Με ένα συγκινητικό κείμενο, αφιερωμένο στην Ελληνίδα Μικρασιάτισσα, τη μάνα, τη σύζυγο, την αδελφή, την κόρη, τιμά η Ένωση Σπάρτης Μικράς Ασίας τη σημερινή Ημέρα της Γυναίκας.
Ο μικρασιάτικος σύλλογος κάνει αναδρομή σε εκείνες τις μαύρες μέρες του Σεπτέμβρη και του Οκτώβρη του 1922, τότε που έφτασαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες οι ξεριζωμένοι από τα χώματά τους στη Μικρά Ασία, σε Αθήνα και Πειραιά. Ανάμεσά τους περισσότερες ήταν οι γυναίκες, αφού ελάχιστοι άνδρες είχαν διασωθεί.
«Στη Νέα Ιωνία, όταν λίγες μέρες αργότερα κατέφυγαν με πρώτους τους Σπαρταλήδες οι Σμυρνιοί, οι Βουρλιώτες, οι Αλαγιώτες, οι Ατταλιώτες, οι Αϊβαλιώτες, οι Σαφραμπολίτες, οι Ινεπολίτες, στους οποίους θα προστεθούν μετά οι Πόντιοι και οι Καππαδόκες, η αναλογία ανδρών-γυναικών ήταν στο 40-60%» αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση. Εξάλλου οι άνδρες, νέοι αλλά και ώριμοι, είτε είχαν εξοριστεί είτε είχαν αιχμαλωτιστεί και εξοριστεί με τα τάγματα εργασίας (αμελέ ταμπουρού).
«Οι Μικρασιάτισσες μετά το πρώτο σοκ, κι όταν πια ένιωσαν να χάνεται και η τελευταία ελπίδα για την επιστροφή των δικών τους ανδρών, βάλθηκαν με όλες τους τις δυνάμεις, με νύχια και με δόντια, να μαζέψουν τα κομμάτια τους, να οργανώσουν πάλι τη ζωή τους – και όχι μόνον αυτό· να γίνουν σιγά-σιγά και πρότυπα δημιουργίας. Εμείς οι Σπαρταλήδες διαχρονικά τιμήσαμε και θα τιμάμε πάντα τη γυναίκα στο πρόσωπο των συμπατριωτισσών μας, που έφθασαν στην Ελλάδα μόνες τους, μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους, ακολουθώντας έναν ηγέτη, τον Παπαϊωακείμ Πεσματζόγλου, ο οποίος οργάνωσε μαζί τους τη διαφυγή από την αξέχαστη πατρίδα τους και τον ερχομό στην Ελλάδα χωρίς απώλειες.
»Κι έχουμε να μιλούμε για πολλές γυναίκες που όχι μόνον ανέλαβαν με επιτυχία να διαδραματίσουν και το ρόλο του χαμένου άνδρα, αλλά σήκωναν περήφανα το κεφάλι, στρώθηκαν στη δουλειά και δημιούργησαν μια νέα πραγματικότητα».
Μία από τις γυναίκες στις οποίες αναφέρεται η Ένωση Σπάρτης Μ. Ασίας είναι η Σοφία (χαλιτζού) Γαβριηλίδου, η οποία έφθασε στην Ελλάδα χήρα, αφού τον άνδρα της είχαν σκοτώσει οι Τούρκοι, μαζί με τα πέντε ανήλικα κορίτσια της. Η Μικρασιάτισσα όχι μόνο επιβίωσε αλλά δημιούργησε μια πρότυπη ταπητουργική μονάδα στη Νέα Ιωνία, η οποία όσο λειτουργούσε, έδινε δουλειά σε δεκάδες άλλες γυναίκες που ασχολούνταν με το χαλί.
Δικαίως η Σοφία Γαβριηλίδου αποτελεί παράδειγμα όχι μόνο για τις Μικρασιάτισσες αλλά και για όλες τις Ελληνίδες που έχουν κοπιάσει δυο φορές για να στήσουν από το τίποτα μια καινούρια ζωή.
