Σε ένα ήσυχο δωμάτιο στο Αμπουάζ της Γαλλίας, ο Leonardo da Vinci αφήνει την τελευταία του πνοή. Δίπλα του δεν βρίσκονται μόνο μαθητές και προστάτες. Βρίσκονται εκατοντάδες σελίδες σημειώσεων.
Σχέδια. Μηχανές. Ιδέες. Ένας ολόκληρος κόσμος που δεν πρόλαβε να γίνει πραγματικότητα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε καθρέφτες γραφής και αινιγματικά σκίτσα, υπάρχει μια φράση που μοιάζει να αιωρείται πάνω από τη ζωή του: ότι δεν κατάφερε να ολοκληρώσει όσα ξεκίνησε. Ότι δεν ανταποκρίθηκε πλήρως στο ταλέντο του. Το ημερολόγιο γράφει 2 Μαΐου 1519.
Είναι μια παράδοξη παρακαταθήκη. Ο άνθρωπος που σήμερα θεωρείται σύμβολο της ιδιοφυΐας, πεθαίνει με την αίσθηση της ανεκπλήρωτης υπόσχεσης.
Ο Λεονάρντο δεν ζει ποτέ μέσα στα όρια της εποχής του. Ζωγραφίζει, αλλά δεν είναι απλώς ζωγράφος. Σχεδιάζει, αλλά δεν είναι απλώς μηχανικός. Παρατηρεί το ανθρώπινο σώμα με την εμμονή ενός επιστήμονα, σε μια εποχή που η επιστήμη μόλις διαμορφώνεται.
Ανοίγει πτώματα για να καταλάβει πώς λειτουργεί το σώμα. Μελετά τη ροή του νερού για να κατανοήσει τη φύση της κίνησης. Σχεδιάζει ιπτάμενες μηχανές, αιώνες πριν η λέξη «αεροπλάνο» αποκτήσει νόημα. Γιατί είναι ο άνθρωπος που δεν περιμένει τις απαντήσεις, αλλά τις κυνηγά ενεργά. […]
