Ιδιαίτερη μνεία στον γνήσιο λαϊκό ξεσηκωμό των υπόδουλων Ελλήνων με τα βαθιά κοινωνικά αιτήματα, το 1821, κάνει με μήνυμά της η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος (ΠΟΕ) με αφορμή τη σημερινή Εθνική Επέτειο. Επισημαίνοντας πως η Ελληνική Επανάσταση στρέφεται όχι μόνο κατά της Πύλης, αλλά και κατά του κατεστημένου των ντόπιων συνεργατών (κοτζαμπάσηδων), υπενθυμίζει ότι όλα άρχισαν από τις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες, τον Αλέξανδρο Υψηλάντη και τους Ιερολοχίτες του.
«Στην αρχή ήταν μια χούφτα αγωνιστές. Κουρελήδες τους έλεγαν και τους απαξίωναν. Κουβαλούσαν όμως μέσα τους την άσβεστη φλόγα του αγώνα για την πολυπόθητη λευτεριά. Κι αυτή ζέσταινε και τις καρδιές και τα κορμιά τους. Αλύγιστοι, ανυπότακτοι, ανένδοτοι. Ξεκίνησαν λίγοι, αλλά σύντομα το ρυάκι έγινε χείμαρρος και ποταμός που κατέκλυσε στεριά και θάλασσα. Επανάσταση. Η άρχουσα τάξη της Ευρώπης υπό την σιδερένια καθοδήγηση της Ιεράς Συμμαχίας, ανατρίχιαζε και μόνο στην ιδέα. Ρέμπελους τους αποκαλούσε και φρόντισε να δώσει διαπιστευτήρια καλής θέλησης και συνεργασίας στον Σουλτάνο.
»Η εξέγερση του 1821 δεν στράφηκε μόνο κατά του Οθωμανού κατακτητή, αλλά και κατά των ντόπιων συνεργατών της Πύλης, κοτζαμπάσηδων και προκρίτων. Υπήρξε γνήσιος λαϊκός ξεσηκωμός για λευτεριά, ανεξαρτησία και ισονομία, στα πρότυπα της Γαλλικής Επανάστασης. Ο χαρακτήρας της Ελληνικής Εθνεγερσίας ήταν εθνικοαπελευθερωτικός, είχε σκοπό τη δημιουργία εθνικής εστίας ανεξάρτητου κράτους με την απελευθέρωση του υπόδουλου ελληνικού γένους, αλλά και κοινωνικός για τη διασφάλιση κοινωνικής Δικαιοσύνης και τη κατάκτηση φιλελεύθερου και δημοκρατικού βίου» σημειώνει στο μήνυμά της η ΠΟΕ.
Το σημαντικό όμως, προσθέτει, είναι να γίνει ορθή και πλήρης ανάγνωση του μηνύματος της επετείου μια και η παρακαταθήκη των αγωνιστών του ’21 δεν περιορίζεται στην απόκτηση, για πρώτη φορά στην Ιστορία, ανεξάρτητου ελληνικού κράτους ούτε και στη χάραξη των πρώτων εθνικών συνόρων.
«Αυτό που πρέπει να μεταφέρεται από γενιά σε γενιά σαν ιερός όρκος, είναι η αδάμαστη και ακαταπόνητη θέληση τους για αντίσταση. Αντίσταση κατά του καταπιεστή, του εκμεταλλευτή, του κατακτητή, χωρίς να υπολογίζονται κόποι και θυσίες. Εκείνοι δεν έσκυψαν το κεφάλι και όρθωσαν περήφανα το ανάστημα τους, περιφρονώντας δισταγμούς, αμφιβολίες, δελεαστικές προτάσεις. Ασυμβίβαστοι μέχρι τέλους. Γι’ αυτό και νικητές» υπογραμμίζει.
