Σαν σήμερα το 1970, στην οικογένεια Χαραλαμπόπουλου στον Βύρωνα είχαν χαρές και γλέντια. Ο μικρός Βασίλης έρχεται στον κόσμο. Και ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι ερχόταν στον κόσμο ένας ηθοποιός που αποδείχτηκε από τους σημαντικότερους της γενιάς του, χωρίς να υποχωρήσει σε εξώφυλλα, σκάνδαλα και ίντριγκες. Και δεν είναι μόνο ο αγαπημένος των κριτικών, αλλά και του κόσμου.
Θυμηθείτε πριν από τρία χρόνια, που ύστερα από μια σεζόν που τα θέατρα έμειναν κλειστά λόγω Covid-19, στο «Ακροπόλ» με τον Κουρέα της Σεβίλλης γινόταν σκοτωμός. Ακόμα και με τις μάσκες.
Ήταν η σεζόν που ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος απέδειξε τι σημαίνει ενσυναίσθηση, όταν ζήτησε διακριτικά να αποχωρήσει μια δημοσιογράφος από την πλατεία, που λίγες μέρες πριν είχε ανέβει βίαια σε άλλο θέατρο να διακόψει την παράσταση του Χριστόφορου Ζαραλίκου. Η συγκεκριμένη κίνηση του ηθοποιού δίχασε τον κόσμο, αλλά έδειξε ότι δεν μασάει να κάνει αυτό που πιστεύει, με οποιοδήποτε κόστος.
Το μαγικό ραβδί
Ως παιδάκι ήταν πολύ ντροπαλός – σχεδόν αμίλητος. Ίσως και να έφταιγε ότι ήταν ο μεσαίος της οικογένειας. Μεταμορφωνόταν μόνο όταν με τα αδέρφια του και την παρέα της γειτονιάς οργάνωναν σκετσάκια, εμπνευσμένα κατά κύριο λόγο από τις ασπρόμαυρες μορφές του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Όπως είχε πει σε συνέντευξή του, δεν άντεχε να βλέπει στενοχωρημένους ανθρώπους κι ευχόταν να είχε ένα μαγικό ραβδί, για να τους κάνει όλους χαρούμενους.
Στα 13 του λαμβάνει βραβείο για ένα αυτοσχέδιο θεατρικό, σε ένα μαθητικό διήμερο με σκετσάκια. Από εκεί και πέρα είχε αποφασίσει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει, και μάλιστα χωρίς να έχει την καθιερωμένη γκρίνια των γονιών που άλλα όνειρα είχαν για το παιδί τους.
Τελειώνοντας το σχολείο και ενώ ταλαντευόταν στο δίπολο της εποχής σε ποια δραματική σχολή θα πήγαινε (Εθνικού ή Τέχνης), κάποιος του είπε για την αντίστοιχη σχολή του Ωδείου Αθηνών. Και τελικά αυτήν επέλεξε.
Ο νεαρός Βασίλης μυείται στη μαγεία του θεάτρου με καθηγητές όπως ο Ντίνος Δημόπουλος, ενώ όταν τελειώνει τη σχολή, ο Βαγγέλης Σειληνός και η Ξένια Καλογεροπούλου γίνονται οι θεατρικοί γονείς του, αφού σε παραστάσεις τους έκανε το ντεμπούτο του. Και το 1994 γίνεται ένας εκ των πρωταγωνιστών στο δαλιανιδικό «Αραχτοί και light».
Σίγουρα δεν ήταν από τις σειρές που έγραψαν ιστορία, αλλά αν μη τι άλλο δικαίωσε τον μεγάλο σκηνοθέτη που είχε «μάτι» για να διακρίνει το μεγάλο ταλέντο. Παράλληλα δούλευε και εκτός θεάτρου, για να επιβιώσει. «Αυτές τις δουλειές τις έκανα για να βγάλω το ψωμί μου, το θέατρο για να μαγέψω και να μαγευτώ», έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις του.
Χατ τρικ
Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του ’90. Και μια θεατρική αποτυχία, Το ημερολόγιο του Αδάμ και της Εύας που ανέβασε με την Ομάδα Δράσις, οδήγησε σε μια παράσταση που έγραψε τη δική της σελίδα στα θεατρικά δρώμενα, δημιούργησε νέο κοινό κι άλλαξε τις θεατρικές συνήθειες του παλιού.
Το Μόλις χώρισα, που εξελίχτηκε σε θεατρικό γεγονός της χρονιάς, του έδωσε την ευκαιρία να υποδυθεί έναν Ισπανό με τόσο πειστικό τρόπο, που θεατές τον αναζητούσαν στο καμαρίνι και του μιλούσαν ισπανικά!
Εδώ να εξηγήσουμε λίγα πράγματα, για τους νεότερους. Μέχρι και τη δεκαετία του ’90, τα δευτερότριτα στα θέατρα ήταν αργία. Κατά καιρούς κάποια τα νοίκιαζαν για να ανεβάσουν παράσταση, αλλά στην ουσία αυτό δεν ήταν θεσμός. Το Μόλις χώρισα του Βασίλη Μυριανθόπουλου έκανε δειλά-δειλά τα βήματά του τα δευτερότριτα στο θέατρο «Όρβο», στην οδό Βουκουρεστίου. Και από στόμα σε στόμα, η παράσταση άρχισε να έχει επιτυχία. Λέγεται μάλιστα ότι έκανε περισσότερα εισιτήρια από ό,τι η «επίσημη» παράσταση του θεάτρου. Φυσικά την επόμενη σεζόν η παράσταση του Μυριανθόπουλου παιζόταν επί πέντε μέρες τη βδομάδα, σπάζοντας ταμεία.
Την ίδια περίοδο ο Χαραλαμπόπουλος περνάει για έναν γκεστ ρόλο στα τηλεοπτικά «Εγκλήματα». Η επιτυχία του ήταν τόση, που τον έκανε μόνιμο στο καστ και τη δεύτερη σεζόν της σπουδαίας σειράς.
Και δύο χρόνια αργότερα έρχεται το «Είσαι το ταίρι μου». Χωρίς τα μεγάλα (τότε) ονόματα, και μάλιστα τη σεζόν του πρώτου «Big Brother». Όμως οι καλές σειρές δεν χάνονται. Ούτε οι καλοί ηθοποιοί.
Το ταλέντο της διπλανής πόρτας
Ο ηθοποιός που πάντοτε κρατάει ένα σουβενίρ από τις παραστάσεις, έχει εξελιχθεί σε όνομα πρώτης γραμμής. Η πιθανή εξέλιξη του πιτσιρικά που για να πείσει τους συμμαθητές του να παίξουν θέατρο τους έλεγε: «Μόνο έτσι θα βγάλετε κορίτσι»; Ίσως.
Στο θέατρο πέρασε και περνάει από όσα είδη μπορεί να δημιουργήσει. Από μιούζικαλ μέχρι Αριστοφάνη.
Ξέρει πως στη χώρα μας αν σε κατηγοριοποιήσουν σε ένα είδος, πολύ δύσκολα δέχονται σε κάτι άλλο. Και το πηγαίνει όπως εκείνος ξέρει.
Από την άλλη είναι ένας άνθρωπος που χαίρεται να τον σταματάει ο κόσμος στο δρόμο και να του μιλάει, ενώ βίωσε στα reunion που έκανε με τους συμμαθητές του, να φωτογραφίζεται με τα παιδιά τους.
Δεν είναι μανιακός των social, αρνείται να κάνει τοποθέτηση προϊόντων χωρίς όμως να καταδικάζει αυτούς που το κάνουν, και προτιμάει να κάνει κάποια διαφήμιση. Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, είναι εδώ και 10 χρόνια παντρεμένος με την Λίνα Πρίντζου.
Το μυστήριο έγινε τον Ιούνιο του 2014, στο ναό του Αγίου Γεωργίου, στη Βενετία, με καλεσμένους ελάχιστους φίλους και τις οικογένειές τους, σε μια κλειστή τελετή.
«Ο γάμος μου ήταν ένα τετραήμερο ταξίδι στη Βενετία. Είχαμε καλεσμένους μόνο 25 άτομα. Τα κανόνιζα όλα έναν χρόνο πριν για να είναι όπως πρέπει. Έγινε σε ελληνική ορθόδοξη εκκλησία. Η γυναίκα μου είναι βαριά Ηπειρώτισσα. Ήταν δική μου ιδέα ο γάμος στη Βενετία προκειμένου να γλιτώσω το ηπειρώτικο γλέντι που ήθελε η γυναίκα μου», είχε δηλώσει ο ηθοποιός. Ένας άνθρωπος που δεν χάνει ποτέ την αισιοδοξία του και που δεν διστάζει να δηλώσει ότι «Η ευτυχία είναι παντού, αρκεί να την κατανοήσεις».
Σπύρος Δευτεραίος
