«Κληροδότημα» του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, μετεξέλιξη της Κοινωνίας των Εθνών που προέκυψε μετά τις θηριωδίες του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, το 1945 ιδρύεται ο Οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών από τις νικήτριες χώρες, αρχικά αριθμώντας 51 μέλη. Τρία χρόνια μετά την ίδρυσή του, απεσταλμένοι από όλο τον κόσμο διαπραγματεύονται επί ενός νέου όρου, του όρου «γενοκτονία».
Επινόηση του δικηγόρου Ράφαελ Λέμκιν, η γενοκτονία περιλαμβανόταν και στο κατηγορητήριο στη Δίκη της Νυρεμβέργης, όχι όμως ως νομικός αλλά ως περιγραφικός όρος.
Οι συνθήκες, όμως, είχαν ωριμάσει και πλέον η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στις 9 Δεκεμβρίου 1948 εγκρίνει ομόφωνα τη Σύμβαση για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας, η οποία συντάχθηκε και με τη βοήθεια του Ράφαελ Λέμκιν.
Μετά την επικύρωσή της από περισσότερες από 20 χώρες, θα τεθεί σε ισχύ στις 12 Ιανουαρίου 1951· το 1988 θα υπογραφεί και από τις ΗΠΑ επί προεδρίας Ρόναλντ Ρίγκαν.
Σχεδόν 67 χρόνια μετά την υιοθέτηση της Σύμβασης και την επίσημη «εισαγωγή» του όρου γενοκτονία, ο ΟΗΕ αποφασίζει να ανακηρύξει την 9η Δεκεμβρίου ως η Παγκόσμια Ημέρα μνήμης και αξιοπρέπειας των θυμάτων του εγκλήματος της Γενοκτονίας και πρόληψης του εγκλήματος αυτού. Το ημερολόγιο γράφει 14 Σεπτεμβρίου 2015, και εκείνη τη χρονιά για πρώτη φορά διοργανώνονται εκδηλώσεις σε όλο τον κόσμο.
«Η γενοκτονία δεν συμβαίνει απλά. Τις περισσότερες φορές είναι συστηματική, σχεδιασμένη, με ακριβείς στόχους, και μπορεί να υλοποιηθεί και εκτός εμπόλεμων καταστάσεων», είχε τονίσει στο μήνυμά του ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι-Μουν.
Εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων των Γενοκτονιών, όπως αναφέρεται εν συντομία, στην Ελλάδα διοργανώνει και το Δίκτυο Αναγνώρισης Γενοκτονιών, ένας φορέας που αποτελείται από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, την Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων Ελλάδος, την Αρμενική Εθνική Επιτροπή και την Πανελλήνια Ένωση Ασσυρίων.
