ακόμα και ρόλου στην Ευρωάμυνα και στην Ευρωασφάλεια, ύστερα από 51 χρόνια στυγνής κατοχής και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μας, μας παρέσυρε να συζητούμε για τα περιτειχίσματα των κοιμητηρίων, για το περιβάλλον, για φωτοβολταικά πάρκα στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, ως μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Κερδίζει χρόνο επιδιώκοντας πραγματοποίηση των νέων στόχων της. “Διυλίζει τον κώνωπα”, έχοντας αμετάθετο στόχο την κατάληψη και τουρκοποίηση όλης της Κύπρου.
»Τούρκοι και διεθνής παράγοντας προσπαθούν να μας πείσουν ότι μπροστά μας βρίσκεται η τελευταία ευκαιρία. Μας θέτουν μπροστά στο εκβιαστικό δίλημμα να αποδεκτούμε τις νέες απαιτήσεις της κατοχικής δύναμης, αφού δεν έχουμε περιθώριο βελτίωσης της κατάστασης.
Ουσιαστικά μας προτείνουν τρόπους εθνικής αυτοκτονίας.
»Η διαπίστωση αυτή είναι δυσάρεστη και τραγική και θα πρέπει να μας αφυπνίσει και να μας ενδυναμώσει στον αγώνα για διασφάλιση του μέλλοντος του Ελληνισμού στην Κύπρο. Σήμερα προβάλλει η ανάγκη εθνικής περισυλλογής όσον ποτέ άλλοτε. Στην κατάσταση που φτάσαμε δεν υπάρχουν περιθώρια άλλων υποχωρήσεων. Η πείρα, εξάλλου, μας διδάσκει ότι ουδεμία υποχώρησή μας θα θέσει φραγμό στους επεκτατικούς προγραμματισμούς της Τουρκίας.
»Ως Ελληνισμός έχουμε μια μακρά πορεία σ’ αυτόν τον τόπο. Στη γενιά μας έλαχε να σηκώσουμε το βάρος της ιστορικής αυτής στιγμής. Δεν έχουμε ούτε την πιο μικρή δικαιολογία για περαιτέρω υποχωρήσεις. Μπροστά μας βρίσκεται πιά ξεκάθαρος ο κίνδυνος του ξεριζωμού μας από τη γη των πατέρων μας. Ούτε και δικαιούμαστε να παραμείνουμε αδρανείς, γιατί δεν μας παρέχεται άλλη δυνατότητα από τους ισχυρούς.
»Στη μακραίωνη Ιστορία μας περάσαμε πολύ χειρότερα και αντέξαμε. Θα αντέξουμε με τη βοήθεια του Θεού κι αυτόν τον Γολγοθά, γνωρίζοντας ότι μετά τη σταύρωση ακολουθεί η Ανάσταση.
»Επαναλαμβάνουμε και πάλι ότι οφείλουμε με σταθερότητα και αταλάντευτα να διεκδικήσουμε και για τον λαό μας ο,τι απολαμβάνουν όλοι οι άλλοι πολίτες της Ενωμένης Ευρώπης. Μόνο έτσι θα επιβιώσουμε στη γη των πατέρων μας.
Ελλάδα και Κύπρος και ο απανταχού της γης Ελληνισμός πρέπει να αναλάβουμε σύντονες προσπάθειες, για εκδίωξη του Τούρκου εισβολέα και απελευθέρωση της πατρίδας μας.
»Με τη σκέψη στραμμένη και στης πατρίδας την Ανάσταση, απευθύνουμε προς όλους τον αναστάσιμο χαιρετισμό Χριστός Ανέστη»!
Χαιρετίζουμε ιδιαίτερα, με πατρική αγάπη, όλους τους εμπερίστατους· τους συγγενείς των πεσόντων και των αγνοουμένων μας, τους εγκλωβισμένους, τους πρόσφυγες και τους ασθενείς.
Επαναλαμβάνουμε προς όλους το μεγάλο μήνυμα της σημερινής μέρας, ότι οι θλίψεις και οι ταλαιπωρίες είναι προσωρινές. Η δύναμη του κακού και των αντίθεων δυνάμεων είναι παροδική. Κύριος του κόσμου και της ζωής μας είναι ο Αναστάς εκ νεκρών Χριστός, ο αληθινός Θεός ημών.
Αυτώ η δόξα και το Κράτος εις τους αιώνας. Αμήν!
Ιερά Αρχιεπισκοπή Κύπρου, Άγιον Πάσχα 2025».
Όπως μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, ο Αρχιεπίσκοπος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία του Κυπριακού και θέτει ευθέως το θέμα της απελευθέρωσης του νησιού από τη συνεχιζόμενη επί 50 χρόνια παράνομη κατοχή του νησιού.
Την Πέμπτη 24 Απριλίου, ο αρχιπλοίαχος Ζεκί Ακτούρκ, εκπρόσωπος του τουρκικού υπουργείου Αμύνης, απαντά στον Αρχιεπίσκοπο ως εξής:
«Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου της Κύπρου θα πρέπει να αξιολογηθούν μαζί με την εξέλιξη της ίδρυσης μιας νέας τρομοκρατικής οργάνωσης που βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη τις τελευταίες εβδομάδες. Οι τελευταίες δηλώσεις αποτελούν μια από τις πιο σαφείς εκδηλώσεις της μεροληπτικής, φανατικής και προκλητικής νοοτροπίας που έχει προκαλέσει αδιέξοδο στο νησί της Κύπρου μέχρι σήμερα. Αυτή η νοοτροπία, η οποία αγνοεί τα ιστορικά γεγονότα και διαστρεβλώνει την τρέχουσα κατάσταση και την παρουσία της Τουρκίας στο νησί της Κύπρου, αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη, τον διάλογο και μια εποικοδομητική προσέγγιση.»
Η ανακοίνωση του Τούρκου εκπροσώπου του υπουργείου Αμύνης, που στη συνέχεια αραδιάζει τα παρανοϊκά επιχειρήματα της Τουρκίας, αποτελεί ζωντανή απόδειξη ότι η Τουρκία φοβάται τις φωνές που αναφέρονται στην απελευθέρωση του νησιού.
Αν θέλουμε να πετύχουμε μια μόνιμη και δίκαιη λύση στην Κύπρο, ένας είναι ο δρόμος, το δόγμα της απελευθέρωσης του νησιού. Μόνο όταν το επεξεργαστεί προσεκτικά η Αθήνα, όπως έχει ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ως εγγυήτρια δύναμη, αλλά και η Λεκυωσία, θα εξισορροπήσουμε το πλεονέκτημα που έχει η Τουρκία κατέχοντας το 37% με τη δύναμη των όπλων και υπό τον φόβο μιας ήττας, θα υποχρεωθεί η Τουρκία να δεχτεί μια κανονική λύση στο Κυπριακό.
Η απελευθέρωση είναι μονόδρομος για τη λύτρωση Ελλήνων και Τουρκοκυπρίων, ενώ η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία μονόδρομος για την καταστροφή αμφοτέρων.
