Κοντάκιο του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού αφιερωμένο στην Πεντηκοστή. Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας.
Εις μνήμην του Πατρός Ανανία Κουστένη (Ⴕ 15/5/2021).
«Στον ύμνο που αναφέρεται “στον Πρόδρομο, στο Βάπτισμα και στον Αδάμ” κλείνει ο εκ Δημητσάνας π. Ανανίας ως εξής: 17 Σεπτεμβρίου 1986. Ρωμανέ μου, ευχαριστώ σε. Μείνον μέθ’ ημών. Αεί χαίρε…»¹. Ακόλουθος τοις Πατράσιν εγκαρδίως μεταγράφω: «π. Ανανία, ευχαριστώ σε. Μείνον μεθ’ υμών. Αεί χαίρε…».
Προοίμιο
Μία Του που κατέβηκε και σύγχισε τις γλώσσες και τους ανθρώπους χώρισε ο
[Ύψιστος σε έθνη
και μια Του που διαμοίρασε γλώσσες φωτιάς για δώρο και έτσι μας προσκάλεσε όλους να γίνουμ’ ένα∙
και τότε πια με μια φωνή και με ομοψυχία δόξα να αναπέμπουμε προς
το Πανάγιο Πνεύμα.
α’. Το πνεύμα μας σαν ραθυμεί κι είν’ το ηθικό πεσμένο,
έλα Ιησού μου γρήγορα στους δούλους Σου και δώσε τη στέρια Σου παρηγοριά.
Σαν οι ψυχές μας θλίβονται μη μας εγκαταλείπεις
και όταν δοκιμαζόμαστε σκληρά απ’ τις περιστάσεις, Συ μην απομακρύνεσαι απ’ το
[νου κι απ’ την καρδιά μας∙ μόν’ τότε πάντα πρόφτανε, σπεύδε να ΄ρθεις κοντά
[μας.
Κοντά μας τότε θε να ‘ρθεις, έλα πλησίασε μας, Συ που ‘σαι πανταχού παρόν.
Όπως στους Αποστόλους Σου δίπλα τους είσαι πάντα,
έτσι και μ’ όσους Σε ποθούν ενώσου, γίνε ένα, Συ σπλαγχνικέ μας Κύριε.
Ωστ’ έτσι όπως θα ‘μαστε μαζί Σου συνδεμένοι, όλοι μας να δοξάζουμε και ύμνους
[να αναπέμπουμε προς
το Πανάγιο Πνεύμα.
β’. Στους ουρανούς ανέβηκες∙ μ’ από τους μαθητές Σου Σωτήρα δεν χωρίστηκες.
Κι αν έφτασες εκεί ψηλά, τα κάτω δεν τ’ άφησες στην τύχη τους να πάνε ∙ όλα στα
[χέρια Σ’ τα κρατάς.
Ότι δεν είναι τόπος χωρίς την παρουσία Σου Αχώρητε κανένας.
Μα κι αν βρεθεί ένας πουθενά, αμέσως αφανίζεται και πάει στο χαμό του∙ γίνετ’
[όπως τα Σόδομα.
Τα σύμπαντα Συ τα κρατάς στη θέση τους και στέκουν κι είναι η παρουσία Σου που
[όλα τα γεμίζει.
Στα σίγουρα οι Απόστολοι Σ’ είχαν μες στην ψυχή τους,
όταν αφού αναλήφθηκες εκεί στον ελαιώνα,
ροβόλησαν χορεύοντας και ψάλλοντας – ύμνους ‘ψέλναν δοξαστικούς προς
το Πανάγιο Πνεύμα.
γ’. Χαρούμενοι έτσι επέστρεψαν από τον ελαιώνα κι οι έντεκα οι μαθητές.
Έτσι το ιστόρησε ο Λουκάς ο ερμηνευτής των Θείων∙ σαν φτάσαν στα Ιεροσόλυμα –ο Ευαγγελιστής το γράφει– στο ανώγι εκείνο ανέβηκαν όπου έμεναν κρυμμένοι.
Κι αφού μπήκαν και κάτσανε ο Πέτρος κι όλοι άλλοι,
πήρε τον λόγο ο Κηφάς, πήρε τον λόγο ο Πέτρος κι ως αρχηγός τους μίλησε και τέτοια
[λόγια είπε:
«Μείναμ’ εμείς εκπρόσωποι της Βασιλείας των άνω, γι’ αυτό ας έχουμε καρδιά
[στραμμένη προς τα πάνω.
Προς Κείνον που υποσχέθηκε και καθαρά μας είπε: “Θα στείλω δώρο να σας ‘ρθεί…
[Τι…;
το Πανάγιο Πνεύμα”!».
δ’. Κι αφού έτσι μίλησε στους άλλους Αποστόλους, ζωηρά τους παρακίνησε σε προσευχή
[ο Πέτρος.
Στη μέση πήγε στάθηκε και με φωνή καθάρια τους κάλεσε αδελφικά κι αυτά είναι
[που τους είπε: «Μπρος να παρακαλέσουμε, στα γόνατα ας πέσουμε κι όλοι μας
[να αιτηθούμε.
Ας κάνουμε το δώμα αυτό να μοιάσει μ’ Εκκλησία∙ έτσι κι αλλιώς αυτό είμαστε, ας
[πράξουμ’ αναλόγως.
Με δάκρυα ας ζητήσουμε κι ας το βροντοφωνάξουμε προς τον καλό Θεό μας:
“Στείλε μας Σε παρακαλώ το Αγαθό Σου Πνεύμα,
για να μας οδηγήσει –όλους που Σε πιστεύουμε– προς τη σωστή τη διαδρομή
που ‘χεις Εσύ χαράξει για όλους όσους σέβονται και όλο δοξολογούνε τον μόνο
[αλάνθαστο οδηγό που ‘ν’
το Πανάγιο Πνεύμα.
ε’. Αμέσως μόλις άκουσαν, λοιπόν, το κάλεσμα του μαζεύτηκαν τριγύρω του.
Τους τράβηξε ο λόγος του και όλοι μαζευτήκαν, όπως τ’ αρνιά μαζεύονται σαν τα
[καλεί ο βοσκός τους.
Στα σιωπηλά προσεύχονταν, ‘πό μέσα τους τα λέγαν αργά-αργά και καθαρά.
Κι έστελναν την παράκληση στον Παντοκράτορα Θεό που έλεγε πάνω-κάτω:
«Συ αρχηγέ και βασιλιά ασώματων αγγέλων,
Συ των ανθρώπων Δέσποτα, Δημιουργέ των όλων,
Συ που στεριές και θάλασσες ορίζεις μ’ ένα νεύμα,
οι φίλοι Σου και δούλοι Σου τώρα Σου το φωνάζουν: “Στείλε αμέσως γρήγορα στείλ’
το Πανάγιο Πνεύμα”».
ς’. Όταν ολοκληρώσανε, λοιπόν, το αίτημά τους και το καθαρογράψανε καλά μες στην
[καρδιά τους, βάλανε και υπογραφή φαρδιά-πλατιά ‘πό κάτω,
σφράγισαν την επιστολή με το κερί της πίστης κι έτσι την ταχυδρόμησαν και πήγε
[προς τα πάνω.
Την έλαβε ο Διδάσκαλος, την διάβασ’ ως το τέλος κι ύστερα έτσι μίλησε:
«Παράκλητε αυτεξούσιε, ο που δεν παίρνεις διαταγές, όπως εσύ το επιθυμείς κατέβα
[εκεί κάτω.
Σε προσδοκούν οι μαθητές,
οπού έχω εγώ συνάξει· όλους μαζί τους μάζεψα για Σε και τον Πατέρα
και τους εκπαίδευσα καλά κι άφησα οδηγία: “Τα έθνη όλα διδάξετε,
κηρύξτε τον Πατέρα, και τον Υιό που είδατε μ’ ευλάβεια να τιμάτε και ύμνους ν’
[αναπέμπετε προς
το Πανάγιο Πνεύμα”».
