«Ήμουν ο Τζώρτζος, ο μονάκριβος, το στερνοπαίδι, μεγαλωμένος στα πούπουλα. Από τη μάνα μου κρατάω την τρυφερή της αγάπη, από τον πατέρα μου το χιούμορ που έκανε προς Ιονέσκο. Η παιδεία μου, το σπίτι μου, η ανατροφή μου είναι που με κάνουν άτρωτο σε πράγματα που μου συμβαίνουν. Η οικογένειά μου μού συμπαραστάθηκε στις προσωπικές μου επιλογές».
Τα παραπάνω λόγια ανήκουν στον Γιώργο Μιχαλακόπουλο. Έναν ηθοποιό, που πέρυσι σαν σήμερα έφυγε από κοντά μας στα 85 του χρόνια. Και έναν ηθοποιό που σε σχέση με την προσφορά του –σχεδόν 6 δεκαετίες στην πρώτη γραμμή του θεάτρου– έχει μιλήσει κυρίως με το ταλέντο του. Οπότε όταν επέλεγε να μιλήσει, έδειχνε και την προσωπικότητα και το χιούμορ του.
Και ναι μεν από το σπίτι υπήρχε αγάπη για την τέχνη, αλλά όταν ο «Τζώρτζος» αποφάσισε να περάσει πάνω στην σκηνή, κάποιες αντιδράσεις υπήρχαν. Μάλιστα του πρότειναν να γίνει ναυτικός. Όμως όταν μέσα σου υπάρχει η αγάπη για τη δημιουργία, όλα τα άλλα πάνε περίπατο. Μάλιστα όπως είχε πει ένας από τους παράγοντες που τον ώθησαν στη σκηνή ήταν και οι συμμαθητές του.
«Πήγαινα στο 5ο Γυμνάσιο Αρρένων. Το 5ο Γυμνάσιο τότε είχε ευτυχήσει να έχει μια τάξη με ανθρώπους που αργότερα είχαν να κάνουν με την τέχνη. Ο Γιάννης Φέρτης, ο Διαγόρας Χρονόπουλος, ο Σταύρος Ξαρχάκος. Φαίνεται είχαμε πολύ ταλέντο. Ερχόντουσαν όλα τα γυμνάσια θηλέων να μας παρακολουθήσουν. Αυτό με έκανε να νιώσω ότι κάτι συμβαίνει με μένα πάνω στη σκηνή», είχε πει.
Από τον Κουν στον «Φανφάρα»
Και η αρχή γίνεται με τον Κάρολο Κουν. «Ο Κουν είναι ο Θεός μου, μ’ έμαθε το θεατρικό αλφάβητο, να κυνηγάω την αλήθεια, όχι την πόζα. Κυριολεκτικά προσγειώθηκα στο Θέατρο Τέχνης, γλιστρώντας στη σκηνή από το κεφαλόσκαλο και προκαλώντας το γέλιο των συναδέλφων μου. Ευτύχησα να πέσω σε μια τέτοια συγκυρία.»
Και μπορεί η αρχή να ήταν χαριτωμένη, όμως η συνέχεια είχε δουλειά. Πολύ δουλειά, με ενορχηστρωτή τον μέγα Κουν. Που μπορεί να τον είχε πολύ ψηλά σαν δάσκαλο, αλλά βίωσε και ότι δεν ήταν ο πιο εύκολος άνθρωπος.
«Έτυχα σ’ έναν σπουδαίο δάσκαλο, τον Κουν. Ήταν ένας εξωγήινος και είχα μεγάλη τύχη να τον έχω από τις φάσκιες μου και να με μεγαλώσει με τη σοφία του. Ο Κουν ήταν αντικοινωνικός και εγώ ιδιαίτερα κοινωνικός δεν είμαι, δεν θα με βρείτε στις κοινωνικές εκδηλώσεις. Έμεινα δύο χρόνια στο Τέχνης μεταβαίνοντας στο Μουσούρη αμέσως μετά, που τότε ήταν το τελωνείο του ελληνικού θεάτρου», είχε δηλώσει. Και φεύγοντας από το μυθικό υπόγειο άρχισε η απογείωση.
«Δεν αισθάνθηκα δυσκολίες στην όλη πορεία μου, από τον Κουν πήγα στον Μουσούρη και έκτοτε το τηλέφωνο χτυπάει συνέχεια μέχρι σήμερα. Εξήντα χρόνια ηθοποιός γνώρισα επιτυχίες, αποτυχίες, ακόμα και χρέη, όλα αυτά βρίσκονταν στο σακίδιό μου και αρδεύουν την όποια ερμηνεία μου πάνω στη σκηνή».
Αν και ο ελληνικός κινηματογράφος βρισκόταν στο peak του, η σχέση του ηθοποιού ήταν «τουριστική». Σε μια δεκαετία που το σινεμά ήθελε συγκεκριμένες μανιέρες, ο Μιχαλακόπουλος έμοιαζε λίγο σαν να να μην έμπαινε κάτω από κάποιο καλούπι. Εξού και στις λιγοστές ταινίες που έπαιξε, ο σουρεαλιστικός αλλά και τόσο αληθινός ποιητής «Φανφάρας» ήταν αυτός ο ρόλος που τον καθιέρωσε στον κόσμο.
Ο ίδιος όμως δεν έκρυβε την αγάπη του για τον Κύριο με τα γκρι του Περικλή Χούρσογλου που γύρισε το 1997.
Εκείνος αλλά και εκείνος
Το ίδιο φειδωλός ήταν και με την τηλεόραση. Μόνο που εδώ έχουμε μια σειρά που τη λες και αντιστασιακή. Από το 1972 και ως το 1974 αποτελούσαν μαζί με τον Βασίλη Διαμαντόπουλο, τα δύο πρόσωπα της θρυλικής σειράς Εκείνος κι Εκείνος, του Κώστα Μουρσελά, στην οποία και έγινε γνωστός σε ένα ευρύτερο κοινό. Όχι όμως ότι το Εκείνος και Εκείνος ήταν μια εύκολη σειρά. Σε συνέντευξή του ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος είχε αποκαλύψει ότι οι συντελεστές της σειράς περνούσαν από λογοκρισία στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ. Χούντα γαρ. Έδιναν εξηγήσεις στον αρμόδιο λογοκρισίας για τους διαλόγους του επεισοδίου και ποτέ δεν γνώριζαν πόσο κομμένο θα έβγαινε αυτό στον αέρα. Στην ουσία ήταν ένα παιχνίδι με τους κρατούντες, αλλά και κρυμμένα μηνύματα. Για όποιους μπορούσαν να τα καταλάβουν.
Μια σειρά, που έγραψε ιστορία, και δυστυχώς δεν διασώθηκε από τα αρχεία της κρατικής τηλεόρασης, για αυτό και το 1987 γυρίστηκαν σε ριμέικ κάποια επεισόδια με τους ίδιους ηθοποιούς.
Είμαστε οι επιλογές μας
«Έχω την ευτυχία να είμαι από τους Έλληνες ηθοποιούς που δεν έχουν κάνει παραχωρήσεις. Έχω παίξει σχεδόν σε όλα έργα από το παγκόσμιο ρεπερτόριο, όλον τον Αριστοφάνη, δεν μου έχει μείνει συγγραφέας που να μην έχω καταπιαστεί μαζί του. Κι αυτό με έχει πλουτίσει σαν ηθοποιό και σαν άνθρωπο για να προσπαθώ όσο μπορώ, με την ίδια εφηβική αγνότητα, ν’ αντιμετωπίζω τους ρόλους μου», δήλωνε ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος σε συνέντευξή του. Και κοιτώντας κάποιος τα έργα που έπαιξε, εκτός από ότι καλύπτουν όλο το ρεπερτόριο, υπήρξαν ελάχιστες παραχωρήσεις σε ποιο ελαφρά θεάματα. Άλλωστε ο ίδιος είχε το φανατικό του κοινό, οπότε δεν χρειαζόταν να «γλυκάνει» τις μάζες.
Από την άλλη η διαδρομή του δεν στάθηκε μόνο στις τέχνες και στα γράμματα αλλά και στην ενασχόληση του με τα κοινά. Δοκιμάστηκε ως αντιδήμαρχος για 12 χρόνια στο δήμο της Αθήνας, ήταν αντιπρόεδρος στις θεραπευτικές κοινότητες του ΚΕΘΕΑ Ιθάκη, έκανε μαθήματα και εργαστήρια υποκριτικής στις φυλακές του Κορυδαλλού.
«Ποτέ δεν έβαλα την πολιτική πιο μπροστά από αυτό που αισθάνθηκα», δήλωνε.
«Τα πάντα παρακολουθώ απλώς δεν συμμετέχω, δεν υπάρχει μεγαλύτερη φθορά από τον ηθοποιό να καταπιαστεί με την πολιτική και ιδιαίτερα με το βουλευτιλίκι. Πιστεύω ότι ο ηθοποιός που μπήκε στη Βουλή έχασε το επάγγελμα του.»
Μια ωραία ζωή
Σχεδόν όσα χρόνια έγραψε ιστορία στο θεατρικό σανίδι, ήταν με την γυναίκα το . Άλλωστε είχαν γνωριστεί στο θέατρο Τέχνης και από τότε πορεύτηκαν μαζί. «Γνώρισα την Αθηνά, τη γυναίκα μου, στη Σχολή του Κουν. Ήμουν στο τρίτο έτος, έβγαινα, κι εκείνη ήταν στο πρώτο, έμπαινε. Μας πάντρεψαν η Βουγιουκλάκη και ο Παπαμιχαήλ. Από τότε είμαστε μαζί, εξήντα χρόνια. Όταν, σαν θυσιάρχης, δημιούργησα χρέη αυτή άνοιξε το ΛΑΝΑΡΙ και με έσωσε. Η γυναίκα μου ήταν θηρίο, η οικογένειά μου οφείλεται σε αυτήν. Εξήντα χρόνια παντρεμένος, της οφείλω τα πάντα. Χωρίς την ηρεμία της Αθηνάς εγώ δεν θα μπορούσα να δουλέψω, η καριέρα μου θα ήταν διαφορετική χωρίς αυτήν. Είναι ο άνθρωπος της ζωής μου», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του.
Με τη σύζυγό του, απέκτησε δύο κόρες, την Ιωάννα, που είναι σκηνοθέτρια, και την Ελένη, που είναι ζωγράφος. Οι γυναίκες της ζωής του, του χάρισαν πολλά χαμόγελα και την ηρεμία μιας ζωής που όχι μόνο δεν θέλησε να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, αλλά τον βοήθησε να δημιουργήσει, σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του.
Σπύρος Δευτεραίος
