Μια ιστορία που ίσως μοιάζει με πολλές άλλες όμως είναι το ίδιο μοναδική όπως αυτές. Είναι η ιστορία της επανένωσης μια οικογένειας Φαρασιωτών –μέλη της οποίας ζουν στην Αργεντινή και την Ελλάδα–, πριν από 32 χρόνια. Πτυχές της συγκινητικής οικογενειακής ιστορίας έφερε στο φως ο Φαρασιώτης Ανδρέας Κωνσταντινίδης μέσω του προφίλ Φαρασιώτες Βαθυλάκκου που διατηρεί στο facebook.
Πηγή των πληροφοριών η φιλόλογος ξένων γλωσσών και γλωσσολόγος Μαρούλα Παπαδοπούλου, εγγονή προσφύγων από τα Φάρασα που χρησιμοποιούσαν την καραμανλίδικη γραφή.
Όλα άρχισαν όταν η γιαγιά Μαρούλα μίλησε, πριν από δεκαετίες, στην τότε 15χρονη συνονόματη εγγονή της για τους συγγενείς τους στην Αργεντινή…
Όπως της είχε πει, ο δικός της παππούς (σ.σ. της γιαγιάς) είχε ταξιδέψει, πριν από την Ανταλλαγή, από τα Φάρασα προς την Αργεντινή για ένα καλύτερο μέλλον και υπό την πίεση της υποχρέωσης να υπηρετήσει στον τουρκικό στρατό. Η γυναίκα του έμεινε στο χωριό στα Φάρασα και αργότερα ήρθε στην Ελλάδα μετά την Ανταλλαγή με την κόρη της, Σοφία το γένος Ασλανίδη (ή ίσως Ανδρεάδη) και τον γαμπρό της Βασίλειο Χάιτα. Δεν είχαν νέα από τον άντρα της. Τον βρήκαν μέσω Ερυθρού Σταυρού στην Αργεντινή. Και τότε αποφάσισε να φύγει να βρει τον άντρα της εκεί. Όπως και έγινε.
Εκεί έμεινε έγκυος σε δίδυμα. Γέννησε ένα κοριτσάκι, την Ελισάβετ και ένα αγοράκι. Δυστυχώς, πέθανε μετά τη γέννα. Λίγο αργότερα πέθανε και το αγοράκι. Επέζησε η μικρή Ελίζα, η οποία είναι η θεία της γιαγιάς Μαρούλας. Η οικογένεια είχε κάποια επικοινωνία όσο ζούσε η προγιαγιά Σοφία. Μετά το θάνατό της όμως η επικοινωνία χάθηκε. Οι γιοί της Σοφίας που έφυγαν μετανάστες για την Αυστραλία είχαν κρατήσει τη διεύθυνση της στην Αργεντινή.
Όταν η γιαγιά Μαρούλα επισκέφτηκε την Αυστραλία πήρε τη διεύθυνση της θείας της από τον έναν αδερφό της και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα τη διηγήθηκε στην εγγονή και αποφάσισαν να γράψουν ένα γράμμα στα αγγλικά με την ελπίδα ότι κάποιος θα μπορούσε να το διαβάσει. Και κάπως έτσι ξανάρχισε η επικοινωνία.
Η 15χρονη έγραψε το γράμμα στην κόρη της θείας της γιαγιάς της, το 1991. Ακολούθησε η γραπτή επικοινωνία στην καραμανλήδεια γραφή μεταξύ της γιαγιάς Μαρούλας και της θείας της Ελίζας, κάτι που συνεχίστηκε αργότερα όπως αποδεικνύεται και από την ευχετήρια κάρτα που αντάλλαξαν οι δύο τους το 1995. Εξάλλου η θεία Ελίζα δεν έμαθε ποτέ ελληνική γραφή.
Η οικογένεια πρωτοέσμιξε το 1997 όταν η κόρη της Ελίζας ήρθε για γαμήλιο ταξίδι με τον άντρα της στα Πετρανά Κοζάνης.
Το 2001 η γιαγιά Μαρούλα με τις δύο αδερφές της συνάντησαν από κοντά τη θεία τους Ελίζα, στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.
«Ήμουν 15 χρόνων και το θυμάμαι σαν χθες. Κάθισα αμέσως κι έγραψα ένα γράμμα στα αγγλικά στην κόρη της θείας της γιαγιάς μου κι έτσι ξεκίνησε η επικοινωνία μας, η οποία συνεχίστηκε στα αγγλικά μεταξύ της κόρης της θείας και εμού αλλά και στα καραμανλίδικα (ελληνικό αλφάβητο με τουρκικές λέξεις) μεταξύ της γιαγιάς μου Μαρούλας και της θείας της Ελίζας. Η οικογένεια πρωτοέσμιξε το 1997 όταν η κόρη της Ελίζας ήρθε για γαμήλιο ταξίδι με τον άντρα της στα Πετρανά και τους φιλοξενήσαμε. Το ταξίδι τους το έκαναν δώρο όλοι μαζί οι συγγενείς μας στην Ελλάδα. Αργότερα πήγαν και η γιαγιά μου με τις δύο αδερφές της στο Buenos Aires», σημειώνει η εγγονή Μαρούλα Παπαδοπούλου σε παλαιότερη ανάρτηση του Ανδρέα Κωνσταντινίδη όπου εικονίζονται οι τρεις αδερφές με τη θεία τους στην Αργεντινή.
Περισσότερα για την ιστορία που έφερε στο φως ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης μπορείτε να διαβάσετε εδώ:
⇒ Ευχαριστούμε τον Ανδρέα Κωνσταντινίδη για τις πληροφορίες που μας έδωσε για αυτή τη φοβερή ιστορία επανένωσης αλλά και για τις φωτογραφίες που μας παραχώρησε για τις ανάγκες της δημοσίευσης.
