Τον πέθαναν πριν από δύο μήνες, όταν το μεγάλο αμερικάνικο τηλεοπτικό δίκτυο CNN μετέδωσε το θάνατό του –είχε και ένα σύντομο πρώτο αφιέρωμα της καριέρας του–, και η «είδηση» διαχύθηκε σε πάμπολλα ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο, προκαλώντας συγκίνηση. Ήταν μία ψευδής είδηση που αφορούσε τον αγαπημένο σταρ της δεκαετίας του ‘80 Μάικλ Τζ. Φοξ, τον πρωταγωνιστή της κινηματογραφικής τριλογίας και τεράστιας επιτυχίας Επιστροφή στο Μέλλον.
Το δίκτυο απέσυρε λίγο μετά την αναγγελία θανάτου του και ζήτησε συγγνώμη από τον ίδιο και την οικογένειά του. Παραδόξως ήταν από τις ειδήσεις που έγινε άμεσα πιστευτή και δημιούργησε, ακόμη και μετά τη διάψευσή της, εντυπώσεις του τύπου «μπορεί να μην πέθανε, αλλά μάλλον θα πρέπει να είναι σε σοβαρή κατάσταση».
Και αυτό δεν οφείλεται μόνο στην ισχύ των ΜΜΕ, αλλά κυρίως στη νόσο Πάρκινσον που ταλαιπωρεί τον Φοξ από τα τέλη της δεκαετίας του ‘90, όταν ήταν ακόμη νεότατος.
Ο Μάικλ Τζ. Φοξ, που αντιμετώπισε την είδηση του θανάτου του με ψυχραιμία, χιούμορ και κατανόηση απ’ ό,τι φάνηκε, σήμερα συμπληρώνει τα 65 του χρόνια, παλεύοντας με τη σοβαρή ασθένεια για περισσότερα από 30 χρόνια και διατηρώντας αυτές τις τρεις δεκαετίες τη φήμη του ηθοποιού που θα μπορούσε να κάνει «πράγματα και θάματα» στον κινηματογράφο, αλλά και τη φήμη ενός αγαπημένου ήρωα των νεανικών μας χρόνων – παραδόξως και πάλι, τουλάχιστον κινηματογραφικά δεν γέρασε ποτέ.
Ο λιλιπούτειος Καναδός ηθοποιός με το παιδικό και καλοσυνάτο πρόσωπο, έκανε ένα πολύ πιο εντυπωσιακό ντεμπούτο απ’ τον συνομήλικο του Τομ Κρουζ, ο οποίος κυριαρχεί για δεκαετίες στο κινηματογραφικό στερέωμα, είχε όλες τις προοπτικές να φτάσει ακόμη ψηλότερα και να διεκδικήσει ρόλους που θα του έδιναν την ευκαιρία να αναδείξει περισσότερο το ταλέντο του και την γκάμα των ερμηνευτικών του δυνατοτήτων.
«Έφηβος θαύμα»
Γεννημένος στις 9 Ιουνίου του 1961 στο Έντμοντον της Αλμπέρτα, πέμπτο παιδί από τα έξι της οικογένειάς του του, ο Μάικλ περιπλανήθηκε σε διάφορες κωμοπόλεις του Καναδά λόγω του στρατιωτικού επαγγέλματος του πατέρα του Γουίλιαμ, μέχρι να εγκατασταθούν στο Βανκούβερ.
Έδειξε την κλήση του προς την ηθοποιία από μικρός, και σε ηλικία 16 χρόνων πρωταγωνίστησε στην καναδική τηλεοπτική σειρά «Leo and Me» τραβώντας την προσοχή των επαγγελματιών του χώρου.
Το 1979 μετακόμισε στο Λος Άντζελες για να προωθήσει την καριέρα του. Εκεί τον ανακάλυψε ο παραγωγός Ρόναλντ Σέντλο και έκανε το αμερικάνικο ντεμπούτο του στην τηλεοπτική ταινία «Letters from Frank».
Ωστόσο, επειδή ήδη είχε κατοχυρωθεί το όνομα Μάικλ Φοξ από άλλον ηθοποιό, έπρεπε να το αλλάξει, όπως υπαγορεύει ο κανονισμός της Ένωσης Ηθοποιών Οθόνης στις ΗΠΑ. Έτσι, θα επιλέξει να βάλει ανάμεσα του Μάικλ Φοξ το «Τζ.», για να γίνει δεκτός.
Χρόνια μετά θα πει ότι όταν τον ρώταγαν πού κολλάει το «Τζ», εκείνος έλεγε στο «τζίνιους», δηλαδή ιδιοφυία.
Τηλεοπτικό ξεκίνημα
Πριν περάσει τη μεγάλη πύλη των στούντιο στο Χόλιγουντ, ο Φοξ δέχθηκε πλήθος προτάσεων για τηλεοπτικές σειρές, ωστόσο ορισμένες προστριβές με παραγωγούς και παιχνίδια στελεχών τον έφεραν σε δυσχερή θέση.
Αυτό άλλαξε όταν ο ατζέντης του τού πρότεινε να αντικαταστήσει τον Άλεξ Κίτον στην τηλεοπτική σειρά «Family Ties» που ξεκίνησε το 1982 και κράτησε επτά χρόνια.
Η επιτυχία της σειράς τού έφερε και τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο στον κινηματογράφο, με τη νεανική ταινία φαντασίας Τιν Γουλφ, ενώ αμέσως μετά ήρθε η πρόταση που τον έκανε σταρ εν μία νυκτί.
Επιστροφή στο Μέλλον
Ο ταλαντούχος –και με την επιτυχία του Κυνηγώντας το Πράσινο Διαμάντι» στην τσέπη– Ρόμπερτ Ζεμέκις, παρά τις αρνήσεις που είχε για το σενάριό του, στράφηκε στον μέντορά του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ο οποίος τον εμπιστεύτηκε και αποφάσισε η εταιρεία του Amblin Entertainment να κάνει την παραγωγή.
Και επειδή όταν μιλάει στο Χόλιγουντ ο Σπίλμπεργκ οι άλλοι συμφωνούν, η Universal Pictures αναλαμβάνει τη διανομή της ταινίας. Ο τίτλος της Επιστροφή στο Μέλλον.
Ο Μάικλ Φοξ ήταν η αρχική επιλογή για τον κεντρικό ρόλο του Μάρτι ΜακΦλάι, αν και λόγω του ιδιαιτέρως επιβαρυμένου προγράμματός του για την πετυχημένη σειρά «Family Ties», υπήρξαν δεκάδες νέοι ηθοποιοί που πέρασαν από οντισιόν.
Μεταξύ αυτών και οι: Τζον Κιούζακ, Τζόνι Ντεπ, Ραλφ Μάτσιο, Τσάρλι Σιν, Μπεν Στίλερ, Μπίλι Ζέιν, Ρόμπερτ Ντάουνι Τζ. και Μάθιου Μοντίν.
Και παρότι ο Σπίλμπεργκ διάλεξε τον Έρικ Στολτζ και είχαν αρχίσει τα πρώτα γυρίσματα, ο Ζεμέκις κατάλαβε ότι έπρεπε να επιστρέψει στην αρχική του απόφαση και να πάρει το ρόλο ο Φοξ, ξαναγυρίζοντας ορισμένες σκηνές που επιβάρυναν τον προϋπολογισμό της ταινίας με 4 εκατομμύρια δολάρια.
Αποθέωση
Το στόρι ήθελε έναν φευγάτο νεαρό, τον Μάρτι ΜακΦλάι, μαζί με τον τρελοεπιστήμονα φίλο του Έμετ Μπράουν, να μπαίνουν σε μια χρονομηχανή μέσω ενός σπορ αυτοκινήτου και να ταξιδεύουν τριάντα χρόνια πριν, να συναντούν γνώριμα πρόσωπα και να μπλέκουν σε απίστευτες περιπέτειες.
Το απολαυστικότατο ξεκίνημα μίας κινηματογραφικής τριλογίας ταξιδιού στο χρόνο έκανε πάταγο φέρνοντας πάνω από 400 εκατομμύρια δολάρια στα ταμεία.
Αποθεώθηκε –δικαίως– από την κριτική για την εμπνευσμένη σκηνοθεσία, την αποτύπωση της εποχής (η γοητευτική δεκαετία του ‘50), τα απίστευτα σπέσιαλ εφέ, το ατμοσφαιρικό σάουντρακ του Άλαν Σιλβέστρι, τους ρυθμούς, το ευφάνταστο σενάριο και βεβαίως, για την κεφάτη και γεμάτη ενέργεια ερμηνεία του Φοξ.
Έχοντας δίπλα του τον έξοχο Κρίστοφερ Λόιντ στο ρόλο του επιστήμονα, ο Φοξ έγινε άμεσα σταρ πρώτου μεγέθους, επέστρεψε στο ρόλο του Μάρτι ακόμη δύο φορές με δύο συμπαθέστατα σίκουελ, που και αυτά θα φέρουν πολλά εκατομμύρια στον Σπίλμπεργκ και τους συντελεστές.
Το 1989 προβλήθηκε το δεύτερο μέρος και το 1990 το τρίτο, στο οποίο Φοξ και Λόιντ επιστρέφουν στην Άγρια Δύση.
Ως μαγνήτης του ευρύ κοινού και της επιτυχίας, ο Φοξ το 1991 πρωταγωνίστησε στην ιδιαιτέρως καλή κομεντί Doc Hollywood του Μάικλ Κέιτον Τζόουνς, στο ρόλο ενός νεαρού πολύ πετυχημένου πλαστικού γιατρού του Λος Άντζελες, ο οποίος αναγκάζεται να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε ένα χωριό, αναδεικνύοντας τη γοητεία της επαρχίας και την απλότητα των ανθρώπων έναντι των μεγαλουπόλεων.
Τρακάροντας με την ατυχία
Όμως, ο Φοξ, «τράκαρε» άσχημα με την ατυχία, όταν το επόμενο χρόνο διαπιστώθηκε ότι πάσχει από τη νόσο Πάρκινσον (κάτι που θα αποκαλύψει ο ίδιος το 1998) και πως του απομένουν «δέκα καλά χρόνια εργασίας», κάτι που διαψεύστηκε προς το χειρότερο.
Έτσι, με μια βιασύνη να προλάβει, υπέγραψε να παίξει σε ταινίες όχι και τόσο ανάλογης αξίας των προηγουμένων, ενώ ο τελευταίος του σημαντικός ρόλος, που επαινέθηκε από την κριτική, ήταν στην κωμωδία τρόμου The Frighteners το 1996.
Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του τον απομάκρυνε από τα πλατό, παρά τις σποραδικές συμμετοχές του, δανείζοντας κυρίως τη φωνή του σε ταινίες.
Μετά από τη (δικαιολογημένη) άρνησή του να δεχθεί τι είχε συμβεί στη ζωή του, αναλαμβάνει δράση, στηρίζοντας τους ανθρώπους που πάσχουν από τη νόσο και δημιουργεί το Ίδρυμα Michael J. Fox, προκειμένου να βοηθήσει τις ερευνητικές προσπάθειες για μια θεραπεία.
Παντρεμένος από το 1988 με την Τρέισι Πόλαν, την ηθοποιό που γνώρισε στο «Family Ties» και με την οποία έκαναν μαζί τέσσερα παιδιά, ο Μάικλ Φοξ συγκινεί σε κάθε του δημόσια εμφάνιση, καθηλωμένος πλέον στο καροτσάκι.
Διατηρεί όμως τη φλόγα του και συνεχίζει να παλεύει με τη νόσο που παρουσιάστηκε ως ένα φτερούγισμα στο μικρό του δάχτυλο και έκανε μετά από χρόνια σμπαράλια όλο του το σώμα, παρότι –όπως είπε και ο γιατρός του– «αυτό το παιχνίδι είναι χαμένο».
Αλλά όπως λένε, «οι χαμένοι αγώνες είναι αυτοί που έχουν μεγαλύτερη αξία» και αποδεικνύουν τη γενναιότητα του αγαπημένου μας ήρωα.
