Για τους περισσότερους Έλληνες, η πρώτη επίσκεψη στο Βρετανικό Μουσείο –και ειδικά η είσοδος στην αίθουσα με τις αρχαιοελληνικά εκθέματα όπου υπάρχουν τα Γλυπτά του Παρθενώνα– αποτελεί μία καθοριστική εμπειρία. Για τον Τζιμ Μελλά, αυτό συνέβη την Παρασκευή 22 Ιουνίου. «Έχω βρεθεί πολλές φορές στην Αθήνα, έχω επισκεφθεί τον Παρθενώνα και το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά αυτή ήταν η πρώτη φορά που βρισκόμουν στο Λονδίνο και το Βρετανικό Μουσείο», λέει στον Νέο Κόσμο ο δικηγόρος (με καταγωγή από την Λευκάδα) που ζει στη Μελβούρνη.
«Δεν ήξερα τι να περιμένω και σε προσωπικό επίπεδο ήταν μία πολύ φορτισμένη στιγμή, συναισθηματικά. Αυτά τα μάρμαρα δεν ανήκουν εκεί, η θέση τους είναι στην Αθήνα», σημειώνει. Ο Τζιμ Μελλάς πήγε στο μουσείο αποφασισμένος και προετοιμασμένος. «Έχω μεγάλο πάθος για το θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα και είχα αποφασίσει ότι, αν πήγαινα ποτέ στο Λονδίνο, θα πήγαινα οπωσδήποτε στο Βρετανικό Μουσείο, πρώτον για να τα δω και δεύτερον για να κάνω κάποια διαμαρτυρία», εξηγεί.
«Δεν ήξερα όμως τι ακριβώς θα κάνω»
Τελικά αποφάσισε να φτιάξει ένα μπλουζάκι με τυπωμένα πάνω του τα συνθήματα «Επιστρέψτε τα μάρμαρα» («Return the marbles») και «Είμαι Έλληνας και θέλω να γυρίσω σπίτι» («I am Greek and I want to go home») στις δύο όψεις. «Είχα δει αυτά τα συνθήματα σε μία άλλη εκστρατεία πριν από μερικά χρόνια», θυμάται. «Σκέφτηκα λοιπόν να φτιάξω το μπλουζάκι και να αρχίσω να βαδίζω στο Λονδίνο και στο μουσείο για να δω τι θα γίνει».
Αυτό που έγινε ξεπέρασε τις προσδοκίες του. Η διαμαρτυρία δεν ήταν καθόλου επεισοδιακή. Οι φρουροί δεν θορυβήθηκαν καθόλου, μόνο ένας ξεναγός φάνηκε λίγο ανήσυχος, αλλά γρήγορα ηρέμησε, όταν ο Τζιμ Μελλάς του εξήγησε ότι είναι δικηγόρος και δεν σκοπεύει να προκαλέσει φασαρίες. Όσο για τους υπόλοιπους επισκέπτες του μουσείου, πολλοί τον πλησίασαν και εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους, επαινώντας τον για την πράξη του.
Αλλά η πραγματική απήχηση της διαμαρτυρίας φάνηκε αργότερα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Είχα αποφασίσει από την αρχή ότι, αν είναι να κάνω μία διαμαρτυρία, θα την βιντεοσκοπήσω και θα την αναρτήσω στο Facebook και το Twitter για να την δουν οι φίλοι μου, αλλά δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση», εξηγεί.
Μέσα σε τρεις εβδομάδες, το βίντεο το είχαν δει τουλάχιστον 73.000 άνθρωποι. Μετά, για κάποιο λόγο, το Facebook το κατέβασε.
Τον Αύγουστο, ο Τζιμ Μελλάς το ξανανέβασε, ζητώντας από τους φίλους του να το κοινοποιήσουν. Η δεύτερη ανάρτηση του βίντεο ήταν ακόμη πιο επιτυχημένη. Σύντομα, το είχαν δει 142.000 άνθρωποι –ενώ τώρα έχει ξεπεράσει τις 250.000 θεάσεις, σύμφωνα με τον ίδιο. Όπως λέει, έχει δεχτεί πλημμύρα μηνυμάτων από όλον τον κόσμο, από την Ελλάδα, την Αυστραλία, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο –και όχι μόνο από Έλληνες.
Το βίντεο της διαμαρτυρίας του Τζιμ Μελλά στο Facebook
Δεν είναι όλα τα μηνύματα υποστηρικτικά. Αρκετοί είναι εκείνοι, κυρίως από την Ελλάδα, που τονίζουν ότι η χώρα αντιμετωπίζει άλλα, σοβαρότερα προβλήματα και έχει άλλες προτεραιότητες αυτήν την στιγμή από τα Γλυπτά του Παρθενώνα. «Αλήθεια είναι αυτό», συμφωνεί. «Δεν είναι το σημαντικότερο ζήτημα, αλλά είναι ένα ζήτημα και όσο περισσότερα μηνύματα δέχομαι γι’ αυτό, τόσο αισθάνομαι ότι συμβάλλω με τον τρόπο μου να γίνει περισσότερο γνωστό. Έχω πάει πολλές φορές στην Ελλάδα και έχω καταλάβει ότι υπάρχει ένα είδος ηττοπάθειας στους Έλληνες γι’ αυτό. Είναι πολλοί εκείνοι που λένε ότι “θα ήταν καλό να συμβεί, αλλά δεν πρόκειται να τα πάρουμε πίσω”. Γι’ αυτό πιστεύω ότι αν δημιουργήσουμε ένα κίνημα πολιτών, μόνο καλό θα κάνουμε, συμβάλλοντας στις προσπάθειες που γίνονται σε πολιτικό επίπεδο», τονίζει, επαινώντας παράλληλα την προσπάθεια που κάνουν οι επιτροπές διεκδίκησης των Γλυπτών στην Αυστραλία, τις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και σε άλλες χώρες του κόσμου. «Κάνουν εξαιρετική δουλειά σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο», λέει και τονίζει την ανάγκη να ασκηθεί πίεση όχι μόνο στην βρετανική κυβέρνηση, αλλά και στην ελληνική, γιατί «ούτε η ελληνική πλευρά είναι ξεκάθαρη».
Εκεί ακριβώς μπορεί να φανεί χρήσιμο ένα κίνημα πολιτών. «Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στην Αυστραλία και σε όλον τον κόσμο», λέει. «Αν αρχίσουν να πηγαίνουν στο Βρετανικό Μουσείο με μπλουζάκια ή άλλα μέσα διαμαρτυρίας, ίσως υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα».
- Πηγή: neoskosmos.com / Νίκος Φωτάκης.
