Σημαντικά ευρήματα έφερε στο φως η Εφορεία Αρχαιοτήτων Ανατολικής Αττικής κατά τις σωστικές ανασκαφές που διεξάγει από το 2024 στο πλαίσιο του έργου «Διευθέτηση-Οριοθέτηση Ρέματος Ραφήνας». Μεταξύ αυτών ξεχωρίζει μια εξαιρετικά σημαντική ταφή σε πίθο, η οποία χρονολογείται στην Πρώιμη Εποχή του Χαλκού (3200-2000 π.Χ.).
Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, ο πίθος ήταν τοποθετημένος σε λάκκο διανοιγμένο στο αργιλόχωμα της νότιας όχθης του ρέματος.
Έχει ύψος 1,74 μ., φέρει οριζόντιες λαβές στη ζώνη της κοιλιάς, καθώς και τη χαρακτηριστική σχοινοειδή, ανάγλυφη διακόσμηση γύρω από το λαιμό και τις λαβές.
Το στόμιό του σφραγιζόταν από ισχυρό ημικυκλικό τοίχο κατασκευασμένο από ποταμίσιες κροκάλες, ενώ δύο μεγάλοι λίθοι με μικρότερους πλακοειδείς ανάμεσά τους σχημάτιζαν ψευδόθυρα με παραστάδες και κατώφλι προς το εσωτερικό του αγγείου.
Στο εσωτερικό, πάνω σε στρώμα από άμμο και βότσαλα, βρέθηκαν οστά δύο ατόμων, καλυμμένα από μεγάλες πέτρες που καταλάμβαναν σχεδόν όλο τον διαθέσιμο χώρο.
Στα κτερίσματα περιλαμβάνονται χάλκινη λαβίδα, ωοειδής πλακοειδής λίθος (τράπεζα), αιχμές οψιανού και αγγεία.
Η ιδιαίτερη φροντίδα στη διαμόρφωση του μνημείου αντανακλά το σεβασμό προς τους νεκρούς. Η απομονωμένη αυτή ταφή, παρά την ύπαρξη οργανωμένων νεκροταφείων της ίδιας περιόδου στο Τσέπι και το Μάτι Μαραθώνα, στον Άγιο Κοσμά Ελληνικού και στα Αστέρια Γλυφάδας, προσφέρει πολύτιμα στοιχεία για την ποικιλία των ταφικών εθίμων της 3ης χιλιετίας στην Αττική, καθώς και για τις κυκλαδικές και ανατολικές επιρροές.
Σε απόσταση περίπου δύο μέτρων νοτιοανατολικά του πίθου εντοπίστηκε μεγάλος κυκλικός λάκκος, με μακρόχρονη χρήση και ίχνη καύσης.
Στο άνω τμήμα του βρέθηκε βουκράνιο μαζί με κεραμική και χάλκινα νομίσματα ιστορικών χρόνων, ενώ κοντά στον πυθμένα, πάνω σε παχύ στρώμα καύσης, αποκαλύφθηκαν σκελετός ιπποειδούς και οστά μικρότερων ζώων. Η αρχαιολογική μελέτη, σε συνδυασμό με τη ζωοαρχαιολογική και τις αναλύσεις των φυσικών επιστημών, αναμένεται να φωτίσει πιθανές τελετουργικές πρακτικές με θυσίες ζώων, καθώς και τη διαχρονική ιερότητα του χώρου.
Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την αποκάλυψη από τον Δημήτριο Θεοχάρη των οικισμών της Πρώιμης Εποχής του Χαλκού στην περιοχή του παλαιού λιμένα (πλ. Ελ. Βενιζέλου) και στη χερσόνησο του Ασκηταριού, τα πρόσφατα ευρήματα στις όχθες του ρέματος προσφέρουν νέα δεδομένα για την κοινωνική οργάνωση και τις μεταθανάτιες αντιλήψεις των κοινοτήτων της Ραφήνας.
