Πανηγυρίζει σήμερα ένα από τα πιο ιδιαίτερα παρεκκλήσια της Μυτιλήνης – όχι για το μέγεθός του, αλλά για το βάρος της ιστορίας που κουβαλά. Η Αγία Ειρήνη, στη συμβολή των οδών Καβέτσου και Σμύρνης, μοιάζει διακριτική μέσα στον αστικό ιστό, όμως στην πραγματικότητα είναι ένα ζωντανό ίχνος της σχέσης της Λέσβου με τη Μικρά Ασία.
Ο σημερινός ναός, έργο του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Ορλάνδου, ανεγέρθηκε το 1940, στη θέση παλαιότερου παρεκκλησίου του 1896, που είχε κτίσει ο Απόστολος Μαραγκός.
Δεν πρόκειται για μια απλή ανοικοδόμηση. Είναι η συνέχεια μιας μνήμης που μεταφέρθηκε και ξαναστήθηκε από την αρχή, με τη συμβολή του Δήμου και των πιστών της πόλης.
Πίσω από αυτή την ιστορία βρίσκεται η Φώκαια. Ο ναός της Αγίας Ειρήνης στη Μυτιλήνη δεν είναι τυχαίος· αποτελεί συνειδητή αναφορά στον κεντρικό ναό της μικρασιατικής πατρίδας, που καταστράφηκε μετά το 1922. Ο ιδρυτής του παρεκκλησίου, αλλά και οι άνθρωποι που το κράτησαν ζωντανό, συνδέονται με τις οικογένειες που πέρασαν απέναντι, κουβαλώντας εικόνες, παραδόσεις και τη μνήμη της χαμένης γης.
Έτσι, το μικρό αυτό εκκλησάκι γίνεται κάτι περισσότερο από τόπος λατρείας. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους – τη Μυτιλήνη και τη Φώκαια, το πριν και το μετά της Καταστροφής.
