Όταν η Columbia κυκλοφόρησε το 1969 τον δίσκο «Μια Κυριακή», κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πως μέσα σε αυτό το άλμπουμ θα κρυβόταν ένα τραγούδι που θα γνώριζε τόσες διαφορετικές διαδρομές. Ο Γιάννης Σπανός είχε ήδη υφάνει έναν κόσμο μουσικής λεπτότητας, ενώ οι στίχοι –σε επτά κομμάτια του Λευτέρη Παπαδόπουλου, δύο του Κώστα Κωτούλα και από ένα των Μάνου Ελευθερίου, Κώστα Γεωργουσόπουλου και Γιώργου Παπαστεφάνου– σχημάτιζαν ένα υπέροχο μουσικό μωσαϊκό της εποχής.
Στις ηχογραφήσεις πέρασαν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές της Columbia. Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Βίκυ Μοσχολιού και ο Σταμάτης Κόκοτας έδωσαν το ύφος, την ανάσα και την ιδιοσυγκρασία της εποχής, ενώ στο πλάι τους στάθηκε και ο Χρήστος Εμμανουήλ, μια φωνή με αξία αλλά λιγότερο προβεβλημένη. Η ενορχήστρωση και η διεύθυνση του Σπανού, τα μπουζούκια των Κώστα Παπαδόπουλου και Λάκη Καρνέζη, η ηχογράφηση του Γιώργου Κωνσταντόπουλου και το εξώφυλλο με την «Καρέκλα» του Σπύρου Βασιλείου συμπλήρωναν το σκηνικό.
Κι εκεί, ανάμεσα στα τραγούδια που γρήγορα έκαναν αίσθηση, ξεχώρισε ένα χασάπικο που κουβαλούσε μια παράξενη τρυφερότητα: «Πες πως μ’ αντάμωσες». Πέρασε στη δισκογραφία με τη φωνή του Σταμάτη Κόκοτα, σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Κυκλοφόρησε παράλληλα και σε 45άρι, έχοντας από την άλλη το «Γειτονάκι μου» του ίδιου διδύμου. Κι όμως, το τραγούδι αυτό δεν έμεινε σε μία μορφή: μέσα στην ίδια εποχή το συναντούμε και στον Λάκη Ευαγγελάτο, σε δίσκους της Odeon και της Minos, αλλά και στη Δούκισσα, με τον Μάριο Κώστογλου στα σεγόντα, τον Στέλιο Ζαφειρίου στο μπουζούκι και τον Χάρη Καλέα στο πιάνο.
Η εκτέλεση της Δούκισσας κυκλοφόρησε το 1970 σε 45άρι της Fidelity, πλαισιωμένη από ένα άλλο «Γειτονάκι» που είχε ήδη γίνει δημοφιλές από τον Δημήτρη Μητροπάνο. Αργότερα, η ίδια εκτέλεση εντάχθηκε στη συλλογή «Λαϊκή παρέλασις», δίπλα σε επανεκτελέσεις και πρώτες επιτυχίες της Philips.
Κι εδώ αρχίζει η πιο απρόσμενη πλευρά της ιστορίας. Διαβάζοντας τη δεύτερη, εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου του Παναγιώτη Ξανθόπουλου για τον Μάριο Κώστογλου, αποκαλύπτεται μια λεπτομέρεια που ρίχνει νέο φως στο πώς – και κυρίως γιατί – η εκτέλεση της Δούκισσας πήρε μορφή. Μια ιστορία που ο Μάριος αφηγείται απευθείας, και που αξίζει να ακουστεί χωρίς καμία παρέμβαση:
«Αυτό ήταν ένα τραγούδι το οποίο, όταν συνεργαζόμουνα σε μαγαζί με τη Μαρινέλλα, το είχαμε επιλέξει για να το κάνουμε τριφωνία. Δηλαδή έκανε πρώτη φωνή η Μαρινέλλα, δεύτερη φωνή ο Νταλάρας και έκανα εγώ κάποιες άλλες φωνές, φωνή κόντρα κάντο και λοιπά, για να ολοκληρωθεί το άκουσμα. Το κάναμε για το μαγαζί και ο Σπανός είχε τρελαθεί με αυτή την ιστορία, του άρεσε πάρα πολύ, δεν το είχε φανταστεί έτσι ο άνθρωπος, ο σπουδαίος ο Γιάννης ο Σπανός και κάποια στιγμή είπε η εταιρεία η PHILIPS τότε, ήμασταν τότε σε εκείνη την εταιρεία και εγώ και η Μαρινέλλα και η Δούκισσα, να το κάνουμε δίσκο με τη Μαρινέλλα. Η Μαρινέλλα δεν… για κάποιο λόγο δεν ήθελε να το κάνει έτσι και το πήρε η εταιρεία και λέει: “Να το κάνουμε το τραγούδι και αντί για τη Μαρινέλλα να το πει η Δούκισσα”. Κάπως έτσι έγινε. Δεν είχε τη λάμψη που είχε με τη Μαρινέλλα, όχι γιατί η Δούκισσα δεν ήταν σπουδαία, απλά γιατί αυτό το χτίσιμο του συγκεκριμένου τραγουδιού έγινε με βάση τις φωνές αυτές τις συγκεκριμένες που σου είπα. Κάθε φωνή που άλλαζε θα έπρεπε να έχει, να πούμε, το ηχόχρωμα αυτών των ανθρώπων που είχαμε πει. Στην προκειμένη περίπτωση δεν υπήρχαν αυτές οι τρεις φωνές, ήταν μόνο η φωνή αυτή που χρειάστηκε, που μπορούσε να πάει και να συμπληρώσει, ήμουν εγώ και αντί της Μαρινέλλας ήταν η Δούκισσα και αντί για τον Νταλάρα ήμουν εγώ πάλι δεύτερη φωνή. Εγώ έκανα δεύτερη και τρίτη φωνή μαζί, όπου υπάρχει δεύτερη φωνή είμαι πάλι εγώ, ενώ για να βγει εκείνο το αποτέλεσμα έπρεπε να είναι Μαρινέλλα – Νταλάρας – Μάριος, ενώ εδώ ήταν Δούκισσα – Μάριος – Μάριος, καμία σχέση. Απλά έγινε επειδή το ήθελε η εταιρεία, είναι ορισμένα πράγματα που τα επιβάλει και σου λέει: “Εγώ θέλω να το κάνεις έτσι”, αφού η εταιρεία θα το πουλήσει και η εταιρεία θα το εκμεταλλευτεί…»
Το θρυλικό τραγούδι τελικά «πέρασε» και από τη φωνή της Μαρινέλλας, μόνο, όμως, όταν κυκλοφόρησε μία σπουδαία συλλογή τραγουδιών, το 1996, με τίτλο Η Μαρινέλλα Τραγουδά Μίμη Πλέσσα & Γιάννη Σπανό.
Το τραγούδι, όμως, παραμένει στη μνήμη όλων ερμηνευμένο από τον σπουδαίο και αξέχαστο Σταμάτη Κόκοτα ο οποίος και συνήθιζε να το τραγουδά σχεδόν σε κάθε εμφάνισή του. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι…
