Το φασκόμηλο είναι ένα πολύ δημοφιλές αφέψημα στην Ελλάδα και μάλιστα πολλοί το θεωρούν «πανάκεια» της ελληνικής χλωρίδας. Ωστόσο, ερευνητές του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών προειδοποιούν ότι η υπερβολική και παρατεταμένη κατανάλωση μπορεί να προκαλέσει προβλήματα.
Το φασκόμηλο (επιστημονική ονομασία Σάλβια η φαρμακευτική) χρησιμοποιείται ως αρωματικό στη μαγειρική και στα καλλυντικά και ως συντηρητικό από τις βιομηχανίες τροφίμων και ποτών. Το αιθέριο έλαιό του ενδείκνυται κατά της χοληστερίνης, των μικροβίων, του άγχους, των φλεγμονών, ακόμα και του καρκίνου. Εξίσου δημοφιλές είναι το αφέψημά του το οποίο χρησιμοποιείται ως ανθιδρωτικό, αντισηπτικό, σπασμολυτικό, καρδιοτονωτικό, αποχρεμπτικό, εμμηναγωγό, υπογλυκαιμικό, για τη χώνεψη κ.α.
Ωστόσο, όπως αναφέρουν σε δημοσίευσή τους στο περιοδικό Τριπτόλεμος ο καθηγητής Πέτρος Ταραντίλης και η υποψήφια διδάκτωρ Νεφέλη-Μαρία Σωτηροπούλου, το φασκόμηλο περιέχει θουγιόνη η οποία μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε περιπτώσεις υπερβολικής και παρατεταμένης χρήσης. Το 1970 ανακαλύφθηκε ότι η συγκεκριμένη ουσία, που είναι γνωστή από το μέσα του 19ου αιώνα, δρα όπως τα κανναβινοειδή· σήμερα θεωρείται μια ψυχοτροπική νευροτοξίνη που πρέπει να καταναλώνεται με προσοχή.
Η θουγιόνη εμφανίζεται στη φύση σε δύο μορφές, την α-θουγθιόνη και τη β-θουγιόνη. Και οι δύο εμφανίζουν τοξικότητα πάνω από κάποια συγκέντρωση στον ανθρώπινο οργανισμό.
Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων ορίζει ως ημερήσια αποδεκτή πρόσληψη της α- και της β-θουγιόνης από το φασκόμηλο τα πέντε μιλιγκράμ ανά άτομο για διάρκεια χρήσης δύο εβδομάδων. Η εκτίμηση είναι ότι δύο έως είκοσι φλιτζάνια αφεψήματος φασκόμηλου απαιτούνται για να φθάσει κανείς αυτό το ημερήσιο όριο, κάτι που δείχνει ότι υπάρχει αβεβαιότητα.
Οι δύο ερευνητές τονίζουν ότι η παρουσία της θουγιόνης στα αφεψήματα του φασκόμηλου αυξάνει την πιθανότητα εκδήλωσης προβλημάτων στον ανθρώπινο οργανισμό, γι’ αυτό χρειάζεται λελογισμένη χρήση. «Όλα μπορούν να θεωρηθούν τοξικά, μόνο η δράση ξεχωρίζει το τοξικό από το μη τοξικό», υπογραμμίζουν και προσθέτουν ότι οι συγκεντρώσεις της α- και της β-θουγιόνης στα αφεψήματα είναι πολύ μικρότερες από ό,τι στα αιθέρια έλαια.
