Εκατό χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ίδρυση του προσφυγικού συνοικισμού στο Γηροκομείο της Πάτρας – πρόσφυγες από τη Σμύρνη, το Σεβδίκιοϊ, τη Μενεμένη, το Αϊβαλί, τα Βουρλά, το Αϊδίνι και το Σερέκιοϊ βρήκαν μια νέα πατρίδα στα Προσφυγικά του Ρίου μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Στο πλαίσιο των επετειακών εκδηλώσεων που διοργάνωσε ο Μικρασιατικός και Πολιτιστικός Σύλλογος «Παναγία η Γηροκομήτισσα», το απόγευμα του Σαββάτου στην Πλατεία Α. Κυδωνιάτη έγιναν τα αποκαλυπτήρια μνημείου για τις αλησμόνητες πατρίδες, το οποίο κατασκευάστηκε από το Δήμο Πατρέων.
Για «οφειλόμενη τιμή» έκανε λόγο ο αντιδήμαρχος Διονύσης Πλέσσας, ο οποίος είπε για τους πρόσφυγες: «Έφτασαν κυνηγημένοι και μόχθησαν, αγωνίστηκαν, έχοντας χαραγμένα μέσα τους, τους σκοτωμούς, τις καταστροφές κι ένα τεράστιο “γιατί” για τις αιτίες της γενοκτονίας».
Και πρόσθεσε: «Οι απόγονοι των προσφύγων, αλλά και όλοι όσοι έχουμε μάθει τι σημαίνει προσφυγιά, την μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε στους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας και τους απογόνους τους είναι να απαιτούμε με μια φωνή να μην υπάρχουν πλέον πρόσφυγες επί γης, να σταματήσει η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού και των παιδιών του και να έχουν το δικό τους κράτος στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ».
Μετά την τελετή των εγκαινίων παρουσιάστηκε το θεατρικό Η μικρή μας Σμύρνη, από το Θεατρικό Εργαστήρι «Πολυφωνικής», με τη συμμετοχή της ορχήστρας και της χορωδίας παραδοσιακής μουσικής «Ηλιοδωρία», και των χορευτικών τμημάτων του Παμμικρασιατικού Συνδέσμου Πατρών και του οικοδεσπότη συλλόγου.
