Σήμερα γράφτηκε ο επίλογος για τη Γωγώ Μαστροκώστα, την παρουσιάστρια και επιχειρηματία η οποία άφησε την τελευταία της πνοή την περασμένη Δευτέρα, 25 Μαΐου, νικημένη από την ασθένεια που την ταλαιπωρούσε τα τελευταία χρόνια.
Ο φύλακας άγγελός της, όπως αποκαλούσε τον σύζυγό της Τραϊανό Δέλλα αλλά και η κόρη τους, Βικτώρια, ήταν εκεί, κοντά της μαζί με πλήθος φίλων της και συγγενών για να την αποχαιρετήσουν για τελευταία φορά.
Η εξόδιος ακολουθία εψάλη στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στο Ελληνικό στις 12.00 το μεσημέρι και η συγκίνηση ήταν διάχυτη μεταξύ των ανθρώπων που γνώρισαν και αγάπησαν την Γωγώ Μαστροκώστα η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 56 ετών.
Μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές ήταν όταν ο άλλοτε Κολοσσός της Εθνικής όπως τον αποκαλούσαν οι φίλαθλοι από το καλοκαίρι του 2004, εξαιτίας του καθοριστικού «ασημένιου» γκολ που σημείωσε στις 1 Ιουλίου 2004, στέλνοντας την Ελλάδα στον τελικό του Euro ενάντια στην Τσεχία, για πρώτη φορά λύγισε. Στον επικήδειο για τη γυναίκα που τον σημάδεψε και πορεύτηκε μαζί του για πάνω από 15 χρόνια, ο Τραϊανός Δέλλας δεν κατάφερε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Με «σπασμένη» φωνή, συντετριμμένος από την απώλεια, μίλησε με τα πιο τρυφερά λόγια για τη Γωγώ Μαστροκώστα.
«”Άγγελε μου, αγάπη μου”, έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού. “Ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα 50ά μου γενέθλια όταν ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα ξαφνικά μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ, εσύ ήρθες στη ζωή μου για να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή. Πόσο μικρός ήμουν μπροστά σου. Με τη δική σου επιμονή με όλα αυτά που είχες περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις… Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Και αυτό είναι μία ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορώ να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε από τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου για να μπορέσω να δω την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες».
Κατά τη διάρκεια του επικήδειου ο Τραϊανός Δέλλας «λύγισε» πολλές φορές. Όμως συνέχιζε με όλες τις δυνάμεις του να μιλάει για τη γυναίκα που λάτρεψε: «Τις περισσότερες φορές σε φώναζα “μωρό μου”. Γιατί απ΄ την ημέρα που σε γνώρισα το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω όπως κάνουν στα μωρά, και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω, το κάθε ένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για εσάς, κι ευτυχώς είναι αστείρευτα. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσα μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας… Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλο, στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα, δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Πάντα ήσουν η προτεραιότητά μου γιατί ήσουν το μωρό μου. Ξεκουράσου αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια, από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου».
Σχεδόν με λυγμούς, ο Τραϊανός Δέλλας έκλεισε τον επικήδειό του παραφράζοντας τους στίχους ενός τραγουδιού του Θοδωρή Φέρρη: «Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω, σε τι παιχνίδι άδικο θα παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να είσαι σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε εσένα θα ερχόμουνα, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουν απ’ την ίδια τη σκανδάλη δε θα το φοβόμουνα πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα».
Τον λόγο πήρε η κόρη τους Βικτώρια, η οποία εξίσου συγκινημένη αλλά πιο σύντομη, θέλησε να μιλήσει για τη μάνα Γωγώ Μαστροκώστα.
«Ξέρω πως όλοι είμαστε βαθιά στεναχωρημένοι, όμως μέσα μου νιώθω πως δεν θα έπρεπε να είναι έτσι. Γιατί πέρα από όλα, το τελευταίο πράγμα που θα άξιζε σε αυτή τη γυναίκα είναι λύπη. Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια. Αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας ξεχωριστά και πάλεψε με χαμόγελο, όχι με φόβο. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει. Ήταν μία υπέροχη σύζυγος, μία αληθινή φίλη, μία στοργική κόρη και μία δυνατή αδερφή. Και πάνω απ’ όλα μία φανταστική μαμά. Μαμά, μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες. Μου έμαθες να μην είμαι κακομαθημένη, να πατάω στα πόδια μου. Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Είσαι και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν φύγω για σπουδές θα σε πάρω μαζί μου. Και τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου, γιατί αυτό το φρόντισες εσύ».
Η Βικτώρια Δέλλα έκλεισε με τον ίδιο συγκινητικό τρόπο, όπως και ο πατέρας της, τον επικήδειό της και ξέσπασε σε κλάματα λέγοντας: «Στον γάμο σου, είχες γράψει ένα ποίημα για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ ένα στίχο. “Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική”. Σ’ αγαπώ μαμά. Δεν σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».
Λίγες ώρες αργότερα στενοί συγγενείς και φίλοι την οδήγησαν στην τελευταία της κατοικία, δίπλα ακριβώς από τον πατέρα της, στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου απ’ όπου καταγόταν. Ήταν ένας τόπος που λάτρευε.
