Η ικανότητα χειρουργικής αποκατάστασης της όρασης στα άτομα που έχουν καταρράκτη είναι γνωστή, αλλά οι ερευνητές στην Αυστραλία χρησιμοποίησαν έναν προσομοιωτή οδήγησης για να ελέγξουν την όραση των ασθενών πριν και μετά την επέμβαση, και διαπιστώθηκε ότι οι αστοχίες και τα ατυχήματα μειώθηκαν κατά 48%.
Οι ερευνητές παρουσίασαν τη μελέτη τους στην 123η Ετήσια Συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Οφθαλμολογίας.
Ο καταρράκτης είναι μια φυσιολογική συνέπεια της γήρανσης. Συμβαίνει σταδιακά με την πάροδο των ετών, καθώς ο διαυγής φακός μέσα στο μάτι γίνεται θολός. Οι επιδράσεις ενός αναπτυσσόμενου καταρράκτη είναι μερικές φορές δύσκολο να διακριθούν από άλλες αλλαγές σχετικές με την ηλικία. Μπορεί ένα άτομο να μη βλέπει μακριά, τα χρώματα φαίνονται πιο σκούρα και η λάμψη από τα φώτα καθιστά δυσκολότερη την όραση κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μέχρι την ηλικία των 80 ετών, περίπου οι μισοί από εμάς θα έχουν αναπτύξει καταρράκτη.
Η επέμβαση καταρράκτη αντικαθιστά τον θολό φακό με έναν τεχνητό. Η χειρουργική επέμβαση είναι χαμηλού κινδύνου, γρήγορη και αποτελεσματική, αλλά δεν μπορούν όλοι να χειρουργηθούν αμέσως. Η απόφαση βασίζεται συνήθως στο βαθμό στον οποίο ο καταρράκτης επηρεάζει τις καθημερινές δραστηριότητες. Οι οφθαλμίατροι συνήθως χειρουργούν ένα μάτι τη φορά, ξεκινώντας από το μάτι με τον περισσότερο καταρράκτη. Εάν η χειρουργική επέμβαση είναι επιτυχής και η όραση βελτιώνεται σημαντικά, μερικές φορές η χειρουργική επέμβαση στο δεύτερο μάτι «ξεχνιέται» ή γίνεται πολύ καθυστερημένα. Ωστόσο, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν σημαντικά οφέλη από τη χειρουργική επέμβαση και στο δεύτερο μάτι.
Η αντίληψη βάθους βελτιώνεται, η όραση είναι πιο «καθαρή», καθιστώντας ευκολότερη την ανάγνωση και οδήγηση.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πραγματικό όφελος της χειρουργικής επέμβασης καταρράκτη στην ποιότητα ζωής των ασθενών, ο Τζόναθαν Νγκ και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Δυτικής Αυστραλίας εξέτασαν τις επιδόσεις οδήγησης 44 ασθενών προτού υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση καταρράκτη. Ο προσομοιωτής οδήγησης αξιολόγησε μια ποικιλία μεταβλητών: προσαρμοσμένα όρια ταχύτητας, κυκλοφοριακή συμφόρηση, διασταυρώσεις και διαβάσεις πεζών. Οι ασθενείς τέθηκαν ξανά στον προσομοιωτή οδήγησης μετά την πρώτη τους χειρουργική επέμβαση, και στη συνέχεια μετά τη δεύτερη. Μετά την πρώτη οι μικροαπροσεξίες και οι συγκρούσεις μειώθηκαν κατά 35%, ενώ μετά τη δεύτερη ο αριθμός έπεσε κατά 48%.
Ενώ η οπτική οξύτητα είναι μια σημαντική μέθοδος για την εκτίμηση της ικανότητας ενός ατόμου να οδηγεί, είναι ελλιπής αξιολόγηση, είπε ο Δρ Νγκ. Η ποιότητα της όρασης είναι επίσης ένας σημαντικός δείκτης. Η βελτιωμένη ευαισθησία στην αντίθεση και η καλύτερη νυχτερινή όραση βελτιώνουν την ασφάλεια των οδηγών στο δρόμο.
Ο δρ Νγκ εξηγεί ότι στην Αυστραλία και σε άλλες χώρες οι άνθρωποι μπορεί συχνά να περιμένουν μήνες μετά τη διάγνωση για να κάνουν χειρουργείο του οποίου τα έξοδα θα καλύπτονται από το κράτος.
«Τα αποτελέσματα αυτά, πάντως, υπογραμμίζουν τη σημασία της έγκαιρης εγχείρησης καταρράκτη για τη διατήρηση της ασφάλειας και τη συνεχή κινητικότητα και ανεξαρτησία στους ηλικιωμένους οδηγούς», καταλήγει ο Νγκ.
- Πηγή: ScienceDaily / ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΜΛΑ.
