Η 15η Ιουνίου έχει καθιερωθεί από τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Μαρτύρων του Σέιφο (Sayfo), της Γενοκτονίας που έπληξε τους Ασσυρίους κατά την περίοδο 1915-1924. Η ημερομηνία συνδέεται με την κορύφωση των διωγμών τον Ιούνιο του 1915, όταν οι σφαγές και οι εκτοπισμοί έφτασαν στο πιο βίαιο σημείο τους, ιδιαίτερα στην περιοχή του Τουρ Αμπντίν. Παρότι αρκετές ασσυριακές οργανώσεις τιμούν τη μνήμη των θυμάτων και στις 7 Αυγούστου, η 15η Ιουνίου αποτελεί ημέρα περισυλλογής και μνήμης για χιλιάδες απογόνους των επιζώντων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σήμερα, λοιπόν, Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας που σημάδεψε τον ασσυριακό λαό την περίοδο 1915-1924, αναδεικνύονται οι ιστορίες πέντε ιστορικών συριακών χωριών του Τουρ Αμπντίν, τα οποία γνώρισαν τον ξεριζωμό, τις σφαγές και την εγκατάλειψη.
Τα χωριά Ζαζ, Αρνάς, Μζιζάχ, Μπεθ Μαντσάμ και Ταμάρζε υπήρξαν για αιώνες κέντρα θρησκευτικής και πολιτιστικής ζωής των Ασσυρίων της περιοχής. Πριν από τις διώξεις, φιλοξενούσαν εκατοντάδες οικογένειες, εκκλησίες, μοναστήρια και σημαντικά μνημεία της συριακής χριστιανικής παράδοσης.
Ιδιαίτερα το Ζαζ αποτελούσε μία από τις σημαντικότερες κοινότητες του Τουρ Αμπντίν. Κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας υπέστη βαριές απώλειες και ερημώθηκε, ωστόσο αρκετοί κάτοικοί του επέστρεψαν αργότερα και επιχείρησαν να ανασυγκροτήσουν το χωριό. Στην περιοχή διασώζονται μέχρι σήμερα ιστορικοί ναοί, όπως ο ναός Μορ Ντιμέτ, που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα.
Παρόμοια πορεία ακολούθησε και το Αρνάς, όπου οι χριστιανικοί πληθυσμοί βρέθηκαν αντιμέτωποι με επιθέσεις και διώξεις.
Αν και αρκετές οικογένειες επέστρεψαν μετά τη Γενοκτονία, οι πιέσεις και η μετανάστευση οδήγησαν σταδιακά στην εξαφάνιση της ασσυριακής παρουσίας από το χωριό.
Στο Μζιζάχ οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους το 1915 για να σωθούν από τις επιθέσεις, καταφεύγοντας στο γειτονικό Άιν Ουάρντο, όπου οργανώθηκε μία από τις σημαντικότερες εστίες αντίστασης των Ασσυρίων κατά τη διάρκεια των διωγμών.
Στον συγκεκριμένο οικισμό οι Σύριοι Χριστιανοί ζούσαν μαζί με Κούρδους, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή κατά τον 18ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Σεϊφό (Sayfo/Seyfo ονομάζουν οι Σύριοι τη Γενοκτονία των προγόνων τους) το 1915, βρέθηκαν αντιμέτωποι με διώξεις και εχθρικές επιθέσεις. Για να σωθούν, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να καταφύγουν στο γειτονικό χωριό Αΐν Ουάρντο (Ayn Wardo). Ένας από τους ανθρώπους που οργάνωσαν και ηγήθηκαν της συριακής αντίστασης στο Αΐν Ουάρντο ήταν ο Μεσούντ Μίρζα από το Μζιζάχ.
Το Μπεθ Μαντσάμ, γνωστό για τα ιστορικά του μοναστήρια και τις εκκλησίες αιώνων, γνώρισε επανειλημμένους εκτοπισμούς. Παρά τις προσπάθειες επανεγκατάστασης των κατοίκων του, οι συνεχείς επιθέσεις οδήγησαν τελικά στην οριστική εγκατάλειψη του οικισμού, αφήνοντας πίσω ερειπωμένα μοναστικά συγκροτήματα και ναούς.
Ανάλογη ήταν και η μοίρα του Ταμάρζε και της γειτονικής Ζιναουράχ.
Οι χριστιανικές οικογένειες που ζούσαν εκεί εξαφανίστηκαν σταδιακά μέσα στον 20ό αιώνα, ενώ στη Ζιναουράχ η κοινότητα φαίνεται πως αφανίστηκε ολοκληρωτικά κατά τα γεγονότα του 1915.
Σήμερα, τα χωριά αυτά αποτελούν σιωπηλές μαρτυρίες μιας τραγικής περιόδου της ιστορίας. Τα ερειπωμένα μοναστήρια, οι εγκαταλελειμμένες εκκλησίες και τα ίχνη των άλλοτε ζωντανών κοινοτήτων υπενθυμίζουν τις συνέπειες της Γενοκτονίας των Ασσυρίων και τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης για τις επόμενες γενιές.
