Την αδυναμία του στους ελληνικούς χορούς που είναι ακόμα ζωντανοί και σου ξυπνούν πάθος, ομολόγησε ο νομπελίστας Φυσικής για το 2021 Τζόρτζιο Παρίζι, μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον Θεόδωρο Ανδρεάδη-Συγγελάκη.
Οι ελληνικοί χοροί ήρθαν τυχαία στη ζωή του Ιταλού φυσικού αλλά όπως φαίνεται θα μείνουν για πάντα!
«Προσέγγισα τυχαία τους ελληνικούς χορούς, παρακολουθώντας μαθήματα του Αντρέα Πελίτσια Γανωτάκη, σε σύνδεσμο της Ρώμης. Οι ελληνικοί χοροί σού ξυπνούν πάθος, σε αντίθεση με ιταλικούς παραδοσιακούς χορούς (όπως το σαλταρέλο και την μανφρίνα) οι οποίοι δεν είναι, πλέον, πραγματικά “ζωντανοί”. Μόνον η ιταλική ταραντέλα είναι κάτι αντίστοιχο με αυτούς που χορεύονται στην Ελλάδα», δήλωσε ο Ιταλός νομπελίστας.
«Στη χώρα σας συμμετέχει στο χορό όλο το χωριό, ομαδικά, συχνά σε κύκλο. Ανάλογα με τα διάφορα μέρη, “σέρνει” το χορό ο παπάς ή ο πιο ηλικιωμένος του χωριού. Μαζί τους, ξεφαντώνουν και μικρά παιδιά, τεσσάρων ή πέντε ετών», πρόσθεσε.
«Οι ελληνικοί χοροί είναι χιλιάδες και δεν σταματάς ποτέ να μαθαίνεις» διότι «οι πιο γνωστοί μπορεί να είναι περίπου πενήντα, αλλά οι λιγότερο διαδεδομένοι είναι άπειροι» προσέθεσε ο Τζόρτζο Παρίζι.
Ο Ιταλός φυσικός αναφέρθηκε «στο Τάι-τάι, που χορεύεται την Μεγάλη Τρίτη» (σ.σ.: πρόκειται, κατά τον λαογράφο Δημ. Λουκάτο για έναν “ιδιάζων” τοπικό χορό της Θεσσαλίας που χορεύεται από άνδρες και γυναίκες μόνο κατά την Τρίτη του Πάσχα. Ονομάζεται “τάι-τάι” πιθανώς από τις επαναλαμβανόμενες συλλαβές του “τ’ αϊνέβενε”, λέξης που υπάρχει στο δεύτερο στίχο του τραγουδιού).
«Το να χορεύεις, το να μαθαίνεις όλους αυτούς τους ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, σου προκαλεί μεγάλη ευχαρίστηση. Ενώνεσαι με μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων και χάρη στις διάφορες κινήσεις, γνωρίζεις και αγαπάς πολύ περισσότερο όλη αυτή την παράδοση», σημείωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Ιταλός επιστήμονας.
