Τα Σεπτεμβριανά και τα απαράγραπτα δίκαια του ελληνισμού της Πόλης

Κάτι παραπάνω από μισό αιώνα μετά, κανείς δεν ξεχνά την εφιαλτική νύχτα τρόμου που έζησε το 1955 ο ελληνισμός της Βασιλεύουσας με την απίστευτη σε έκταση καταστροφική μανία και πρωτοφανή βαρβαρότητα του καθοδηγούμενου από τις κρατικές Αρχές τουρκικού όχλου αλλά και με την ένοχη σιωπή του «πολιτισμένου» Δυτικού κόσμου.

Ο διακεκριμένος Τούρκος δημοσιογράφος Ορχάν Κεμάλ Τζενγκίζ, σε άρθρο του στο φύλλο της ηλεκτρονικής αγγλικής έκδοσης της εφημερίδας Zaman με ημερομηνία 28 Ιουνίου 2012 αναφέρεται σε συνέντευξη του στρατηγού ε.α. Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, ο οποίος δήλωσε ότι το πογκρόμ κατά των Ελλήνων οργανώθηκε άριστα και εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία από τη Διεύθυνση Ειδικών Επιχειρήσεων (Özel Harp Dairesi), δηλαδή το 3ο Γραφείο του Γενικού Επιτελείου Στρατού της Τουρκίας.

Στις δίκες που διεξήχθησαν (2012) κατά ανώτατων επιτελών του τουρκικού στρατού αποκαλύφθηκε ότι ένα ειδικό τμήμα της Διεύθυνσης αυτής, εντός των Ειδικών Δυνάμεων του Στρατού (Özel Kuvvetler), δημιουργήθηκε από τον στρατηγό του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου Χουρσίτ Τολόν το 1993 με την ονομασία Τμήμα Εθνικής Στρατηγικής και Επιχειρήσεων (Turkiye Ulusal Stratejiler ve Hareket Dairesi – TUSHAD), συνεχίζοντας το έργο της Διεύθυνσης Ειδικών Επιχειρήσεων και το οποίο σε συνεργασία με τη διαβόητη οργάνωση Ergenekon ευθύνεται για δολοφονίες Χριστιανών (βλ. σφαγή Καθολικών ιεραποστόλων στη Μαλάτεια και αλλού).

Το γεγονός αυτό αποδεικνύει και επιβεβαιώνει ότι διαχρονικά μέσα στους κόλπους της στρατιωτικής ηγεσίας της γείτονος δραστηριοποιούνται θύλακες κρούσεως με στόχο την οριστική εξόντωση των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Τουρκία. Ακόμη και σήμερα κανείς δεν μπορεί να διαβεβαιώσει ότι τέτοιες επιχειρησιακές ομάδες έχουν οριστικά εξαρθρωθεί, διότι ακριβώς αποτελούν συστατικό μέρος της επικρατούσας πολιτικής της Τουρκίας έναντι των μειονοτήτων, παρά τα αντιθέτως ισχυριζόμενα.

Τα Σεπτεμβριανά αποτελούν την κορύφωση της μαρτυρικής πορείας του Ελληνισμού της Πόλης, που χρονικά ξεκίνησε με την επανάσταση των ντονμέδων Νεοτούρκων το 1908.

Αφού επικράτησαν, άρχισαν μια συστηματικά μεθοδευμένη πολιτική εξόντωσης και αφανισμού των μη μουσουλμανικών πληθυσμών, και ιδιαίτερα των ελληνικών. Οι Νεότουρκοι, εγκαταλείποντας τον Οθωμανισμό, όπως αυτός εκφραζόταν από την Πύλη, ασπάσθηκαν το δόγμα του τουρκισμού που αποσκοπούσε στην ίδρυση αμιγώς εθνικού τουρκικού κράτους-έθνους.

Ακολούθησαν την περίοδο 1912-1918 οι γενοκτονίες των Αρμενίων και Ποντίων, οι φοβερές διώξεις των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης, τα καταναγκαστικά έργα χιλιάδων προγόνων μας που άφησαν τα κόκαλά τους στα βάθη της Ανατολίας.

Το 1922 στιγματίζεται με την Μικρασιατική Καταστροφή.

Αφότου εξοντώθηκε ο μικρασιατικός ελληνισμός, ήρθε η σειρά του κωνσταντινουπολίτικου ελληνισμού. Το σύνθημα της εποχής εκείνης που φανάτιζε τα άξεστα πλήθη είχε ριφθεί: «Καλύτερα Πόλη χωρίς δημιουργικότητα και πνευματικότητα, παρά Πόλη με Έλληνα». Το σατανικό σχέδιο εξόντωσης σε πλήρη εφαρμογή.

Το 1928 τα Ταταύλα παραδίνονται στις φλόγες – «πρόβα τζενεράλε» των όσων έπονται.

Το 1932 εκδίδεται Νόμος που απαγορεύει την άσκηση πολλών επαγγελμάτων από Έλληνες υπηκόους. Έτσι, πολλοί αναγκάστηκαν σε φυγή.

Το 1941, οι διαβόητες «20 ηλικίες». Κλήθηκαν να καταταγούν στα τάγματα εργασίας, με το πρόσχημα να εκτελέσουν έργα οδοποιίας στην Ανατολή, οι γεννηθέντες μεταξύ των ετών 1894 και 1913. Οι φοβερές κακουχίες σε πολικές θερμοκρασίες των -30 βαθμών οδήγησαν στον μαρτυρικό θάνατο χιλιάδες προγόνους μας. Ταυτόχρονα, ψηφίζεται ο νόμος περί εφάπαξ φορολογίας της περιουσίας, το αποκαλούμενο «Βαρλίκ». Όσοι δεν μπόρεσαν να πληρώσουν το δυσβάσταχτο χαράτσι, είδαν τις περιουσίες τους να κατάσχονται και οι ίδιοι να εκτοπίζονται πέραν κάθε έννοιας δικαίου.

Το 1955 τα Σεπτεμβριανά ολοκληρώνουν το αίσχος και το έγκλημα του εθνικού ξεκαθαρίσματος. Ένας τυφώνας που σάρωσε στο πέρασμά του, μέσα σε λίγες ώρες, τους κόπους μιας ζωής. Η ομογένεια της Κωνσταντινούπολης δεν αντέχει πια άλλο. Γονατίζει κάτω από τα συνεχή κι ανελέητα χτυπήματα. Οι ελάχιστοι εναπομείναντες προσπαθούν να ανασυνταχθούν και να διατηρήσουν οτιδήποτε δεν έχει χαθεί ακόμη ανεπιστρεπτί. Ξένοι και εχθροί, «επικίνδυνοι για τη δημόσια ασφάλεια» μέσα στην ίδια τους την πατρίδα! Χωρίς καμιά βοήθεια, χωρίς καμιά υλική και ηθική συμπαράσταση από το ελληνικό κράτος.

Οι απελάσεις του 1964 υπήρξαν η χαριστική βολή κατά του πολίτικου ελληνισμού. Έκτοτε, χιλιάδες συμπολίτες μας εγκαταλείπουν τη Βασιλεύουσα για να σώσουν, τουλάχιστον, τη ζωή τους. Οι εκκλησιές μας που πλημμύριζαν και στον αυλόγυρο ακόμα, αρχίζουν να ερημώνουν. Τα σχολειά μας, χωρίς πια μαθητές, αρχίζουν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο και όσα απομένουν μαραζώνουν.

Και όμως, όσα χτυπήματα και αν δεχθήκαμε, στεκόμαστε όρθιοι. Έστω και λιγοστοί πια, αλλά με ατσαλένια θέληση για ζωή και δημιουργία, συνεχίζοντας τις παραδόσεις και την πνευματικότητα της Πόλης μας.

Εμείς οι Κωνσταντινουπολίτες αλλά και ολόκληρος ο ελληνισμός πρέπει να επαγρυπνούμε και να δίνουμε καθημερινά τη μάχη μας, αγωνιζόμενοι με σθένος για την πλήρη αποκατάσταση των απαράγραπτων δικαίων μας.

Αντώνης Χ. Λαμπίδης

• Οι φωτογραφίες προέρχονται από πηγές της τουρκικής Διεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας.