Ο Βαλέριος Ασλανίδης είναι ένας Έλληνας ομογενής με καταγωγή από τον Πόντο, ο οποίος διαπρέπει εδώ και χρόνια στη Ρωσία. Πολλά είναι τα χαρακτηριστικά που κάνουν αυτόν τον άνθρωπο ξεχωριστό. Διετέλεσε αθλητής και προπονητής στην πάλη και το τζούντο, πλέον το πάθος του είναι το κρασί.
Ο ίδιος διατηρεί οινοποιείο στην Ανάπα, πόλη του Εύξεινου Πόντου με δυνατό ελληνικό στοιχείο, την οποία επισκέφθηκε πρόσφατα ο Νίκος Δένδιας. Εκεί είναι γνωστός ως ο «τσάρος του κρασιού της Μαύρης Θάλασσας».
Το ελληνικό στοιχείο παραμένει ζωντανό και έντονο στην περιοχή αυτή, της Ρωσία και εν μέρη υπεύθυνος για αυτό είναι ο Βαλέριος Ασλανίδης. Είναι πρόεδρος της Ελληνικής Γερουσίας της Ένωσης Ελληνικών Συλλόγων της περιοχής Κρασνοντάρ της Νότιας Ρωσίας και πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων της πόλης Ανάπα «Γοργιππία».
Κατάφερε να φτιάξει το εκεί Ελληνικό Πολιτιστικό Κέντρο και λέει με μεγάλη περηφάνια :«Τα παιδιά μας χορεύουν όλους τους ελληνικούς χορούς. Μιλούν την ελληνική γλώσσα, χάρη στις δύο δασκάλες που μας στείλανε από το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας. Θέλουμε να μας στείλουν και άλλους δασκάλους από την Ελλάδα για όλες τις πόλεις όπου υπάρχουν συμπαγείς ποντιακοί πληθυσμοί. Το όνειρό μου είναι, να περπατώ στο Βίτιαζεβο και να ακούω την ελληνική λαλιά, όπως παλιά, μικρός που άκουγα παντού ποντιακά και ελληνικά».
Η οικογένεια του
Ο προπάππους του Έλληνα ομογενή ήταν άρχοντας της Οινόης, έμπορος και παραγωγός με μεγάλο σπίτι στο κέντρο της πόλης, στην παραλία (που σήμερα είναι λαογραφικό μουσείο). Το 1915 και βλέποντας την κατάσταση έστειλε τα παιδία του με βάρκες στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος έμεινε πίσω. Στην Οινόη κρεμάστηκε από του Οθωμανούς.
«Οι παππούδες μου, παιδιά και έφηβοι τότε, φύγανε προς την Ελλάδα, αλλά έχασαν τον προσανατολισμό τους και κατά τύχη έφτασαν σώοι απέναντι -στο λιμάνι του Νοβοροσίσκ. Έτσι, αντί για την Ελλάδα, βρέθηκαν στη Ρωσία», αφηγείται στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.
Η οικογένεια του, όμως, αντιμετώπισε και δεύτερο διωγμό, αυτή τη φορά την εποχή των μεγάλων εκκαθαρίσεων – εκτελέσεων ανεπιθύμητων πολιτών στη σταλινική Σοβιετική Ένωση, το 1937.
Το ταξίδι στον Πόντο
Πριν δυο χρόνια, τον Σεπτέμβριο ο Βαλέριος Ασλανίδης με μια παρέα φίλων έκαναν ένα δεκαήμερο ταξίδι στον Πόντο, αναζητώντας τα ίχνη της διαδρομής της οικογένειάς του. Ήταν το πρώτο του ταξίδι στην πόλη των προγόνων του, στην πλατεία όπου το 1921 κρέμασαν τον προπάππου του.
«Είχα μεγάλο άγχος. Αλλά όλα κύλησαν ομαλά. Η Τραπεζούντα μου έφερε μια μελαγχολία. Βλέπαμε φάτσες “δικές μας” παντού και φανταζόμαστε πως η πόλη κάποτε μιλούσε και ποντιακά και ελληνικά», αναφέρει για το ταξίδι.
«Με κατέλαβε συγκίνηση. Θυμόμουν τις περιγραφές και αφηγήσεις των παππούδων… Το βλέμμα μου έπεσε σε μια γκραβούρα που απεικόνιζε μια αυλή σπιτιού. Ήταν όμοια με μια γκραβούρα που θυμάμαι ότι κρεμόταν στον τοίχο πάνω από το κρεβατάκι μου όταν ήμουν μικρός… Κάθισα κάπου στη γωνιά να μη με βλέπουν… και έκλαψα… Λυτρώθηκα με το κλάμα», συμπληρώνει.
Όσον αφορά στο μέλλον, ο ίδιος δηλώνει πως αυτός, αλλά και άλλοι ομογενείς θα ήθελαν και την ελληνική υπηκοότητα. Οι ομογενείς σύντομα θα έχουν τη δυνατότητα να ψηφίζουν στις Ελληνικές εθνικές βουλευτικές εκλογές.
Η επίσκεψη του Νίκου Δένδια
Η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών έφερε συγκίνηση και χαρά στο Βαλέριο Ασλανίδη, οποίος δήλωσε: «Θεωρώ μεγάλη τιμή για μένα προσωπικά, αλλά και για όλους τους Πόντιους, που ένας Έλληνας πολιτικός με σημαντικό υπουργείο, βρήκε ευκαιρία και έφτασε στα μέρη μας και συμφάγαμε, ήπιαμε το ποντιακό μας κρασί και μιλήσαμε για πολλά… », ενώ συμπλήρωσε ότι «Πάντα περίμενα έναν Έλληνα από την Ελλάδα να με αντικρίσει ισότιμα ως Έλληνα».
«Μιλήσαμε με τον υπουργό για τα σχέδιά μας για τη διατήρηση της παρουσίας των Ελλήνων στη Ρωσία. Πιστεύω μετά από τριάντα χρόνια από την πρώτη επίσκεψη στα μέρη μας του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το 1991 και την μαζική παλιννόστηση, η τωρινή συνάντηση με τον επικεφαλής του ΥΠΕΞ δεν θα τελειώσει εδώ», ανέφερε τελικά.
