«Άργησα να πω μπράβο στον εαυτό μου, γιατί είμαι πολύ αυστηρή, πολύ απαιτητική και πάντα νιώθω ότι το καλύτερό μου δεν το έχω κάνει, ότι έχω κι άλλη υπέρβαση να κάνω», εξομολογήθηκε πριν από λίγες μέρες η Ελένη Ράντου όταν βραβεύτηκε για την προσφορά της στο θέατρο από τον Σύλλογο Αιγυπτιωτών Ελλάδας.
Την ίδια στιγμή, το θεατρικό της έργο «Το πάρτι της ζωής μου», συγκαταλέγεται στις υπερεπιτυχημένες παραστάσεις της χρονιάς και βρίσκεται στην τέταρτη σεζόν.
Φυσικά τα εισιτήρια για φέτος είχαν κλειστεί εδώ και καιρό και πλέον ετοιμάζεται για το φθινόπωρο που θα κάνει την 5η και τελευταία του χρονιά, όπως τουλάχιστον υποστηρίζει η ηθοποιός.
Σίγουρα η σεζόν που τελειώνει ήταν από τις καλύτερες και «χρυσοφόρες» για τις αθηναϊκές σκηνές. Όμως, τι έχει αυτό το έργο και πάει φουλ για 5η χρονιά;
Ποια είναι αυτή η γυναίκα που για πάνω από τρεις δεκαετίες είναι στην πρώτη γραμμή με σχεδόν ό,τι κάνει, χωρίς η ίδια να παίζει το παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων ή της δημοσιότητας;
Ένα κορίτσι εξομολογείται
Ένα επτάχρονο κορίτσι, μετά την απόπειρα αυτοκτονίας της μητέρας της, ξεκινάει να γράφει μια λίστα με όλα τα υπέροχα πράγματα για τα οποία αξίζει να ζει κανείς. Νούμερο ένα: το παγωτό. Τα χρόνια περνάνε, η μαμά κάνει και δεύτερη απόπειρα, η λίστα σε στιγμές μπορεί να ξεχνιέται, αλλά συνεχίζει να μεγαλώνει μαζί με το κορίτσι, που γίνεται έφηβη, φοιτήτρια, σύζυγος, μητέρα.
Αυτό είναι το κεντρικό μοτίβο του έργου Όλα αυτά τα υπέροχα πράγματα των Βρετανών συγγραφέων Ντάνκαν ΜακΜίλαν και Τζόνι Ντόναχιου, από το οποίο εμπνέεται η Ελένη Ράντου για το δικό της Πάρτι.
Παίρνει λοιπόν το έργο και το κάνει κατά δικό της. Όπως συνηθίζει άλλωστε, όπως είχε γίνει και πριν από λίγα χρόνια με την Τζασμίν από την ταινία του Γούντι Άλεν που κέρδισε το 2014 Όσκαρ η Κέιτ Μπλάνσετ. Εδώ λοιπόν βλέπουμε μεν την πορεία της ηρωίδας σε ένα διάστημα μισού αιώνα αλλά δεν μεγαλώνει μόνη της.
Έχει σαν back up και μια χώρα που μεγαλώνει μέσα σε αυτήν. Και εδώ περνάει και όλη η ιστορία της χώρας μας. Στιγμές που ίσως κάποιοι είτε να τις έχουν ξεχάσει, είτε να μην τις έχουν ζήσει (υπάρχουν και νεότερες ηλικίες).
Και αυτό είναι το μυστικό επιτυχίας της παράστασης: Ότι το κοινό δεν παρακολουθεί την πορεία της ζωής μιας ξένης, αλλά μιας δικής του γυναίκα.
Φυσικά πολύς κόσμος ταυτίζεται με την ηρωίδα, ενίοτε μπορεί να βλέπει και κομμάτια της ζωής του – ή και την ίδια τη ζωή του.
Η Ράντου το ανέβασε πρώτη φορά τη σεζόν 2022-23. Έχοντας δε στο πίσω μέρος του μυαλού της ότι μάλλον θα αναγκαζόταν να αλλάξει έργο μετά τις γιορτές. Και ξεκίνησε λοιπόν με φόβο και άγχος φυσικά, όπως είναι σε κάθε δουλειά της, αλλά και με ένα παραπάνω, γιατί στην ουσία είναι σαν μονόλογος.
Και ναι, άλλος ένας μονόλογος θα πει κάποιος. Αλλά από μια πρωταγωνίστρια που δεν το είχε τολμήσει ξανά και σε ένα κεντρικό θέατρο, όπως είναι το «Διάνα», όσο να πει κανένας είχε ένα παραπάνω άγχος. Αν και όπως έχει αποδείξει η ιστορία, συνταγή για επιτυχία δεν υπάρχει.
Σε συνέντευξή της για την απίστευτη επιτυχία της συγκεκριμένης παράστασης έχει πει ότι την τρομάζει η επιτυχία, ενώ ομολογεί ότι παίρνει κουράγιο: «Από αυτά τα μάτια που βλέπω στον κόσμο. Που μάλλον χαϊδεύουν πολύ το ναρκισσισμό μου και μου λένε ότι αυτό που παίρνουν είναι σημαντικό. Φαίνεται πως αυτή η ματαιοδοξία έχει τόση δύναμη».
Σεζόν 2026-27: Το «πάρτι της ζωής μου» θα είναι εδώ. Για 5η και τελευταία σεζόν, όπως λέει η Ελένη Ράντου.
Και έχοντας ξεκινήσει η προπώληση, «ίσως πρώτη φορά είπα το μπράβο στον εαυτό μου, ήταν στην τελευταία μου δουλειά», είχε πει πρόσφατα η ηθοποιός, αναφερόμενη στη συγκεκριμένη παράσταση που αυτή την περίοδο βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη.
Κορίτσι με τα γαλλικά του
«Με λένε Ελένη Ράντου και γεννήθηκα σε μια ιδιωτική κλινική στο Αιγάλεω Αττικής. Απόφοιτος της γαλλικής φιλολογίας και της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου, γρήγορα ενσωματώθηκα στο χώρο του… θεάματος για λόγους που ακριβώς ποτέ δεν κατάλαβα, καθώς πάντα και παντού νιώθω αλεξιπτωτίστρια και περαστική. Περαστικά μου». Με αυτό το αυτοσαρκαστικό κείμενο, αρχίζει το βιογραφικό της η Ελένη Ράντου στην ιστοσελίδα aixmi.gr.
Πολλά χρόνια αργότερα σε συνέντευξή της θα ομολογήσει πως έγινε ηθοποιός γιατί ως παιδί αισθανόταν ότι δεν είναι κοινωνικά αποδεκτή. Δεν κρύβει πάντως πως και στο πανεπιστήμιο που σπούδαζε γαλλική φιλολογία και μετά στο θέατρο αισθανόταν ουκ ολίγες φορές μόνη και ξεκομμένη.
Βρισκόμαστε λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του ’80, που ένα νεαρό κορίτσι δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να γίνει μεταφράστρια και καθηγήτρια γαλλικών ή ηθοποιός. Και ενώ είναι και στις δυο σχολές, προκύπτει… φλερτ. «Από τη σχολή ακόμα ο χώρος της τηλεόρασης με φλέρταρε στενά, ίσως τότε να ήταν και το μόνο που με φλέρταρε, καθώς φανατικά αγοροκόριτσο δεν με φλέρταρε και τίποτ’ άλλο», όπως λέει η ίδια.
Η σειρά που την έβαλε στα σπίτια των Ελλήνων ήταν το «Ουράνιο τόξο», το κύκνειο –όπως αποδείχθηκε– άσμα του σπουδαίου Βασίλη Γεωργιάδη. Υποδύθηκε την επαναστατημένη κόρη του ζευγαριού (Άγγελος Αντωνόπουλος – Μπέτυ Αρβανίτη) που μπλέκει με περίεργες παρέες, με κόντρες, μηχανές και όλα τα σχετικά με την κουλτούρα των ’80s. Η σειρά πήρε στο σύνολό της μέτριες κριτικές, όμως γνώρισε υψηλότατη τηλεθέαση.
Τι συνέβη στη συνέχεια; «Ως αριστούχος –τρομάρα μου– της δραματικής σχολής προσελήφθην στο δημόσιο… στο Εθνικό μας Θέατρο. Όμως το δημόσιο, ως άνθρωπος πολύ οξυδερκής, μου δημιουργούσε θλίψη και παραιτήθηκα».
Νέα και ελπιδοφόρα
Η έξοδός της τότε από το Εθνικό Θέατρο και η αναζήτηση δουλειάς στο ελεύθερο θέατρο της έφερε πολλές και πετυχημένες συνεργασίες και σιγά-σιγά γίνεται όνομα. Και μάλιστα στην κωμωδία, σε ένα είδος δηλαδή που η εγχώρια λογική ήθελε τις κωμικούς ή να μην είναι εμφανίσιμες ή να μην είναι νεαρές.
«Στην αρχή της πορείας μου αντιμετωπίστηκα ως η νόστιμη, όχι όμορφη, η τσαχπίνα, αυτή που κάνει κωμωδία, η εύκολη, το ποπ κορν που λέγανε».
Βρισκόμαστε στις αρχές του ’90 και στα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης, η Ελένη Ράντου γίνεται από τα αγαπημένα πρόσωπά της. Και κοιτώντας τις τηλεοπτικές δουλειές της, διαπιστώνει κανείς πως δεν είχε το άγχος του είναι κάθε σεζόν στη μικρή οθόνη.
Το 1992 πρωταγωνιστεί στη σειρά «Αχ Ελένη» στο Mega, όπου έγραφε η ίδια το σενάριο. Μόνο που όπως σημειώνει η ίδια: «Εκεί κάπου η πίεση γράφε-παίζε με έκανε να πάθω το πρώτο μπρέικ ντάουν. Δεν ξανάκανα τέτοια απόπειρα. Μετά τη γέννηση της πολυπόθητης κόρης μου επανήλθα δριμύτερη ως άλλος δολοφόνος στον εγκληματικό τόπο του θεάτρου και της τηλεόρασης».
Εκείνη την περίοδο αποφασίζει να γίνει επιχειρηματίας του… εαυτού της. Για αυτό ανεβάζει τη Βότκα μολότωφ στο θέατρο Ιλίσια, μια διασκευή του Νιλ Σάιμον σε έργο του Άντον Τσέχοφ που γίνεται μεγάλη επιτυχία.
Στο τέρμα Ιπποκράτους
«Τα πρώτα χρόνια που βγήκα στο θέατρο έτρεμα. Πολλοί μου έλεγαν τότε “Μην την κάνεις αυτή τη δουλειά, δεν την αντέχεις”. Δεν μπορούσα να κρατώ τίποτα στα χέρια μου από το τρέμουλο. Κοβόταν η ανάσα μου. Σφιγγόμουν απίστευτα. Τα πρώτα πέντε-δέκα χρόνια ήταν ένα μαρτύριο», εξομολογείται.
Και γύρω στο τέλος του 20ού αιώνα, τα βήματά της την οδηγούν στο τέρμα Ιπποκράτους στο «θέατρο Διάνα».
Ένα μυθικό χώρο του παρελθόντος, μόνο που με τα χρόνια και την αλλαγή του θεατρικού σκηνικού στην πρωτεύουσα θεωρούνταν παλιός χώρος. «Όταν μπήκα για πρώτη φορά στο θέατρο Διάνα, είπα “εγώ εδώ θα ριζώσω”. Ένιωσα ότι ανήκω εκεί. Και μιλάμε για την εποχή που το θέατρο αυτό ήταν ένα φάντασμα. Από κάτω υπήρχε και ακόμα υπάρχει ένα πηγάδι, το οποίο δεν είχε μονωθεί σωστά, με αποτέλεσμα να πετούν κουνούπια παντού. Τα καθίσματα ήταν παλιά, η μοκέτα σιχαμένη. Όμως εγώ εκεί ένιωσα ζεστασιά».
Το ένστικτο την οδήγησε εκεί; Το κάρμα της; Η ουσία είναι ότι εκεί όπως είχε πει μέσα της, ρίζωσε κυριολεκτικά. Και όχι μόνο αλλά ότι ανέβαζε γινόταν τεράστια επιτυχία που στην κατώτερη των περιπτώσεων, να κράταγε δυο σεζόν.
Φυσικά κάθε αρχή και δύσκολη. Όπως θυμάται και η ίδια: «Όταν ανεβάζαμε το Μαγειρεύοντας με τον Έλβις –ήταν μάλιστα η εποχή που παιζόταν το “Κωνσταντίνου και Ελένης” στην τηλεόραση– για έναν μήνα δεν πάταγε άνθρωπος στο θέατρο. Παίζαμε με 12 εισιτήρια. Αυτοί οι 12 χειροκροτούσαν όρθιοι. Οικονομικά ήξερα ότι είναι μια καταστροφή, αλλά μέσα μου γνώριζα ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν ένας σπόρος. Στο τέλος της μέρας αυτή ήταν η αλήθεια μου».
Το σίριαλ των ρεκόρ
Και φτάνουμε στη σωτήρια σεζόν ’98-99. Ο Χάρης Ρώμας επιστρέφει στον ΑΝΤ1 μετά από ένα διάλειμμα με τον «Κακό βεζύρη» στο Mega. Και στήνουν το «Κωνσταντίνου και Ελένης» με αρχικό σχέδιο να έχουν μια σειρά απέναντι στο τρελό σουξέ του Mega τους «Δύο ξένους». Κοινώς δεν το πίστευαν ότι θα γίνει επιτυχία. Και όμως έγινε.
Και μπορεί να κράτησε δύο σεζόν, όμως για πάνω από 25 χρόνια παίζεται σχεδόν καθημερινά από το κανάλι. Και όταν πρότειναν και στον Χάρη Ρώμα και στη Ελένη Ράντου να πάνε και τρίτη σεζόν, εκείνη αρνήθηκε φοβούμενη να μην κλισαριστεί σε αυτό το ρόλο. Πού να ήξερε…
Αλλά είναι αυτό το άγνωστο κλικ που θα κάνει την επιτυχία και που κανείς ούτε το ξέρει πότε και κυρίως πού θα γίνει.
Δεν θα ήταν υπερβολή να λέγαμε ότι το «Κωνσταντίνου και Ελένης» είναι κομμάτι της εγχώριας ποπ κουλτούρας.
Ατάκες του έχουν ακουστεί ακόμα και σε παράσταση στην… Επίδαυρο. Και φυσικά κάθε λίγο ακούγονται και σενάρια για reunion της σειράς. Μάλιστα αυτές τις μέρες γράφτηκε ότι μπορεί να επιστρέψει σαν μίνι σειρά με νέα επεισόδια. Σίγουρα και οι δύο πρωταγωνιστές έχουν κάνει από τότε και άλλες μεγάλες επιτυχίες. Όμως πώς είναι να βλέπει η ηθοποιός τον εαυτό της, 28 χρόνια πριν και σχεδόν σε καθημερινή βάση;
«Τώρα που έχω μεγαλώσει και το κορίτσι που βλέπω είναι αρκετά μακριά από εμένα, έχω θαυμάσει αυτή την άγνοια κινδύνου. Τι ωραία εποχή, να μην σε νοιάζουν οι κανόνες, να είσαι τόσο ελεύθερος. Είχε μία ελευθερία εκείνη η ηλικία, δεν σε ένοιαζαν οι συνέπειες», έχει πει σε πρόσφατη συνέντευξή της.
Για να συμπληρώσει: «Ντρέπομαι να δω τον εαυτό μου στις επαναλήψεις. Γενικά δεν έχω καλή σχέση με το να βλέπω την εικόνα μου. Ούτε στις φωτογραφίες είμαι καλή, δεν είμαι καλή σε τίποτα που έχει φακό. Βασανίζομαι πολύ».
Η όμορφη οικογένεια
«Πλέον με τον Βασίλη, όταν πηγαίνει ο ένας ή ο άλλος στη δουλειά, δεν λέμε ούτε καλές επιτυχίες, ούτε τίποτα τέτοιο. Κουράγιο λέμε μόνο και καλή δύναμη. Περισσότερο συμπονούμε τον άλλον που πάει στη δουλειά, παρά τον επιβραβεύουμε».
Όπου Βασίλης, εννοείται ο Παπακωνσταντίνου. Γνωρίστηκαν στις αρχές του ’90 και παντρεύτηκαν το 1994. Ο γάμος έγινε καθώς… «Υπήρχε οικογενειακή πίεση. Ένας λόγος που παντρεύτηκα ήταν που όταν ζούσαμε μαζί με τον Βασίλη, η μαμά μου έπαιρνε κάθε μέρα τηλέφωνο και έλεγε: “Μα, είναι δυνατόν! Δεν ξέρεις πόσο στεναχωριέμαι που ζείτε μαζί. Τι πίκρα παίρνω.” Αυτό γινόταν κάθε μέρα με κλάμα. Κάποια στιγμή, έχει σηκώσει ο Βασίλης το τηλέφωνο και μου λέει: “Πώς βασανίζεσαι έτσι, μήπως θες να σε παντρευτώ;” Κάπως έτσι έγινε η πρόταση γάμου. Από οίκτο», είχε πει σε τηλεοπτική της συνέντευξη.
Το ζευγάρι είναι παντρεμένο εδώ και 32 χρόνια και έχουν αποκτήσει μαζί μια κόρη, τη Νικολέτα, που είναι εικαστικός.
Η Ελένη Ράντου είχε πει πριν από λίγα χρόνια: «Με τους ανθρώπους που αγαπάω, σχεδόν τους “πνίγω” από φροντίδα. Πρέπει όμως να το έχεις, να είναι το κουσούρι σου. Έχει και εξόντωση όλο αυτό, γιατί έχεις συνέχεια του αλλουνού την έννοια και κουράζεσαι. Μετά από τόσα χρόνια έχω έννοια τον Βασίλη, νιώθω ότι με χρειάζεται. Παλαιότερα δεν την είχα, τα κατάφερνε μόνος του. Πάντα υπήρχε μία αίσθηση ότι το ενδιαφέρον του Βασίλη για εμένα δεν έχει χαθεί. Ακόμη και στην άκρη του κόσμου να ήταν, το ενδιαφέρον του ήταν στο 100. Δεν ένιωσα ούτε στιγμή στα 30 χρόνια μία στιγμή ότι αδιαφόρησε. Ακόμη και αν έχουμε μία εβδομάδα να μιλήσουμε. Αν θέλεις να κρατήσεις συντροφική ναι, είναι ιδανικό. Αν θέλεις να έχεις σχέση πάθους και καυγά δεν είναι».
Και μπορεί να ξέρει ο κόσμος ότι είναι παντρεμένοι, όμως… μέχρι εκεί. Ούτε βγήκαν να διατυμπανίσουν τη ζωή τους, ούτε να πουν για κάποια σενάρια που τους ήθελαν προ 20ετίας να χωρίζουν.
«Η δημοσιότητα έρχεται με συνέπειες. Ταΐζεις ένα τέρας που θα σε φάει κάποια στιγμή. Ειδικά όταν από ένα σημείο κι έπειτα το θέμα δεν ήταν η δουλειά μου, αλλά το πώς και πόσα τετραγωνικά είναι το σπίτι μου, πώς είναι η σχέση με τον σύντροφο και το παιδί μου», είχε πει σε συνέντευξή της. Και προσθέτει όλο χαρά: «Είχα την πολυτέλεια να απασχολώ τον κόσμο με τη δουλειά μου».
Εξομολογήσεις μιας γυναίκας
Η Ελένη Ράντου έχει μιλήσει για τη δραματική εμπειρία της με την άνοια, καθώς η ίδια έχει αναλάβει τη φροντίδα της μητέρας της.
«Είναι μια μάστιγα και καθηλώνει πραγματικά πολλά μέλη της οικογένειας. Απάνθρωπη η εμπειρία και γι’ αυτόν που τη βιώνει και για τους δίπλα του. To σχιζοφρενικό είναι ότι έχεις “χάσει” τον άνθρωπό σου, ενώ ζει», περιέγραψε. Και συμπλήρωσε: «Πρέπει να πέσει και μια πολιτειακή βοήθεια πάνω στα άτομα που στηρίζουν τέτοιους ανθρώπους. Ειλικρινά διαλύεται η ζωή τους. Έχω νιώσει πολλές φορές ότι δεν είμαι λειτουργική, ότι δεν μπορώ να δουλέψω και συγχρόνως είναι απίστευτα ακριβή ασθένεια».
Και μπορεί να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των Ελλήνων ηθοποιών, όμως η ίδια δεν κρύβει ότι υπήρξαν φορές που πίστευε ότι όλα όσα έχει κάνει μπορεί να καταρρεύσουν. Συγκεκριμένα το έπαθε δύο φορές: μία στην κρίση και μία μετά την καραντίνα. Η ίδια χαρακτήρισε αυτές τις δύο περιόδους σαν… απελευθερωτικές: «Ο ζόφος που επικρατούσε έξω με έκανε να σκεφτώ: “Και τι έχω να χάσω”».
Επίσης υποστηρίζει ότι μεγαλώνοντας όχι μόνο δεν γίνεται πιο συντηρητική, αλλά θέλει να περπατήσει σε νέα μονοπάτια που δεν έχει γνωρίσει. Παράλληλα αναφερόμενη στο θέατρο, είχε πει πως: «Έχω αρχίσει και νιώθω πολύ άνετα στη θεατρική έκθεση, που όταν πρωτοξεκίνησα θέατρο, έτρεμα τόσο πολύ, που πολλοί φίλοι μου έλεγαν να κάνω μια άλλη δουλειά και να μη το κάνω αυτό στον εαυτό μου. Το έτρεμα το σανίδι, τώρα έχει γυρίσει το αντίθετο».
Τέλος, όταν ρωτήθηκε τι θα ήθελε να έχει στο μέλλον, η Ελένη Ράντου απάντησε: «Θα ήθελα ο εγκέφαλός μου και το μυαλό να έχουν αυτή τη νεανικότητα. Αν το μυαλό δεν είναι νεανικό, όσα λίφτινγκ και να κάνεις, όσες γυμναστικές και υγιεινές διατροφές και να κάνεις, έχεις μεγαλώσει άσχημα. Να μεγαλώνω όμορφα θέλω, συμφιλιωμένα».
Σπύρος Δευτεραίος
