Δημήτρης Ήμελλος: Ο υπερταλαντούχος ηθοποιός της διπλανής πόρτας, οι βραβεύσεις, ο «Σασμός» και άλλα πολλά

Η αλλαγή στην τηλεόραση που πολλοί δήλωναν ότι έπρεπε να γίνει –ασχέτως που ούτε την πίστευαν, ούτε την ήθελαν– έγινε το 2019 με τις Άγριες μέλισσες. Η σειρά επανέφερε το δράμα –και δη εποχής– στη μικρή οθόνη αλλά εκείνο που πάνω απ’ όλα συνέβη είναι αυτό το οποίο κάποιοι αναρωτιόντουσαν γιατί δεν είχε προκύψει έως τότε: Να αξιοποιηθούν ηθοποιοί με χρόνια καριέρας στο θεατρικό σανίδι.

Δυο χρόνια μετά, το 2021, προκύπτει και ο Σασμός στον Alpha. Με την ίδια λογική. Ή γνωστοί ηθοποιοί σε άλλους ρόλους, είτε σπουδαίοι ηθοποιοί κυρίως του θεάτρου, σε πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο Δημήτρης Ήμελλος. Ο γκριζομάλλης αστυνόμος Φραγκιαδάκης, γεύεται την αναγνωρισιμότητα και την αγάπη του μεγάλου κοινού. Γιατί το θεατρικό κοινό μετράει πάνω από τρεις δεκαετίες μαζί του καθώς το έχει κατακτήσει. Δίκαια.

Από τη Νομική στη Μόσχα

Έχει καταγωγή από τη Νάξο, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κυψέλη της δεκαετίας του ’80, που ήταν μια ολοζώντανη περιοχή. Στην οικογένεια ήταν τέσσερα παιδιά, δυο αγόρια και δυο κορίτσια, ενώ για τρία χρόνια από τα 12 μέχρι τα 15 του, ήταν εσώκλειστος σε οικοτροφείο.

Όσον αφορά τα εφηβικά του χρόνια, ήταν μεν συνεσταλμένο παιδί αλλά έχει και μια αποβολή στο… βιογραφικό του, λόγω κουρέματος. Ή μάλλον μη κουρεύματος αφού ο ίδιος ήθελε να βγαίνει ο ροκ εαυτός του, αλλά οι καθηγητές του είχαν άλλη γνώμη.

Είναι γιος συμβολαιογράφου και οι γονείς του θεωρούσαν δεδομένο πως θα ασχοληθεί με τη Νομική, για να αναλάβει το γραφείο. Και έτσι ο δρόμος της ζωής του θεωρείτο δεδομένος.

Ξαφνικά κατά τη διάρκεια των σπουδών του στη Νομική Σχολή Αθηνών, εντάχθηκε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Διομήδη Φωτιάδη, απ’ όπου και αποφοίτησε. Και τα καλά δεν σταματάνε εδώ. Οι σπουδές του συνεχίζονται στην Ακαδημία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας στο σκηνοθετικό τμήμα του Λεονίντ Χέιφιτς. Και μάλιστα σε ζόρικη περίοδο όταν η Ρωσία ήταν σε διαμάχη με την Τσετσενία.

«Με περίμενε έτοιμη δουλειά. Απλώς, θα ήμουν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος, δεν ξέρω καλύτερος ή χειρότερος, αλλά δεν θα με απασχολούσαν πράγματα που το κάνουν τώρα. Μπορεί να έμενε μέσα μου και ένα πικρό απωθημένο, κάτι που δεν είναι καλό», είχε δηλώσει ο ίδιος για την επαγγελματική του στροφή. Και από το να μείνει το απωθημένο… Φυσικά η νομική και το συμβολαιογραφικό γραφείο, τελείωσαν, αλλά η πατρική απογοήτευση έμεινε.

Από τα χρόνια στη Ρωσία, ο ηθοποιός θυμάται όταν κάποια στιγμή τον σταμάτησαν αστυνομικοί γιατί τον πέρασαν για Τσετσένο. Όταν τους εξήγησε ότι είναι Έλληνας και σπουδάζει υποκριτική και σκηνοθεσία, τον άφησαν και του ζήτησαν και συγνώμη.

Ο Ήμελλος λοιπόν μπαίνει για τα καλά στην περιπέτεια του θεάτρου. Συνεργάζεται με δημιουργούς όπως ο Λευτέρης Βογιατζής και ο Στάθης Λιβαθινός. Με τον τελευταίο μάλιστα από το 2001 έως το 2007 υπήρξε μέλος της Πειραματικής Σκηνής του Εθνικού Θεάτρου. Και το 2001 που καθιερώνεται το θεατρικό βραβείο Χορν γίνεται ο πρώτος που το κερδίζει για την ερμηνεία του στη Φρεναπάτη, σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού.

Εκτός θεάτρου έχουμε λίγο τηλεόραση και λίγο σινεμά. Στο τελευταίο το 2008 πρωταγωνιστεί σε μια μεγάλη εμπορική επιτυχία το Bang bang όπου στο ρόλο του ελαφρώς παράνομου αδελφού του Βασίλη Χαραλαμπόπουλου –που υπέγραφε και τη σκηνοθεσία του φιλμ– κλέβει την παράσταση.

Η άλλη πλευρά

Μπορεί να αγαπάει τη δουλειά του, αλλά δεν μπήκε ποτέ στο τριπάκι να συνθηκολογήσει για τα χρήματά του. «Απαιτώ να πληρώνομαι από τη δουλειά μου», είχε δηλώσει. Και συνέχισε αποκαλύπτοντας πως: «Έχω κάνει μέχρι και αγωγές στο δικαστήριο και μάλιστα ως πρωτόβγαλτος».

Είχε τηλεόραση στο σπίτι του μέχρι το 2009. Μετά που άρχισε η οικονομική κρίση και μην μπορώντας να αντέξει, όπως λέει, το βομβαρδισμό των ειδήσεων, την πέταξε. Αγόρασε ξανά την περίοδο της καραντίνας γιατί μεταξύ άλλων ήθελε να μαθαίνει και για τα κρούσματα.

Όσον αφορά την προσωπική του ζωή, επιστρέφοντας από τη Μόσχα απέκτησε τον γιο του. Ήταν τότε γύρω στα 30. Ο ίδιος ήθελε παιδί αλλά δεν μπορούσε να περιμένει να γίνει 40 ή 50 χρονών. Σήμερα που ο γιος του είναι γύρω στα 26 και ασχολείται με τη σκηνοθεσία, ο ηθοποιός κάνοντας την αυτοκριτική του, δηλώνει ότι όταν ήταν μικρός ο γιος εκείνος έλειπε.

«Τα παιδιά που οι γονείς τους κάνουν άλλη δουλειά, έχουν ένα σαββατοκύριακο για να το περάσουν μαζί. Εμείς οι ηθοποιοί τα σαββατοκύριακα παίζουμε στο θέατρο», είχε δηλώσει. Όμως πιστεύει ότι μεγαλώνοντας ο γιος του, προσπάθησε να καλύψει το χαμένο χρόνο.

Ο Κρητικός από τη Νάξο

Μια δεκαετία πριν από το Σασμό, είχε ξεκινήσει το τηλεοπτικό του φλερτ με την Κρήτη, αφού του είχαν κάνει πρόταση για το Νησί αλλά αρνήθηκε γιατί είχε θεατρικές υποχρεώσεις με τον Λευτέρη Βογιατζή. Όταν του έγινε η πρόταση για τον Σασμό, ζήτησε να μάθει τους συναδέλφους του. Όταν άκουσε τα ονόματα των συμπρωταγωνιστών και κυρίως της Μαρίας Πρωτόπαππα, που υποδύεται την αγαπημένη του, δέχτηκε.

«Είμαι θαυμαστής της Μαρίας Πρωτόπαππα και δεν κάνω τίποτε άλλο από το να τη χαζεύω», είχε πει για την τηλεοπτική αγαπημένη του.

Ένα από τα θέματα που τον απασχολούσαν ήταν η προφορά. Είχε παρατηρήσει ότι οι ηθοποιοί χρησιμοποιούσαν ντοπιολαλιά μόνο στις κωμωδίες. Αποφασίζει να εντρυφήσει στην κρητική αξάν. Και τα καταφέρνει μια χαρά. Από την περίοδο της… εκμάθησης έχει να θυμάται τα νεύρα αλλά και την καζούρα των φίλων του, που μίλαγε πλέον με κρητική ντοπιολαλιά σχεδόν όλη την μέρα.

Ο ίδιος αντιμετώπισε με ηρεμία και χιούμορ την αναγνωρισιμότητα και ακόμα θυμάται έναν πιτσιρικά που είχε στεναχωρηθεί γιατί δεν είναι αληθινός αστυνομικός.

Βέβαια όταν έγινε μεγάλη επιτυχία η σειρά, φοβήθηκε λίγο ότι μπορεί να πάει αλλού η δουλειά. «Η αναγνωρισιμότητα είναι σαν μετωπική σύγκρουση. Εξαρτάται από το πότε έρχεται, είναι το timing εκείνο που την καθιστά δύσκολα ή εύκολα διαχειρίσιμη», είχε δηλώσει.

Και συνέχισε: «Αν έρθει αργά, δε σε επηρεάζει τόσο, ξέρεις ότι την έχεις χτίσει λιθαράκι-λιθαράκι. Από την άλλη για παράδειγμα, η τηλεόραση ίσως φέρνει μία γρήγορη επιτυχία. Που μπορεί συχνά να είναι και ψευδαίσθηση επιτυχίας, διότι μπορεί να τελειώνει στην επόμενη σειρά». Για να καταλήξει πως «Η δουλεία μας είναι δημόσια, όμως η δημοσιότητα δεν είναι η δουλειά μας».

Σπύρος Δευτεραίος