Στα σενάρια για το τι μπορεί να πήγε λάθος και ο ορειβάτης Αντώνης Σύκαρης «έφυγε» από τη ζωή κατά την κατάβασή του από την κορυφή του Νταουλαγκίρι, στα Ιμαλάϊα, σε υψόμετρο 7.400 μέτρων, αναφέρθηκε ο φίλος του, Φώτης Θεοχάρης, μιλώντας στο iefimerida.gr.
Επικεντρώθηκε στην έλλειψη οξυγόνου, τονίζοντας ότι «δεν είχε άλλη διαθέσιμη μπουκάλα όποτε, αν προσθέσουμε την κούραση που είχε, εξέπνευσε εκεί. Προφανώς για να τελειώσει το οξυγόνο κάτι δεν πήγε καλά. Ήταν χαλασμένη η βαλβίδα; Είχε βάλει να παίρνει περισσότερο;», διερωτάται ο Φάνης Θεοχάρης που μαζί με τον Αντώνη Σύκαρη είχαν ανεβεί σε υψηλές κορυφές σε όλο τον κόσμο.
Κατά τα λεγόμενά του, περισσότερα στοιχεία για το θάνατό του θα γνωστοποιηθούν μέσα στις επόμενες ημέρες.
Αντώνης Σύκαρης: Πάνω από τα 8.000 μέτρα το οξυγόνο περιορίζεται στο 25%
Για το περιορισμένο οξυγόνο που έχουν στις κορυφές τους τα Ιμαλάϊα είχε αναφερθεί σε παλαιότερη συνέντευξή του, στην Lifo, ο ορειβάτης Αντώνης Σύκαρης.
«Οι υψηλές κορφές των Ιμαλαϊων είναι οι πιο δύσκολες από άποψη οξυγόνου. Εκεί που αντιμετωπίζουμε την μεγαλύτερη έλλειψη οξυγόνου είναι στις κορυφές πάνω από τα 7.000 μέτρα και τα 8.000 μέτρα. Σε αυτές τις συνθήκες φοβάμαι δεν μπορώ να το κρύψω.
» Απλώς η εμπειρία που έρχεται μέσα από την τριβή είναι αυτό που σε κάνει να μανατζάρεις τον βουνό. Ειδικά σε αυτά τα βουνά νομίζει κανείς πως πάει για να κάνεις πλάκα, ωστόσο δεν είναι έτσι. Υπάρχει κίνδυνος. Πάνω από τα 8.000 μέτρα το οξυγόνο περιορίζεται στο 25%, ενώ στην επιφάνεια της θάλασσας έχουμε 100%. Δηλαδή περιορίζεται περίπου στο 75-80%. Εκεί υπολειτουργεί ο ορανισμός έχει ζαλάδες, ναυτίες, πονοκεφάλους.
» Είναι λογικό και φυσικό ο εγκέφαλος να φύγει από αυτό το αφιλόξενο περιβάλλον. Εκεί γίνεται μία πάλη με την ίδια σου την ύπαρξη ώστε να πετύχεις τον στόχο σου. Αυτό γίνεται κάθε φορά. Είμαι πιο πολύ της ανηφόρας, είναι ασφαλέστερη, ενώ η κατηφόρα έχει περισσότερες δυσκολίες», είχε αναφέρει.
Τι είναι η «νόσος των ορειβατών»
H νόσος των μεγάλων υψομέτρων ή «νόσος των ορειβατών», όπως είθισται να αποκαλείται, είναι μία ασθένεια που μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο.
Μπορεί το επίπεδο του οξυγόνου στον ατμοσφαιρικό αέρα να παραμένει αρκετό, αλλά το επίπεδο του οξυγόνου στους πνεύμονες και στο αίμα μειώνεται κατά την άνοδο σε μεγαλύτερο υψόμετρο, λόγω της χαμηλότερης ατμοσφαιρικής πίεσης σε σχέση με την ατμοσφαιρική πίεση στο επίπεδο της θάλασσας.
Το οξυγόνο είναι σημαντικό για τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού ο οποίος προσαρμόζεται στα χαμηλότερα επίπεδα οξυγόνου με ταχύτερη και βαθύτερη αναπνοή και με την παραγωγή περισσότερων ερυθρών αιμοσφαιρίων που χρειάζονται για να μεταφέρουν το οξυγόνο.
Αυτή η ανταπόκριση του οργανισμού ονομάζεται εγκλιματισμός, απαιτείται περίπου 3-5 μέρες να αναπτυχθεί, και ποικίλει ανάλογα με το άτομο και τις συνθήκες.
Ο μη επαρκής εγκλιματισμός μπορεί να οδηγήσει στη νόσο του υψομέτρου.
