Δύο Έλληνες μετανάστες δούλευαν στη γέφυρα West Gate της Μελβούρνης όταν ένα τμήμα της κατέρρευσε, στις 15 Οκτωβρίου 1970. Ο Γιώργος Τσιχιλίδης ήταν ανάμεσα στους 35 νεκρούς. Ο Γιώργος Στασουλάκος επέζησε, τραυματισμένος, και περιέγραψε αργότερα πώς κατάφερε να βγει από τη λάσπη.
Πενήντα έξι χρόνια μετά, η φετινή επέτειος τιμήθηκε κάτω από τη γέφυρα, στην ετήσια εκδήλωση μνήμης.
Το σημείο της καταστροφής παραμένει τόπος αναφοράς για τους εργάτες που έχτιζαν μια μεγάλη υποδομή της πόλης, αναζητώντας ταυτόχρονα μια καλύτερη ζωή για τις οικογένειές τους.
Το σπίτι που έμεινε χωρίς τον πατέρα
Ο Γιώργος Τσιχιλίδης είχε υπάρξει σιδηρουργός στην Ελλάδα, με δικό του εργαστήριο. Στην Αυστραλία εργάστηκε ως λεβητοποιός.
Όπως είχε αφηγηθεί στο SBS Greek η συγγραφέας Ένζα Γκαντόλφο, που μελέτησε την καταστροφή για το μυθιστόρημά της The Bridge, έκανε οικονομίες για ένα σπίτι στην Altona, όπου θα ζούσε με τη γυναίκα του και τους δύο γιους τους.
Ο Νέος Κόσμος, επανερχόμενος στην ιστορία στις 16 Οκτωβρίου, ανέσυρε τη μαρτυρία της συζύγου του, Άννας, από τις ημέρες μετά την κατάρρευση. Ο μισθός του συντηρούσε την οικογένεια και πλήρωνε το στεγαστικό δάνειο. Μέσα στο πένθος, η ίδια έλεγε: «Το μόνο που μας μένει είναι να τον θάψουμε στην Ελλάδα, την πατρίδα μας».
Ο άνθρωπος που βγήκε από τη λάσπη
Ο Γιώργος Στασουλάκος, με καταγωγή από το Οίτυλο της Μάνης, εργαζόταν επίσης στη γέφυρα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του στην ομογενειακή εφημερίδα, ετοιμαζόταν να ακολουθήσει έναν συνάδελφό του σε σκάλα για το μεσημεριανό διάλειμμα, όταν άκουσε έναν παράξενο θόρυβο.
Ακολούθησε η πτώση. Βρέθηκε μέσα στη λάσπη και αρχικά πίστεψε πως είχε πεθάνει. Η σκέψη της γυναίκας και του παιδιού του τον έκανε να παλέψει για να βγει. Σώθηκε με τραύματα στο κεφάλι, στην πλάτη και στο πόδι.
Η αλυσίδα των αστοχιών
Η κατάρρευση σημειώθηκε στις 11:50 . Περίπου 2.000 τόνοι κατασκευής έπεσαν από μεγάλο ύψος, σκοτώνοντας εργάτες και τραυματίζοντας πολλούς ακόμη. Η έρευνα που ακολούθησε έδειξε πως η καταστροφή μπορούσε να είχε αποφευχθεί.
Όπως καταγράφει η Επιτροπή Μνήμης της West Gate, η άμεση αφορμή ήταν η αφαίρεση κοχλιών κατά την προσπάθεια διόρθωσης μιας παραμόρφωσης.
Το πόρισμα της Βασιλικής Επιτροπής, που παρουσιάστηκε στο πολιτειακό Κοινοβούλιο το 1971, εντόπισε βαθύτερες ευθύνες στο σχεδιασμό, στις μεθόδους κατασκευής και στον χειρισμό των προβλημάτων που είχαν εμφανιστεί.
Η West Gate έγινε σημείο αναφοράς στον αγώνα για την ασφάλεια στην εργασία. Στη φετινή επέτειο, ο πολιτειακός γραμματέας του συνδικάτου AMWU, Αντώνης Μαυρομάτης, επανέφερε την υποχρέωση να επιστρέφει κάθε εργαζόμενος ασφαλής στο σπίτι του. «Το μήνυμά μας τότε, όπως και σήμερα, είναι σαφές: Ποτέ ξανά» τόνισε, σύμφωνα με τον Νέο Κόσμο.
Στο χώρο μνήμης, 35 κολόνες αντιστοιχούν στους 35 εργάτες που σκοτώθηκαν. Στην αναμνηστική πλάκα διαβάζονται τα ονόματά τους. Ανάμεσά τους, εκείνο του Γιώργου Τσιχιλίδη, του Έλληνα που έφυγε για την Αυστραλία και δεν επέστρεψε από τη δουλειά.
