Από το «γιατί» στο «πώς» περνά η συζήτηση για το μέλλον της ελληνικής γλώσσας στην Αυστραλία. Μετά την έναρξη του 12ου Διεθνούς Θερινού Πανεπιστημίου στο Σίδνεϊ και το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Μακαρίου ότι η ελληνική παραμένει «ζώσα πραγματικότητα», τα Σχολεία της Ελληνικής Κοινότητας Μελβούρνης παρουσίασαν τη δική τους πρακτική απάντηση: τα παιδιά δεν αρκεί να μαθαίνουν ελληνικά· πρέπει να έχουν λόγους να τα χρησιμοποιούν.
Την Τετάρτη, η διευθύντρια των Σχολείων Μαρία Μπακαλίδου, η φιλόλογος και συγγραφέας Σύρμω Καπούτση και η θεατροπαιδαγωγός Κατερίνα Πουταχίδου παρουσίασαν στο Θερινό Πανεπιστήμιο το εκπαιδευτικό μοντέλο που εφαρμόζεται στη Μελβούρνη, υπό τον τίτλο «Από τη μνήμη στο μέλλον».
Στον πυρήνα της προσέγγισης βρίσκεται η μετάβαση από τη διατήρηση της γλώσσας στη ζωντανή χρήση της ως μέσου επικοινωνίας, έκφρασης και δημιουργίας.
Τα προγράμματα των Σχολείων απευθύνονται σε διαφορετικές ηλικίες και επίπεδα, λειτουργούν διά ζώσης αλλά και διαδικτυακά, ενώ η διδασκαλία συνδέεται με το παιχνίδι, τα σχέδια εργασίας και πραγματικές περιστάσεις χρήσης των ελληνικών.
Παράλληλα, η μάθηση βγαίνει από την αίθουσα μέσα από εκδρομές, επισκέψεις, κατασκηνώσεις, διαγωνισμούς, συνεργασίες και μαθητικές εφημερίδες. Έτσι, η γλώσσα παύει να αποτελεί ένα εβδομαδιαίο μάθημα και γίνεται μέρος της κοινωνικής ζωής των παιδιών.
Ιδιαίτερη θέση έχει το θέατρο, το οποίο επιτρέπει στους μαθητές να μιλούν αυθόρμητα, να συνεργάζονται και να εκφράζονται στα ελληνικά χωρίς το φόβο του λάθους. Το εκπαιδευτικό υλικό δημιουργείται ειδικά για παιδιά που μεγαλώνουν στη διασπορά και συνδέει τη γλώσσα με την ιστορία, την τέχνη, τον πολιτισμό και την τεχνολογία.
Από το σχολείο στην Κοινότητα
Το επόμενο βήμα είναι τα παιδιά να μη μείνουν απλώς μαθητές της ελληνικής, αλλά να εξελιχθούν σε ενεργά μέλη της ομογένειας, μέσα από τη συμμετοχή, τον εθελοντισμό και τη σύνδεσή τους με τους φορείς της Κοινότητας.
Όπως συνόψισε η Μαρία Μπακαλίδου, το ζητούμενο είναι «να εμπνεύσουμε την επόμενη γενιά να θέλει να χρησιμοποιήσει» τα ελληνικά.
Η κατεύθυνση αυτή δεν περιορίζεται στη Μελβούρνη. Αντίστοιχη έμφαση στην καινοτομία και στη στήριξη των εκπαιδευτικών έχει δοθεί και στη νέα στρατηγική για τη διδασκαλία της ελληνικής γλώσσας στη νότια Αυστραλία.
Οι παρεμβάσεις των τελευταίων ημερών στο Σίδνεϊ σχηματίζουν έτσι μια ενιαία εικόνα: η ελληνική γλώσσα διαθέτει ισχυρούς θεσμικούς και ιστορικούς δεσμούς στην Αυστραλία, όμως το μέλλον της θα κριθεί στην καθημερινότητα των παιδιών.
