Ο Μιχαήλ Μπαγλαρίδης γεννήθηκε στην περιοχή της Τσάλκας της Γεωργίας, στο χωριό Ιμέρα, στις 14 Μαΐου του 1961. Είναι γιος του Γεωργίου Μπαγλαρίδη, πολυπαρασημοφορημένου ήρωα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο οποίος από το 1942 ως το 1946 πολέμησε τους Γερμανούς σε Καύκασο, Λευκορωσία και Πολωνία.
Το χωριό του, η Ιμέρα, ιδρύθηκε το 1835 από Έλληνες του ανατολικού Πόντου, οι οποίοι ακολούθησαν τον ρωσικό στρατό για να εγκατασταθούν στον Καύκασο, φοβούμενοι την εκδικητική μανία των Οθωμανών, καθώς είχαν υποδεχτεί τον ρωσικό στρατό ως απελευθερωτή τα έτη 1828-1829. Η παλιά ονομασία του χωριού Ιμέρα ήταν και Γιαϊλά, που στα τουρκικά σημαίνει το παρχάρι ή τον βοσκότοπο γενικότερα, κατά περίπτωση.
Οι κάτοικοι του χωριού είναι τουρκόφωνοι, με προγονική καταγωγή από την Αργυρούπολη του Πόντου, από τη Σάντα, και από την ευρύτερη περιοχή του Ερζερούμ.
Ο Μιχαήλ Μπαγλαρίδης αποφοίτησε ως αριστούχος από επαγγελματική-τεχνική σχολή με ειδίκευση στο σχεδιασμό και τη διακόσμηση στη Μόσχα το 1985. Αμέσως μετά τις σπουδές του, αφιερώθηκε στην πρωτοποριακή τέχνη (avant-garde) και δοκίμασε το πινέλο του σε διάφορα είδη της. Το ταλέντο του νεαρού Πόντιου ζωγράφου είχε εκτιμήσει ένας άλλος Έλληνας γίγαντας των καλών τεχνών της Ρωσίας, ο αντιπρόεδρος της Ακαδημίας Εικαστικών της Σοβιετικής Ένωσης Δημήτρης Μπίστης.
Από το 1987 ως το 1991 ο Μπαγλαρίδης συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις. Κάπου εκεί όμως, στα μέσα της δεκαετίας, πέρασε τη δική του δημιουργική κρίση, καθώς αποτραβήχτηκε για πολλά χρόνια από τις καλλιτεχνικές εκθέσεις. Κλεισμένος στο εργαστήριό του δημιούργησε πολλά έργα, μέρος των οποίων όμως αργότερα προτίμησε ο ίδιος να καταστρέψει.
Επανήλθε δριμύτερος μετά την αλλαγή της χιλιετίας.
Το έργο του Μιχαήλ Μπαγλαρίδη είναι πολυποίκιλο. Φιλοτεχνεί νεκρά φύση, ρεαλιστικά πορτρέτα, εκφραστική αφαίρεση, εσωτερική διακόσμηση κ.ά. Χαρακτηριστικό του γνώρισμα όμως είναι τα πολυεπίπεδα «παλίμψιστα»: το να ζωγραφίζει πάνω σε προϋπάρχουσες μορφές.
Οι προηγούμενες μορφές διαφαίνονται μέσα από τις καινούργιες μέσα από «χάσματα». Άλλοτε, απλώς διαγράφει χιαστί το προηγούμενο έργο και πάνω του δημιουργεί το επόμενο.
Στην αφηρημένη τέχνη του κυριαρχεί η εντροπία – η αρμονία του ατέρμονου χάους.
Σταθμό στην καριέρα του αποτέλεσε η έκθεση των πινάκων του στο Κεντρικό Σπίτι του Ζωγράφου στη Μόσχα, στις 23 Ιουλίου 2013. Εκεί εκτέθηκαν 35 έργα του, κυρίως πίνακες και μικρογραφίες, καθώς και το θέμα «Μυστικιστική γραφική», την οποία εμπνεύστηκε από τις ζωγραφιές του μικρού γιου του, του Πλάτωνα.
Από τη θεματολογία των έργων του δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο ελληνισμός, καθώς ο ίδιος είναι ενεργό μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Μόσχας και της Ελληνορωσικής Ένωσης Ζωγράφων.
Τη δεκαετία του 1990, μάλιστα, χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Μιχαήλ ο Γραικός».
Δύο έργα του, οι προσωπογραφίες του Λάμπρου Κατσώνη και του Αλέξανδρου Υψηλάντη, κοσμούν τις αίθουσες της ελληνικής πρεσβείας στη Μόσχα. Επιπλέον έχει παρουσιάσει το έργο «Ποντιακοί χοροί» στον τότε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, κατά την επίσκεψη του τελευταίου στη Μόσχα.
Τον Μάιο του 2026 πραγματοποίησε εκθεσιακή περιοδεία με τίτλο «Ο κόσμος των Ποντίων Ελλήνων μέσα από τα μάτια του ζωγράφου Μιχαήλ Μπαγλαρίδη», στις πόλεις του ρωσικού Νότου, υπό την αιγίδα της Περιφερειακής Εθνικοπολιτιστικής Αυτονομίας των Ελλήνων του Κρασνοντάρ «Ρωμιοσύνη». Η έκθεση πλαισιώθηκε από μουσικοχορευτικές και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Τα έργα του Πόντιου ζωγράφου κοσμούν ιδιωτικές συλλογές σε Ρωσία, ΗΠΑ, Καναδά, Φινλανδία, Αυστρία, Ιταλία, Ελλάδα και Κύπρο.
