Με εκκλησιαστική κατάνυξη και παρουσία εκπροσώπων της πολιτείας και της τοπικής κοινωνίας πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 5 Απριλίου στην Καβάλα οι εκδηλώσεις μνήμης ενόψει της σημερινής, 6ης Απριλίου, που έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του θρακικού ελληνισμού.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με Θεία Λειτουργία και μνημόσυνο στο ναό Αγίου Νικολάου, υπέρ αναπαύσεως των ψυχών όσων χάθηκαν κατά τους διωγμούς.
Στις εκδηλώσεις παρέστη ο πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας Παναγιώτης Μαμτσαδέλης, εκπροσωπώντας τον δήμαρχο Θόδωρο Μουριάδη.
Ακολούθησε ο πανηγυρικός της ημέρας από τον πρόεδρο της Θρακικής Εστίας Καβάλας Νίκο Τσουμπάκη, ο οποίος ανέδειξε τη σημασία της διατήρησης της ιστορικής μνήμης και της συνέχειας του θρακικού ελληνισμού.
Οι εκδηλώσεις κορυφώθηκαν με την κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο της πόλης, παρουσία εκπροσώπων της κυβέρνησης, της Βουλής, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, καθώς και μελών πολιτιστικών συλλόγων της Περιφερειακής Ενότητας Καβάλας.
Μεταξύ των παρισταμένων ήταν ο νέος υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Μακάριος Λαζαρίδης, οι βουλευτές Γιάννης Πασχαλίδης και Αγγελική Δεληκάρη, καθώς και ο αντιπεριφερειάρχης Καβάλας Θόδωρος Μαρκόπουλος.
Το ιστορικό βάρος της ημέρας
Η 6η Απριλίου καθιερώθηκε μόλις πέρσι ως ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία του θρακικού ελληνισμού, ωστόσο για τους Θρακιώτες αποτελεί διαχρονικά σημείο αναφοράς, καθώς συνδέεται με το «Μαύρο Πάσχα» του 1914.
Τότε, οι διώξεις σε βάρος των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης πέρασαν σε νέα φάση.
Ο ιστορικός Κωνσταντίνος Βακαλόπουλος έχει σημειώσει με έμφαση ότι «αφετηρία των διωγμών και της Γενοκτονίας του ελληνισμού της Μικράς Ασίας, και αργότερα του Πόντου, υπήρξε ο χώρος της Ανατολικής Θράκης. Εκεί δοκίμασαν και εφάρμοσαν για πρώτη φορά το μοντέλο των μετατοπίσεων (και διωγμών) των ελληνικών πληθυσμών και των εθνικών εκκαθαρίσεων, εκεί επέβαλαν τη γενοκτονική τους συμπεριφορά και εκεί αξιοποίησαν τα θλιβερά αποτελέσματα των πειραμάτων τους, ώστε να τα επεκτείνουν σχεδόν αμέσως στη Δυτική Μικρασία και αργότερα στον Πόντο».
Κατά την περίοδο 1913-1917 υπολογίζεται ότι 232.000 Θρακιώτες εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Άλλοι 96.000, από τη Μακρά Γέφυρα, τη Μάδυτο, την Καλλίπολη, τις Σαράντα Εκκλησιές, τη Ραιδεστό, το Σκοπό και αλλού, οδηγήθηκαν στη Μικρά Ασία, σε καταναγκαστικά έργα.
