Από την Αιθιοπία, την πατρίδα του, ο καφές έφτασε στην Κωνσταντινούπολη το 1554, επί Σουλεϊμάν, μάλλον μέσω Συρίας.
Στη δυτική Ευρώπη είχε φτάσει 25 χρόνια νωρίτερα, όταν έληξε η πολιορκία της Βιέννης. Λέγεται ότι κατά την αποχώρησή τους οι Τούρκοι ξέχασαν μερικά σακιά με καφέ, τα οποία περιήλθαν στην κατοχή ενός Πολωνού που ζούσε στην αυστριακή πρωτεύουσα. Στη συνέχεια ίδρυσε εκεί το πρώτο καφεκοπτείο, κι από εκεί η τέχνη του καφέ μεταφέρθηκε στον υπόλοιπο κόσμο.
Όσο για την Πόλη, «Τα δύο καφενεία που σέρβιραν καφέ στην Πόλη συγκέντρωναν πολύ κόσμο και θεωρήθηκαν η αιτία που οι πιστοί έφευγαν από τα τζαμιά. Έτσι τα καφενεία στιγματίστηκαν ως κολαστήρια, αφορίστηκαν από το κοράνιο και τελικά έκλεισαν. Η χρήση όμως του καφέ συνεχίστηκε λαθραία» γράφει ο Θωμάς Σαββίδης, αναπληρωτής Καθηγητής στο ΑΠΘ, στο βιβλίο του Η διατροφή στον Πόντο.
Στον Πόντο ο καφές παρασκευαζόταν με ευλάβεια. Για να εξασφαλιστεί η διατήρηση του αρώματός του, η οικοδέσποινα έψηνε μερικούς κόκκους καφέ παρουσία του επισκέπτη. Στη συνέχεια έβαζε τους φρεσκοψημένους κόκκους σε πέτρινο ή ορειχάλκινο γουδί ή τους άλεθε σε μύλο. Το προϊόν που προέκυπτε έμπαινε στο «ιμπρούκ» (μπρίκι) με το ανάλογο νερό. Ο καφές ήταν έτοιμος μόλις φούσκωνε. Ακολουθούσε το σερβίρισμά του σε πορσελάνινα φλιτζάνια ακουμπισμένα σε πιατάκια για να μην καίγονται τα δάχτυλα.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
Θωμάς Σαββίδης, Η διατροφή στον Πόντο, εκδ. Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη 2002.
