Ψάχνοντας στοιχεία για τον ηθοποιό Γιώργο Τζώρτζη, διαπιστώνει κάποιος ότι υπάρχει πλήρες βιογραφικό του, αλλά ελάχιστα πράγματα για τη ζωή του. Ο ίδιος υπήρξε πάντα χαμηλών τόνων και δεν απασχολούσε τα μέσα και τον κόσμο με τα προσωπικά του, αλλά με το έργο του. Και αυτό πάντα διακριτικά.
Όταν έγινε γνωστή η απώλεια του το 2019, ο συνάδελφος και συμμαθητής του στο γυμνάσιο Γιάννης Ευαγγελίδης, έγραψε στην προσωπική του σελίδα: «Συνάδελφοι στο επάγγελμα και φίλοι, κομμάτι απόμακρος και αριστοκρατικός, κλειστός μες τον βαθύ συναισθηματικό του κόσμο».
Ήταν ηθοποιός ρεπερτορίου από την αρχή της πορείας του – σε αυτή την αρχή τού προκύπτει πρωταγωνιστικός ρόλος σε μια σπουδαία ταινία, πολύ μπροστά από την εποχή της. Στην πορεία της μεγάλης καριέρας του δοκιμάστηκε σε πολλά είδη, ενώ όταν εμφανίστηκε η τηλεόραση –όχι μόνο δεν την απαξίωσε–, έκανε και εκεί μια δεύτερη καριέρα.
Η τρίτη ήρθε λίγο μετά στις –δικαίως ή αδίκως– καταφρονημένες βιντεοκασέτες. Και μετά ξανά τηλεόραση. Από Φώσκολο μέχρι Ματωμένα χώματα.
Γιατί ο καλός ρολίστας, είναι πρωτίστως καλός επαγγελματίας. Και δεν φοβάται κανένα ρόλο και κανένα μέσο.
Η «Έβδομή μέρα της δημιουργίας»
Γεννήθηκε σαν σήμερα, το 1938. Και τελείωσε το ΙΓ’ Γυμνάσιο αρρένων στον Άγιο Αρτέμιο στο Παγκράτι. Και όπως αποδεικνύεται, είχε το δίλημμα: σκηνοθέτης ή ηθοποιός; Γι’ αυτό και φοίτησε παράλληλα στη σχολή κινηματογράφου του Λυκούργου Σταυράκου και στη δραματική σχολή του σκηνοθέτη Χρήστου Βαχλιώτη.
Το 1960 πήρε το βάπτισμα του πυρός στο θίασο Διαμαντόπουλου–Αλκαίου σε ένα σπουδαίο έργο, Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια του Αλέξανδρου Κασόνα. Αλλά και σε μια σκηνή στο Ποτέ την Κυριακή – αν θυμάστε την ταινία, ήταν στην σκηνή που η Μελίνα (Ίλια) έχει πάει να δει αρχαία τραγωδία στο Ηρώδειο. Και κάποια στιγμή που ο φακός δείχνει τις αντιδράσεις του κόσμου που παρακολουθεί την παράσταση, εστιάζει σε ένα νεαρό ζευγάρι. Ο νεαρός ήταν ο Γιώργος Τζώρτζης.
Και λίγα χρόνια αργότερα γίνεται μέλος στο θίασο Μυράτ–Ζουμπουλάκη, όπου έμεινε για περίπου 7 σεζόν.
Παράλληλα, όπως φαίνεται, εκείνη την περίοδο πρέπει να έκανε και τον πρώτο του γάμο, με την ηθοποιό και τραγουδίστρια Βέτα Προέδρου. Τουλάχιστον έτσι γράφουν κάποια θεατρικά site.
Και φτάνουμε στο 1966. Τη χρονιά που ο Βασίλης Γεωργιάδης μεταφέρει στον κινηματογράφο το θεατρικό του Ιάκωβου Καμπανέλλη Η 7η μέρα της δημιουργίας. Το έργο είχε ανέβει πρώτη φορά στο θέατρο το 1956, με πρωταγωνιστές την Τζένη Καρέζη και τον Βύρωνα Πάλλη.
Και ο σπουδαίος σκηνοθέτης εμπιστεύεται τον νεαρό ηθοποιό να υποδυθεί τον κεντρικό ήρωα. Ένα νεαρό αρχιτέκτονα που προσπαθεί να ξεφύγει από την τάξη του και φτάνει σε σημείο να λέει στη σύζυγό του ότι δουλεύει, ενώ στην ουσία δεν έχει καν προσληφθεί σε μεγάλη εταιρεία.
Πόσο σημερινό μοιάζει; Και όμως γυρίστηκε πριν από 60 χρόνια, και δη με πολύ μοντέρνο τρόπο. Ο δε Γιώργος Τζώρτζης αποδείχτηκε η καλύτερη επιλογή για το ρόλο.
Το φιλμ στη χρονιά του κινήθηκε μέτρια. Συγκεκριμένα, έκοψε 127.932 εισιτήρια και ήρθε στην 50ή θέση ανάμεσα σε 117 ελληνικές ταινίες της σεζόν.
Ο νέος πρωταγωνιστής δηλώνει παρών, όμως λόγω… πολιτεύματος, το εγχώριο σινεμά μπαίνει σε συντηρητικό καθεστώς.
Η γυναίκα της ζωής του
Το 1970 πρωταγωνιστεί στην ταινία Ένας Γερμανός στα Καλάβρυτα (πάλι σε σενάριο Καμπανέλλη). Γνωρίζεται με τη νεαρή συμπρωταγωνίστρια του Τόνια Καζιάνη, και προκύπτει έρωτας με την πρώτη ματιά. Λίγο αργότερα συμμετέχουν και οι δύο στο τηλεοπτικό φαινόμενο της εποχής, τον «Άγνωστο πόλεμο».
Όταν γίνεται γνωστός ο έρωτας τους, τα περιοδικά κάνουν πάρτι με το νέο ζευγάρι: Είναι νέοι, ωραίοι, πετυχημένοι και αναγνωρίσιμοι. Παντρεύονται, αλλά ομολογουμένως χωρίς την προβολή που θα τους αντιστοιχούσε εκείνα τα χρόνια.
Παράλληλα με την τηλεοπτική τους επιτυχία, συγκροτούν θίασο και ανεβάζουν έργα απ’ όλο το φάσμα του ρεπερτορίου, ενώ η γέννηση της κόρης τους Ευγενίας ήταν η ωραία κατάληξη του γάμου τους.
Τον Οκτώβριο του 2014 η κόρη τους παντρεύτηκε και οι γονείς της ήταν φυσικά εκεί. Σε μια εμφάνιση που έμελλε να είναι η τελευταία κοινή τους, τουλάχιστον μπροστά στις κάμερες.
Το ζευγάρι ευτύχησε επίσης να δει και την εγγονή τους, Ζωή, να μεγαλώνει.
Η δεύτερη καριέρα
Σαν καλός ρολίστας που ήταν, ο Γιώργος Τζώρτζης αποδείχτηκε ένας χρήσιμος ηθοποιός, παντός καιρού. Ακόμα και στις βιντεοκασέτες όπου έπαιξε στη δεκαετία του ’80 και τον επανάφεραν στο προσκήνιο. Τουλάχιστον σε μαζικό επίπεδο, γιατί από το θέατρο δεν έλειψε ποτέ.
Και μέσα από αυτές πέρασε και στην τηλεόραση της δεκαετίας του ’90. Φυσικά, όταν υπήρξαν οι ρόλοι και οι συνθήκες που του ταίριαζαν, έπαιζε και σε ανάλογα θεατρικά.
Το 2008 πρωταγωνίστησε για τελευταία φορά στην τηλεόραση. Και όχι σε όποια και όποια σειρά, αλλά στην τηλεοπτική μεταφορά του σπουδαίου βιβλίου της Διδώς Σωτηρίου Ματωμένα χώματα, που –εκτός των άλλων– έσμιξε πολλές γενιές ηθοποιών. Από την Άννα Συνοδινού ως τον Γιώργο Καραμίχο.
Πάντως οι τελευταίες τηλεοπτικές εμφανίσεις του έγιναν με κάπως διαφορετικό τρόπο. Ήταν σε μια από τις λίγες φορές που έβγαλε τον άλλο του εαυτό στην εκπομπή «Στην υγειά μας», αλλά και σε ένα διαφημιστικό σποτ για καφέ.
Είπαμε, ένας σωστός ηθοποιός είναι καλός παντού – και δεν χαλιέται κανένα καλό βιογραφικό. Και βέβαια με αυτή την κρυστάλλινη φωνή που είχε, ήταν από τους αγαπημένους των διαφημιστών.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Τόσο εκείνος, όσο και η Τόνια Καζιάνη, είχαν απομακρυνθεί απ’ όλα τα κοινωνικά και έδιναν μαζί τον αγώνα τους.
Ο Γιώργος Τζώρτζης «έφυγε» ήσυχα και διακριτικά, στις 14 Ιανουαρίου 2019 σε ηλικία 80 ετών.
Την επομένη οι εφημερίδες έγραψαν ότι μόνο δύο συνάδελφοι του έδωσαν το παρών στην κηδεία του. Λες και στις κηδείες κρατάει κανείς απουσιολόγιο.
Ο ηθοποιός έκανε μια καριέρα διαρκείας, αποδεικνύοντας ότι δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς μπροστά στα φωτά και στα εξώφυλλα. Και μια λεπτομέρεια: Και η Τόνια Καζιάνη «έφυγε» στην ίδια ηλικία, δηλαδή 80 χρονών. Φέτος, τον Ιανουάριο (και συγκεκριμένα στις 4 του μήνα). Όπως και εκείνος.
Σπύρος Δευτεραίος
