Κοντάκιο της Τετάρτης της β’ εβδομάδος των νηστειών του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού, με ακροστιχίδα «του ταπεινού Ρωμανού ο ύμνος». Διαβάστε το Μέρος Α’.
Ελεύθερη απόδοση στη σύγχρονη μορφή της γλώσσας μας από τον Θεόφιλο Πουταχίδη.
ζ’. »Δώσε βάση στα λόγια μου και πρόσεξε καλά, Αδάμ, μ’ ακρίβεια ν’ αντιληφθείς αυτό που σε προστάζω.
»Άκου, λοιπόν, τι θα σου πω και τι σου παραγγέλνω: απ’ όλα αυτά που είναι εδώ, πρέπει να μείνεις μακριά μονάχα από ένα.
»Δεν είναι ότι καθαυτό είναι απ’ τη φύση του κακό,
»μα όπως και να ’χει τη ζημιά θα σου την προξενήσει αν παραβείς την εντολή ετούτη που σου δίνω.
»Δεν είναι ότι είναι βλαβερή η ίδια η σύστασή του,
»είναι που άμα θα το φας, άμα το μεταλάβεις, βλάβης θα γίνει η πράξη σου αιτία και ζημία μεγάλη θα ’χεις απ’ αυτό.
»Γιατί έχει τούτο μέσα του κρυμμένο ακονιστήρι που παίρνει όλους τους λογισμούς του ανθρώπου τους πειρασμικούς κι έτσι τους ακονίζει που σαν ξυράφια γίνονται, για να σε κατακόψουν. Η γεύση του είναι μαχαιριά.
»Αν φας, λοιπόν, από αυτό, χάνεις και τη συγχώρεση για τ’ αμαρτήματά σου και την
»αιώνια ζωή.
η’. »Νά, το λοιπόν, πρωτόπλαστε, τι εντολή σου δίνω: αυτό το δέντρο που σου λέω, ούτε που να τ’ αγγίξεις.
»Μα αν τύχει και τ’ αγγίξεις, ως κλέφτης θα θεωρηθείς κι άμεσα θα εγκαταλειφθείς στα χέρια του θανάτου.
»Δεν είναι ότι δεν μπορείς αν θέλεις να ’χεις τον καρπό που αυτό θε να σού δώσει.
»Είναι το πως θ’ αποδειχτεί ότι όχι μόνο ψεύτικη είχε τη νοστιμιά του, μα και πως ήταν βλαβερός.
»Σου έβαλα έναν μικρό και εύκολο κανόνα· σε θείο νόμο σ’ έβαλα που δύσκολος δεν είναι.
»Μόνο μ’ αυτό για εξαίρεση, σου ’δωσα όλα τα άλλα, και δώρο σου τα έκανα και τα ’χεις σε αφθονία.
»Με όλα αυτά έχεις ζωή γεμάτη με απολαύσεις
»και του θανάτου δεν χρωστάς κι ούτε σε πλησιάζει.
»Αφού είσαι “κατ’ εικόνα” μου, αθανασία κατέχεις· με άλλα λόγια έχεις
»αιώνια ζωή».
θ’. Τότε η Εύα κι ο Αδάμ, τον θείο νόμο και οι δυο πιστά ακολουθούσαν.
Μα ο διάβολος τους έβλεπε, τους παρακολουθούσε και μελετούσε στα κρυφά να δει το χαρακτήρα τους και τα ορμέμφυτά τους
και ανυπομονούσε να βρει τον τρόπο και τους δυο να τους εξαπατήσει.
Τους έβλεπε που ήτανε σ’ όλα τους μαζεμένοι, δεν εκδηλώνονταν πολύ κι όλα τα κάναν φρόνιμα με σύνεση και προσοχή,
και δεν αποτολμούσε να πάει στον άνθρωπο κοντά να πιάσει την κουβέντα.
Κάποια στιγμή, όμως, βρέθηκε η Εύα κοντά στο δέντρο
και ήτανε και μόνη της· κι όπως την είδε να ’ν’ εκεί, την ευκαιρία που έψαχνε την βρήκε ο πανούργος
κι αμέσως την παγίδα του μέσω της Εύας στήνει, ώστε κι αυτή και ο Αδάμ μαζί να πέσουν μέσα.
Αυτοί οι δυο που από πριν χαριστικά είχαν λάβει για δώρο
αιώνια ζωή.
ι’. Κι έτσι, ζυγώνει ο πονηρός με δόλο τη γυναίκα λες κι ήτανε οικείος της, λες κι ήταν κάποιος φίλος.
Κρύβοντας τις προθέσεις του, με υποκρισία περισσή, της κάνει την ερώτηση τη δηλητηριώδη
πιάνοντας τη συζήτηση, δήθεν από ενδιαφέρον, λες και οι δυο τους βράζανε στο ίδιο, μαθές, καζάνι.
«Αναρωτιέμαι, άραγε: τι προφασίστηκε ο Θεός, κι ενώ από την αγάπη του την τόση που σας είχε,
»σας δίνει τον Παράδεισο εδώ να κατοικείτε, από την άλλη ο σεβαστός και πολυτιμημένος, σας βάζει απαγόρευση να τρώτε από όλα όσα φυτρώνουνε στον τόπο αυτό;
»Ποιος είναι ο λόγος, το λοιπόν, που ενώ είστε οι κάτοικοι εσείς του Παραδείσου, στερείστε την απόλαυση που αυτός μπορεί να δώσει;
»Και πώς μπορείτε τότε δίχως αυτήν να ζείτε
αιώνια ζωή;».
ια’. Ακούγοντας τα λόγια αυτά, γελάστηκε η Εύα κι αυτά του αποκρίθηκε:
«Θα απατάσαι, προφανώς, καθότι δεν γνωρίζεις τι ακριβώς είναι αυτό που ο Κύριος προστάζει.
»Έστρωσε τον Παράδεισο ολάκερο μπροστά μας
»λες και τραπέζι έστρωσε ο Θεός για εμάς τους δύο, να παίρνουμε ό,τι θέλουμε για την απόλαυσή μας.
»Μονάχα ένα πράγμα είναι που απαγόρευσε κι είπε να μην το τρώμε,
»γιατί θα γίνει εμπόδιο μεγάλο στη ζωή μας,
»καθώς αυτό μού φαίνεται σε τούτο χρησιμεύει:
»για να σε εκπαιδεύει και το καλό και το κακό εξίσου να τα μάθεις, για να καταλαβαίνεις το τι είναι τι κάθε φορά.
»Όσο για το άλλο, πράγματι, εμείς έχουμε λάβει και ήδη είναι κτήμα μας η
»αιώνια ζωή».
ιβ’. Γλυκαντικό πήρε ο εχθρός και το ανακατεύει καλά μέσα στα λόγια του που ήτανε θανατερά, ώστε να τα γλυκάνει.
Γιατί, έτσι σκεφτότανε κι έτσι μονολογούσε αυτός ο πολυμίσητος:
«Αν μες σ’ αυτή τη συμβουλή που τώρα εγώ της δίνω, δεν ρίξω δόλο μπόλικο να γίνει ωραίο χαρμάνι,
»κι αν τον Θεό στα λόγια μου τον αποδοκιμάσω ευθέως και ξεκάθαρα,
»αμέσως θα υποπτευθεί και θα το καταλάβει πως είμαι εγώ μισόθεος.
»“Τι κάθομαι κι ακούω αυτόν τον απαράδεκτο;” θα πει, και τέρμα όλα.
»Γιατί είναι αλήθεια, πως δεν γνωρίζω επακριβώς ως τώρα τις απόψεις της πάνω σ’ αυτό το ζήτημα και τη νοοτροπία της.
»Αν όμως καταφέρω διαστρέφοντας τα πράγματα κάπως να την κλονίσω, σημαίνει ότι ενδιαφέρεται κι ακούει αυτά που λέω.
»Με τέχνη κι όχι άγαρμπα, λοιπόν, ας πλησιάσω αυτούς τους δυο που λάβανε
»αιώνια ζωή».
