Στηρίξτε το Pontos News
Επιλέξτε μας ως προτιμώμενη πηγή στην Αναζήτηση Google
Προσθήκη πηγής
Ανατρέχοντας στο Ιστορικόν λεξικόν της ποντικής διαλέκτου, του Άνθιμου Παπαδόπουλου, συναντάμε το λήμμα γιαβάνιν (από την τουρκική λέξη yavan), η ερμηνεία του οποίου είναι «Το άνευ αρτύματος βουτύρου ή λίπους: γιαβάν’ φαείν» ή «Το άπαχον, το όλως ψαχνόν: γιαβάν’ κρέας».
Γιαβανωτός ή γιαβάν’τς λοιπόν, μεταφορικά, είναι ο άχαρος άνθρωπος, αλλά και ο κουτός, ο μωρός, ο αγαθιάρης.
Στο τραγούδι «Κακοπαγιάνευτος», που περιλαμβάνεται στην ανθολογία του Στάθη Ευσταθιάδη Τα τραγούδια του ποντιακού λαού, διαβάζουμε ότι η Εύα δυσκολεύεται να παντρευτεί γιατί βρίσκει κουσούρια σε όλους τους άντρες, μεταξύ των οποίων:
Για τον έναν λέει γιαβάν’τς έν κι άλλος ζαρωτός, εγιάντσεν
κι άλλος γέρος, γιά μικρός, κι άλλος κιάλ’τς έν, φαλακρός.
