H ιστορία του κινηματογράφου και του θεάτρου, σε επίπεδο ηθοποιών, δεν γράφεται μόνο από τους πρωταγωνιστές. Υπήρχαν και υπάρχουν σπουδαίοι δευτεραγωνιστές που δεν έγιναν πρώτο όνομα, αλλά η ερμηνευτική τους ικανότητα σε αυτό που τους ζητήθηκε να ερμηνεύσουν, τους έκανε αγαπητούς και διαχρονικούς. Και αρκετές φορές πιο αγαπητούς από κάποια λησμονημένα, πρώτα ονόματα του παρελθόντος. Κλασική περίπτωση είναι αυτή του Αντώνη Παπαδόπουλου.
Με δύναμη από τα μπουλούκια
Το 1937, σε ηλικία 5 ετών, ο μικρούλης Αντώνης Παπαδόπουλος ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι. Οι γονείς του, Φωφώ και Γιώργος Παπαδόπουλος, είχαν περιοδεύουσα σκηνή με την επωνυμία «Άρμα Θέσπιδος» και περιφέρονταν για πολλά χρόνια στην επαρχία και κυρίως στην Μακεδονία. Και φυσικά τόσο σε εκείνον, όσο και στην αδελφή του Μαρία, οι γονείς τους είχαν διδάξει πολλά πράγματα για το θέατρο, ακόμα και να κάνουν ακροβατικά.
Και μπορεί, σήμερα να ακούγεται σαν ένα ένα νοσταλγικό vintage η ιστορία των μπουλουκιών, αλλά ήταν μια πολύ δύσκολη δουλειά. Και για μεγάλους και για μικρούς. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι, από ηθοποιούς μέχρι φωτιστές, έπαιρναν μαζί τα παιδιά τους. Αυτό είχε σαν συνέπεια ακόμα και να μην πηγαίνουν σχολείο, αφού δεν είχαν μόνιμη κατοικία. Συν τις αντίξοες συνθήκες που είχαν να αντιμετωπίσουν λόγω της ιδιαιτερότητας της δουλειάς τους.
Πυ -πυ -πύραυλος
Χρόνια αργότερα, όταν ο Αντώνης Παπαδόπουλος αποφάσισε να εγκατασταθεί στην Αθήνα, άρχισε να δουλεύει ως κομπάρσος σε ταινίες. Αρχικά, η συμμετοχή του περιοριζόταν σε μερικές μόνο λέξεις, σταδιακά όμως οι ατάκες του άρχισαν να πληθαίνουν, μέχρι που πήρε και τον πρώτο του ρόλο. Έγινε μέλος του ΣΕΗ το 1955. Το 1959 ήταν στο θίασο του Γιώργου Ολύμπιου στα έργα Η Ρένα δεν εξώκειλε (η θεατρική βερσιόν των Κίτρινων γαντιών) και Έρως μετ’ εμποδίων. Αργότερα πηγαίνει στο θέατρο Ακροπόλ όπου παίζει επιθεωρήσεις δίπλα στα μεγάλα ονόματα του είδους.
Όσον αφορά το σινεμά, το χαρακτηριστικό δήθεν κλάμα του, το γελαστό και καλόκαρδο παρουσιαστικό του, τον έκαναν πολύ αγαπητό στον κόσμο, ενώ αξέχαστες παραμένουν οι ταινίες που πρωταγωνίστησε με τον Θανάση Βέγγο, ως βοηθός του «πράκτορα Θου-Βου».
https://www.youtube.com/watch?v=14pv79YtF2M
Με τον σπουδαίο κωμικό συνεργάστηκαν σε 12 ταινίες, με πιο συγκινητική στιγμή το Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση.
Και βέβαια η χαρακτηριστική κραυγή «πυ -πυ -πύραυλος» που έλεγε στην ταινία Ο άνθρωπος της καρπαζιάς με τον Κώστα Βουτσά και έχει περάσει στην ιστορία.
Πρωταγωνιστής έγινε μόνο σε μια ξεχασμένη σήμερα ταινία του 1980, ο Κύριος εξουσίας του Όμηρου Ευστρατιάδη. Ο τελευταίος τον έπαιρνε σε αρκετές από τις κωμωδίες που γύρισε στις αρχές των 80s, όπως το πρώτο Ρόδα, τσάντα και κοπάνα, που έμελλε να είναι η τελευταία του ταινία.
https://www.youtube.com/watch?v=Gm8Ia9QBIl4
Ένας απίστευτος γυναικάς
Και μπορεί οι άντρες σταρ να συντρόφευαν τα κορίτσια στα όνειρά τους, όμως και οι Έλληνες κωμικοί είχαν απίστευτη πέραση. Και φυσικά από τον κανόνα δεν ξέφυγε ο Αντώνης Παπαδόπουλος. Μάλιστα ο κολλητός του φίλος Ζαννίνο, είχε διηγηθεί μια φοβερή ιστορία.
Σε ένα χωριό, ο Παπαδόπουλος βγήκε από ένα δάσος συνοδευόμενος από μια πανέμορφη και πανύψηλη κοπέλα. Πριν χωριστούν της έδωσε 2 λίρες. Ο Ζαννίνο τον μάλωσε αλλά ο Παπαδόπουλος του είπε «τι αξία έχουν δύο λίρες αφού μου έδωσε χαρά». Μάλιστα στην μεταξύ τους κουβέντα, του αποκάλυψε ότι η κοπέλα ήταν παντρεμένη. Ύστερα από λίγες μέρες η ίδια ήρθε έξαλλη στο χώρο που έπαιζε ο Παπαδόπουλος, καθώς ανακάλυψε ότι οι λίρες που τις είχε δώσει ήταν αγιοβασιλιάτικες. Και δεν ήταν η μόνη ιστορία του ηθοποιού.
Οι επιλογές της ζωής
Εκτός δουλειάς, ο Αντώνης Παπαδόπουλος ήταν ένας επικοινωνιακός άνθρωπος με δύο πάθη: τη μπίρα και το κάπνισμα. Μάλιστα στις «ασωτίες» του, έπαιρνε μαζί του τον γιο της αδελφής του, τον σημερινό τραγουδοποιό, Χρήστο Θηβαίο.
Τα τελευταία δύο χρόνια της ζωής του, ήταν ευτυχισμένα καθώς είχε έρθει στον κόσμο η κόρη του, την οποία απέκτησε με την ηθοποιό Ζωή Μυρίτη. Μόνο που ο καρκίνος τον νίκησε. Έφυγε σαν σήμερα, το 1983, σε ηλικία 51 ετών. Κρίμα.
Σπύρος Δευτεραίος
