Σήμερα λέγεται Marmara Ereğlisi. Το 297 μ.Χ., επί Διοκλητιανού, πήρε την ονομασία Ηράκλεια, αλλά έως τότε ήταν γνωστή ως Πέρινθος, αποικία των Σαμίων από το 600 π.Χ. Υπήρξε πλούσια εμπορική πόλη και στρατηγικός κόμβος, κι αν κάτι την έκανε ξακουστή, ήταν η σθεναρή αντίστασή της στην πολιορκία του Φιλίππου Β’ της Μακεδονίας.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και τη Συνθήκη της Λοζάνης, η μοίρα των κατοίκων της Ηράκλειας ήταν προδιαγεγραμμένη: Με κάθε μέσο, όπως οι περισσότεροι Έλληνες της καθ’ ημάς Ανατολής, πήραν το δρόμο της προσφυγιάς.
Βρήκαν καινούργια πατρίδα στη Χαλκιδική, όπου και ίδρυσαν τη Νέα Ηράκλεια. Σύμφωνα με τα βιβλιάρια της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, οι πρώτοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν εκεί στις 7 Ιουλίου 1926, αφού προηγουμένως περιπλανήθηκαν σε διάφορες συνοικίες της Θεσσαλονίκης και σε κοντινά χωριά, μέχρι να βρουν έναν τόπο που θα τους θύμιζε την αλησμόνητη πατρίδα.
Μαζί τους, έφεραν ένα ανεκτίμητο κειμήλιο: Μια εικόνα ανάγλυφη που χρονολογείται περίπου στον 11ο αιώνα και παριστά τον Αράπ’ Γιώργη, τον προστάτη τους, που η ιστορία της μοιαζει με παραμύθι. Ο μητροπολίτης Κορυτσάς Ευλόγιος Κουρίλας, στο άρθρο του «Ο καβαλλάρης Άγιος Γεώργιος εν τη αγιογραφία και λαογραφία δημώδης τύπος εν Θράκη» στο Αρχείον του θρακικού λαογραφικού και γλωσσικού θησαυρού (1957), έγραφε:
Προς την Συρίαν μάλλον ή την Καππαδοκίαν συνδέεται ο πολιούχος ούτος της Ηρακλείας άγιος, όστις καθ’ όλην την Θράκην είναι γνωστός υπό το όνομα «Αράπης», διότι είναι αναγεγλυμμένος επί μέλανος γρανίτου, όπως ακριβώς τα αιγυπτιακά μνημεία. Κατά την παράδοσιν ευρέθη η εικών προ 230 ετών επί τίνος βράχου εν τη παραλία της Ηρακλείας, ότε και μετεφέρθη εις το παρεκκλήσιον του αγ. Νικολάου, εν η θέσει ο νυν ναός υψούται εις τιμήν του τροπαιοφόρου, η μεγαλοπρεπής μητρόπολις εις το ΒΑ άκρον τής πόλεως. […] Παρίσταται έφιππος εν κινήσει φορών περισκελίδα και χλαμύδα και κρατών δια της δεξιάς μεν τον χαλινόν, διά δε της αριστεράς σπάθας δύο μεγάλας.
Και σε άλλο σημείο:
Η μοίρα της θαυματουργής εικόνας είναι εξαρχής συνδεδεμένη με τη θάλασσα. Λέγεται ότι το ταξίδι της ξεκίνησε από την Αραπιά (κάτι που εξηγεί και το χρώμα του Αγίου), όταν μια γριούλα χριστιανή επιβιβάστηκε σε πλοίο με προορισμό την Κωνσταντινούπολη. Στις αποσκευές της είχε και την εικόνα, ο άπιστος καπετάνιος όμως την έριξε στη θάλασσα γιατί ήταν βαριά, και ξεκίνησαν το ταξίδι τους – όμως δεν έφτασαν ποτέ γιατί μεγάλη τρικυμία βύθισε το πλοίο.
Ωστόσο η εικόνα του Αγίου, που αν την ρίξεις στη θάλασσα βουλιάζει, έπλεε συνεχίζοντας το ταξίδι της και τα κύματα την απέθεσαν στον βράχο, στο λιμανάκι της Ηράκλειας.
Κατά τη μεταφορά της από την Ανατολική Θράκη, η εικόνα τοποθετήθηκε με μεγάλη προσοχή σε ένα από τα καΐκια που μετέφεραν τους πρόσφυγες, σκεπασμένη με υφάσματα για να προστατεύεται από την αλμύρα και τις κακουχίες του ταξιδιού. Ο πρώτος θρύλος ήταν αυτός που έδινε δύναμη στους πρόσφυγες του 1922, πιστεύοντας πως ο Άγιος θα «ελάφραινε» το καΐκι τους για να φτάσουν σώοι.
∴
Κάθε χρόνο, από το 2008, την ημέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, η Νέα Ηράκλεια γιορτάζει με κουρμπάνι, και με θρακιώτικο γλέντι στην πλατεία του χωριού.
