Ο George Ebers πρώτος ανακάλυψε το 1862 σε έναν αιγυπτιακό πάπυρο του 1500 π.Χ. , ότι στην αρχαιότητα οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι παθολόγοι χρησιμοποιούσαν την αλόη με μεγάλη επιτυχία ως ιατρικό βότανο. Επίσης, υπάρχουν αναφορές ερευνητών για τη διάδοση της αλόης στον αρχαίο Κινεζικό και τον Ινδικό πολιτισμό. Στην Αίγυπτο θεωρήθηκε «το φυτό της αθανασίας», στις Φιλιππίνες χρησιμοποιήθηκε μαζί με το γάλα για τις μολύνσεις των νεφρών.
Τέλος, ιστορικές αναφορές τη συνδέουν με τον Μέγα Αλέξανδρο και το Μάρκο Πόλο.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κατάφερε να επιβιώσει ανά τους αιώνες και να έχει τόσους θερμούς υποστηρικτές.
Πρακτικές εφαρμογές
Οι ευεργετικές ιδιότητες των παραγώγων της αλόης είναι πολυάριθμες. Όπως αναφέρθηκε το λάτεξ που λαμβάνεται από το φυτό έχει ισχυρές διεγερτικές καθαρτικές ιδιότητες και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τα άτομα με χρόνια δυσκοιλιότητα, καθώς αυξάνει τις κινήσεις του εντέρου. Η αποτελεσματικότητά του στην περιστασιακή δυσκοιλιότητα έχει αναγνωρισθεί και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας
Επίσης φαίνεται πως είναι πολύ αποτελεσματική έναντι των εγκαυμάτων 1ου και 2ου βαθμού, και επιταχύνει την επούλωσή τους. Πάνω σε αυτό το κομμάτι έχουν γίνει κάποιες μελέτες όμως την ιδιότητα αυτή της αλόης δεν μπορούμε να την ισχυριστούμε ακόμα, διότι τα αποτελέσματα που διαθέτουμε δεν είναι αρκετά ομοιογενή.
Πολύ αποτελεσματική θεωρείται και στην αντιμετώπιση του έρπη των γεννητικών οργάνων. Επίσης, μετά από έρευνες έχει βρεθεί ότι έχει θετική επίδραση στην επούλωση των πτουληγών που προκαλούνται από την ψωρίαση.
Το εκχύλισμα της αλόης χρησιμοποιείται επίσης για αντιμετώπιση της ξηρότητας του δέρματος καθότι το ενυδατώνει, για τη δερματίτιδα που προκαλείται από ακτινοθεραπεία και για την προστασία της οδοντικής πλάκας και για φροντίδα της ουλίτιδας. Έρευνες έχουν δείξει ότι οδοντόκρεμες οι οποίες περιέχουν αλόη είναι πιο αποτελεσματικές από μία φθοριούχο οδοντόκρεμα.
Τέλος φαίνεται ότι έχει αποτέλεσμα όσον αφορά τη μείωση της γλυκόζης στο αίμα και της κακής LDL χοληστερόλης.
Κλινική μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2012 ανέφερε ότι δισκία τα οποία περιέχουν αλόη επιτυγχάνουν το παραπάνω αποτέλεσμα σε αντίθεση με φάρμακα που δεν περιέχουν. Οι έρευνες συνεχίζονται.
Πηγή: onmed.gr (άρθρο της Βίκυς Γαλαυτή, Τεχνολόγου Τροφίμων)
