Εις τον Πόντον υπήρχεν η πρόληψις ότι άνδρας με γαλανά μάτια (τσάκλαρα) δεν μπορούσε να είναι ειλικρινής και καλός. Τώρα γιατί η προτίμησις στα μαύρα μάτια και η προκατάληψις και αντιπάθεια στα γαλανά, δεν γνωρίζω. Εις ένα ταξίδι του ο μακαρίτης Μητροπολίτης Χαλδίας Θεόφιλος Γεωργιάδης, ο εξ Αδύσσης, που αρχιεράτευσε πλέον των 30 ετών και τον οποίον διεδέχθη ο αοίδιμος Γερβάσιος Σουμελίδης, συνέβη να διανυκτερεύση εις ένα κούρδικο χωριό.
Τον Δεσπότην συνώδευεν ο διάκος του και ο απαραίτητος καβάσης (σωματοφύλαξ).
Σημειωτέον ότι η περιοδεία του Μητροπολίτου Χαλδίας ανά την απέραντον επαρχίαν του διαρκούσε ένα δύο χρόνια, διότι ο Δεσπότης ήτο υποχρεωμένος να ταξιδεύση με άλογο την περιφέρειαν Αργυρουπόλεως, Κρώμνης, Τορουλίου, Χεριάνων, Κιουρτουνίου, Τσαράχ’ (η Κερασούς προσετέθη τελευταία) και κατόπιν τα μεταλλεία Ακδάγ’, Κεσκίν μαδέν, Μπερεκετλή, Μπουγά δάγ’ κ.τ.λ.
Σιδηρόδρομοι και αυτοκίνητα δεν υπήρχον τότε.
Στο χωριό, τους προϋπάντησεν ένας Κούρδος με γαλανά μάτια και μετά σεβασμού επρότεινε στον Δεσπότη και την ακολουθία του να τους φιλέψη στο σπίτι του. Ο Δεσπότης προληπτικός όπως ήταν εψιθύρισε στο διάκο:
«Νέπε, διάκο, εγώ τ’ ατουνού τ’ όμματα ξάι κ’ επεγιανεύτα τα». Οι παλαιοί μουν έλεγαν: να φοβάσαι τα τσάκλαρα τ’ όμματα. Άμαν, εβράδυνεν, μέρ’ θα πάμε: Ας τερούμε…».
Ο Κούρδος τους ωδήγησε στον ξενώνα του (μουσαφίρ οδασί), με χαλιά στρωμμένο, έσφαξε ένα αρνί και τους περιπoιήθηκε όσο μπόρεσε. Ο Δεσπότης εξ άλλου δεν μπορούσε να του χωρέση το μυαλό ότι άνθρωπος τσακλέας ημπορούσε να είναι τίμιος και ειλικρινής.
Το πρωί ετοιμάσθηκαν να φύγουν. Την ώρα που ο Θεόφιλος ανέβαινε στο άλογο, ο Κούρδος πήρε παράμερα τον διάκο και του είπε:
— Πες του Δεσπότ’ εφένδη να πληρώση δύο λίρες για την φιλοξενία.
Όταν το άκουσε ο Δεσπότης εχάρηκε και λέγει στον Διάκο:
— Νέπε, δόσ’ άτον τα δύο λίρας και τα γραφάντας μονάχον μη ψεύκουνταν!
Ποίο άρα γε περιστατικό έκανε τους Ποντίους να δυσπιστούν στα γαλανά μάτια και μάλιστα να νομίζουν ότι «τα γραφάντας λέγ-ν’ άτο!»;…
