Η γλυκόριζα υπήρχε άφθονη στον Πόντο και την χρησμοποιούσαν από την αρχαιότητα για την διατροφή τους αλλά και τις θεραπευτικές της ιδιότητες.
Τη γλυκόριζα την συνέλεγαν το Φθινόπωρο. Την ξερίζωναν την ξεφλούδιζαν εύκολα με μικρό χάραγμα και την έτρωγαν ωμή. Για το χειμώνα αποξεραινόταν με τη φλούδα για χρήση φαρμακευτκή και διαιτολογική.
Από γλυκόριζα έφτιαχναν το αγαπήμενο τους έδεσμα “τρίμμαν“, το οποίο είχε περισσότερο θεραπευτική παρά θρεπτική αξία.
Ο Θεόφραστος την αναφέρςι ως “ρίζα γλυκεία ή σκυική, χρησίμη προς τε τα άσματα και προς τον βήχα ξηράν και όλως τους περί τον θώρακα πόνους“.
Ο Γαληνός την αναφέρει ως “άρκτου σταφυλή“, ενώ ο Διοσκουρίδης ως “ιδαία ρίζα”. Η σαρκώδης ρίζα είναι παρόμοια με αυτή του καρότου και περιέχει εκτός των άλλων φλυκυριζινικό οξύ, σάκχαρα και ρητίνες.
Εξαιτίας αυτών των ουσιών, προστίθεται στο τσάι για την βελτίωση της γεύσης του. Θεραπεύει φλεγμονές στη στοματική κοιλότητα προστατεύει τα τοιχώματα του στομάχου και βοηθάει στη θεραπεία του έλκους.
Συμβάλλει στην ομαλή λειτουργία των νεφρών και στη θεραπεία νεφρικών παθήσεων.
Από το χυμό της σαρκώδους ρίζας παρασκευαζόταν με συμπύκωνση η γιάμπολη από την πόλη Ιάμπολη από όπου και έγινε γνωστό το προϊόν.
Ήταν μαύρες παστίλιες κατάλληλες για το βήχα και τον πονόλαιμο. Το προϊόν αυτό περιορίστηκε σε ράβδους ή πλάκες ή πυκνόρρευστο (σιρόπι) με το όνομα Reglisse ή Lakritz με μάλλον ευχάριστη υπόπικρη γεύση.
(Εγκυκλοπαίδεια Ποντιακού Ελληνισμού)
