Ο θεσμός των αποκριών δεν υπήρχε στον Πόντο όπως τον γνωρίζουμε σήμερα. Δεν μασκαρεύονταν τα παιδιά και οι νέοι όλο το διάστημα που διαρκούσε το Τριώδιο, αλλά μόνο το τελευταίο σαββατοκύριακο πριν την από Καθαρά Δευτέρα.
Οι μεταμφιέσεις που επέλεγαν ήταν αυτοσχέδιες, χρησιμοποιώντας ρούχα και καθημερινά αντικείμενα. Η συνηθέστερη μεταμφίεση των παιδιών ήταν να ντύνονται παππούδες και γιαγιάδες, δανειζόμενα τα ρούχα των ηλικιωμένων. Σκέπαζαν το πρόσωπό τους μ’ ένα τσεμπέρι, έπαιρναν μια κουδούνα ή μια βέργα και λύρα μαζί τους και γυρνούσαν στους δρόμους και στα σπίτια του χωριού χορεύοντας, τραγουδώντας και φωνάζοντας.
Πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι. Εκεί χόρευαν παίζοντας λύρα, χωρίς να μιλάνε, και οι νοικοκυραίοι προσπαθούσαν να τους αναγνωρίσουν. Αν δεν τους αναγνώριζαν έφευγαν γι’ άλλο σπίτι, ενώ αν αναγνώριζαν κάποιον φανερώνονταν και οι υπόλοιποι. Φεύγοντας τους έδιναν από μια καραμέλα και αυτή ήταν η χαρά των παιδιών.
Αφού γύριζαν όλα τα σπίτια του χωριού πήγαιναν στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και ζητούσαν συγχώρεση, γιατί την επόμενη μέρα ξεκινούσε η νηστεία της Μεγάλης Σαρακοστής.
