«Σήμερα 17 Σεπτεμβρίου 2003 στις 0:25 π.μ., στο 17 χλμ Σερρών Θεσσαλονίκης, το επιβατικό ΙΧ μ’ αριθμό κυκλοφορίας ΝΖΗ9615 εκτράπηκε της πορείας του και προσέκρουσε σε περίφραξη εργοστασίου, μ’ αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού του Θεόδωρου Παυλίδη, του Λεωνίδα, κατοίκου εν ζωή Θεσσαλονίκης».
Αυτή την είδηση βρήκα στο γραφείο μου, στο Ράδιο Ακρίτες, την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2003 και δεν μπορούσα να καταλάβω τι διάβαζα. Ο τραγουδιστής του καημού, της αγάπης, της εθνικής μνήμης, το Παιδί του Πόντου, ο ηρωικός Κοτζαναστάς, η γέννα των Αμαζόνων, το ελεύθερο Νυχτοπούλ’, είχε αποδημήσει μακριά, κάνοντας το μεγάλο εξόδιο πέταγμά του από τη γήινη διάσταση, εντελώς ανατρεπτικά.
Το ραδιοφωνικό αφιέρωμα στον Θόδωρο Παυλίδη, που ακολουθεί, πραγματοποιήθηκε το 2004, μερικούς μήνες μετά τον αδόκητο χαμό του, αφού συλλέχθηκαν από την υπογράφουσα, πληροφορίες από τον αδελφό του Λάμπη Παυλίδη, που μου περιέγραψε τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του Θόδωρου, που δεν ήταν ευρέως γνωστά, καθώς και τα πρώτα του καλλιτεχνικά πατήματα στο τραγούδι.
Για τον Θόδωρο μου μίλησαν τότε, συνεργάτες του μουσικοί, ο Φάνης Κουρουκλίδης, ο Κώστας Σιώπης, ο Μπάμπης Κεμανετζίδης, καθώς και ο αείμνηστος στιχουργός Νάκος Ευσταθιάδης, του οποίου τα στιχουργήματα ερμήνευε με ιδιαίτερη ευαισθησία ο εκλιπών, κάνοντάς τα πτυχές της ψυχής του.
Έχουν περάσει 18 χρόνια από τον αδόκητο χαμό του, που μας στέρησε τη φυσική του παρουσία, η ευαίσθητη φωνή του όμως κλειδώθηκε μέσα στις μαγνητοταινίες και έγινε αθάνατη, όπως ακριβώς και η ουσία της ανθρώπινης ψυχής.
Το ραδιοφωνικό αφιέρωμα μεταδόθηκε για πρώτη φορά 17 Σεπτεμβρίου 2004, στο Ράδιο Ακρίτες 102.30fm. Εύχομαι η ψυχή του Θόδωρου Παυλίδη να βρήκε ανάπαυση σε κάποιο απάγκιο σημείο του παραδείσου, που έχει θέα στο άυλο και ένδοξο ψαλτήρι των αγγέλων του Χριστού.
https://vimeo.com/606912233
Θωμαΐς Κιζιρίδου
