Ο Γιώργος Πάντζας είναι η προσωποποίηση του θεατρικού όρου «ζεν κομίκ». Δηλαδή ο ωραίος νεαρός που έκανε κωμωδία. Και όπως αποδείχτηκε αυτό ήθελε να κάνει. Όταν ξεκίνησε ήταν ο ωραίος νεαρός –που μάλιστα «χτύπαγε κάρτα» στα κλαμπ της εποχής, εξού και φοβερός χορευτής– ο πλέον κατάλληλος για εξώφυλλο σε περιοδικά, αλλά ο ίδιος ήταν ταγμένος στην κωμωδία.
Άλλωστε από τη γενιά του, εκείνη τη φοβερή γενιά που έγραψε ιστορία στο σινεμά, αλλά είχε από πίσω της και μια σπουδαία θεατρική πορεία, ήταν από τους ελάχιστους καθαρόαιμους κωμικούς. Δεν πάταγαν πάνω σε μούτες και γκριμάτσες, αλλά στο πώς μέσα από τον ρόλο τους θα έκαναν τον κόσμο να γελάσει. Και όπως φάνηκε στην πορεία του τα κατάφερε μια χαρά. Ακόμα και όταν από ένα σημείο και μετά έβγαινε πολύ πιο πάνω από το έργο που έπαιζε.
Ο Γιώργος Πάντζας, που γεννήθηκε σαν σήμερα το 1937, κουβαλούσε την κωμωδία μέσα του.
Οπότε εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τον μύθο του «θλιμμένου κωμικού» και του μοναχικού και όλα τα άλλα κλισέ. Βέβαια όπως θα δείτε και πιο κάτω, η ζωή στην αρχή δεν του έδειξε και το καλύτερο πρόσωπό της. Ναι εδώ, θα μπορούσε να πει κάποιος… αυτοδίδακτος ψυχολόγος ότι αναζητούσε το αστείο και το ευχάριστο, σαν αντίδοτο στα δικά του προβλήματα. Μπορεί και να ήταν και έτσι. Πάντως ο ίδιος είχε πει σε συνέντευξή του πως: «Μου αρέσει να βλέπω τα ευτυχισμένα πρόσωπα των ανθρώπων, να ξεχνάνε για δυο ώρες τα προβλήματά τους και να γελάνε».
Τα δύσκολα παιδικά χρόνια
Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1937 και μεγάλωσε στο Παγκράτι. Στην ουσία τον μεγάλωσε ένας θείος του, ο Σπύρος Αναγνωστόπουλος, που ήταν σαν δεύτερος πατέρας του και η μητέρα του. Αυτό συνέβη καθώς ο βιολογικός του πατέρας, ο βραβευμένος ποιητής Σπύρος Πάντζας, ήταν Αριστερός και λόγω φρονημάτων ήταν εξορία. Και όχι μόνο. Ο ίδιος ο ηθοποιός είχε εξομολογηθεί σε συνέντευξή του πως: «Ο πατέρας μου ήταν διωκόμενος επί κατοχής. Τον έχω δει με βγαλμένα τα νύχια των χεριών, μαχαιρωμένο με ξιφολόγχη και τέσσερις μήνες ετοιμοθάνατο από Ιταλούς φασίστες και Έλληνες συνεργάτες τους. Τα έχω δει αυτά και τα έχω ζήσει». Συνεχίζοντας είχε προσθέσει: «Ο πατέρας μου αγωνίστηκε με το ΕΑΜ, εγώ σαν πιτσιρικάς από πίσω και μετά ακολούθησα την Αριστερά. Έχω φάει πολύ ξύλο, όταν έψαχναν να βρουν τον πατέρα μου οι Χίτες της γειτονιάς».
Μεγαλώνει λοιπόν και εκτός των πολιτικών προβλημάτων έχει να αντιμετωπίσει και το θέμα επιβίωσης. Από πολύ μικρή ηλικία άρχισε να δουλεύει σε κατάστημα χονδρικής πώλησης υφασμάτων και παράλληλα πήγαινε νυχτερινό σχολείο. Στο συγκεκριμένο κατάστημα συνέχισε να δουλεύει, μέχρι που τελείωσε τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Ως νεαρός όμως λάτρευε και τον κινηματογράφο. Και ιδιαίτερα τις αμερικάνικες κωμωδίες του ’50 και ’60. Δεν έχει ξεχάσει μάλιστα που σε μια ταινία ένα ζευγάρι που καθόταν κοντά του στην αίθουσα, σχολίαζε έναν ζεν πρεμιέ της εποχής. Η γυναίκα είχε πει ότι ήταν ωραίο παιδί, ενώ ο σύζυγος τον είχε χαρακτηρίσει ως «κρυο…..ο».
Η λατρεία στη μητέρα του
Ο ίδιος δεν είχε κρύψει την αγάπη και την ευγνωμοσύνη που ένιωθε για την μητέρα του. Μάλιστα όχι μόνο της είχε πει ότι θέλει να σπουδάσει υποκριτική, αλλά ήταν μαζί του και στις εξετάσεις. Ο ίδιος το ήθελε πολύ, αλλά επειδή ήταν ένα επάγγελμα μέσα στην ανασφάλεια, είχε έτοιμο και το ναυτικό του φυλλάδιο για να μπαρκάρει.
Ξαναγυρνάμε στις εξετάσεις για τη δραματική σχολή του Εθνικού, το 1955. Ο ηθοποιός είχε δηλώσει ότι τότε ήταν πάνω από 300 παιδιά που δίνανε εξετάσεις και πήρανε 12. Ένας από αυτούς ήταν ο Νίκος Κούρκουλος. Ο νεαρός Γιώργος πάει να δώσει εξετάσεις έχοντας –όπως προέβλεπε το εθνικό– να δώσει ένα μονόλογο από αρχαίο δράμα, ένα από σύγχρονο έργο και ένα ποίημα. Είχε επιλέξει λοιπόν να απαγγείλει ένα κομμάτι από τους Πέρσες του Αισχύλου και από το Ριχάρδος ο 3ος του Σέξπιρ. Ξεκινάει λοιπόν και στους πρώτους δυο στίχους της τραγωδίας, ο Θάνος Κωτσόπουλος που ήταν στην επιτροπή τον σταματάει και τον ρωτάει τι άλλο έχει. Αρχίζει το δεύτερο κομμάτι και πάλι τον κόβουνε. «Με κόβετε τώρα που άρχισα να ζεσταίνομαι» τους είπε και εκείνοι γέλασαν. Ο ίδιος πίστευε ότι τον είχαν κόψει και η μία εβδομάδα που έκαναν να βγουν τα αποτελέσματα τού φάνηκαν αιώνες. Όταν πήγε να δει τα αποτελέσματα, η αναμονή του έγινε μεγαλύτερη καθώς μπροστά του ήταν μια κοπέλα με πολύ φουντωτό μαλλί και δεν μπορούσε να δει. Οπότε αναγκάστηκε να της πει να κάνει πιο πέρα, για να δει. Όταν αντίκρυσε το όνομά του, φυσικά η χαρά του δεν μπορούσε να περιγραφεί. Και φυσικά πήγε μαζί με τη μητέρα του.
«Ό,τι πέτυχα στην ζωή μου, το πέτυχα χάρη στη μάνα μου» είχε δηλώσει, ο ηθοποιός και συνέχισε λέγοντας: «Ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής μου, η μεγαλύτερη αγάπη που ένιωσα και την νιώθω τώρα μαζί με την αγάπη που έχω για τη γυναίκα μου τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου, ήταν η αγάπη για τη μητέρα μου. Το 1974 μέσα σε 9 μήνες έφυγε από τη ζωή. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο πλήγμα που είχα υποστεί».
Πιο συγκεκριμένα το 1971 είχε αγοράσει το σπίτι του με δάνειο. Και φυσικά ζούσε μαζί με τους γονείς του. Το 1973 η μητέρα του διαγνώστηκε με καρκίνο και δεν το είχε πει σε κανέναν. Όταν μαθεύτηκε, είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Μιλώντας για αυτή την απώλεια είχε πει: « Δεν πρόλαβε να ζήσει την ζωή που της άξιζε. Άλλαξε η ζωή μου με τον χαμό της. Τότε ήμουν στον θίασο Βλαχοπούλου – Πάντζα στο θέατρο Ρεξ. Την πρώτη μέρα δεν πήγα στο θέατρο αλλά τη δεύτερη ημέρα πήγα. Νόμιζα ότι η σκηνή ήταν καράβι και ότι έχει κύμα επάνω. Ήταν τρομερό πλήγμα για εμένα. Τον πόνο αυτόν δεν τον έχω ξεπεράσει μέχρι και σήμερα».
Ο ιδιος πάντως έχει δηλώσει πως έχει στο κομοδίνο του μια φωτογραφία της και εξακολουθεί να της μιλάει ακόμα.
Ιστορίες από τα παρασκήνια
Όσο ήταν στη δραματική σχολή, είχε πει στον εαυτό του, πως εάν μέσα σε 2-3 χρόνια, τελειώνοντας, δεν καταφέρει τίποτα ως ηθοποιός, θα τα παρατούσε. Ευτυχώς δεν χρειάστηκε. Στο θέατρο η γυναίκα που τον έβγαλε επίσημα ήταν η Κυρία Κατερίνα. Και λέμε επίσημα γιατί είχε αρχίσει να εργάζεται αρχικά σε ένα θίασο από νέους ηθοποιούς τότε όπως ο Στέφανος Ληναίος και ο Τόλης Βοσκόπουλος. Κάθε Δευτέρα έπαιζαν την 12η αυλαία, του Λόρκα. Σε αυτήν την παράσταση τον είδε η Κυρία Κατερίνα και του έκανε πρόταση να παίξει στο έργο που ετοιμαζόταν να ανέβει εκείνη την περίοδο. Εκείνος δεν πίστευε στα αυτιά του. Όμως σκέφτηκε πρακτικά και ζήτησε να του δώσει πρώτα να διαβάσει το έργο, για να δει αν μπορούσε να ανταποκριθεί στον ρόλο «Πρώτη φορά το ακούω από Έλληνα ηθοποιό, να του δίνω πρώτο ρόλο και να το σκέφτεται», του απάντησε εκείνη. Και του έδωσε το έργο. Όλο το βράδυ όχι απλά το διάβαζε αλλά έκανε και πρόβες. Και φυσικά δέχτηκε.
Με τη μεγάλη θεατρίνα συνεργάστηκε αρκετές φορές. Μάλιστα μια περίοδο δούλευε και ως ντουμπλίρ στο θίασο της, στο έργο Το πρώτο ψέμα του Γεωργίου Ρούσσου. Πρόκειται για τη μετέπειτα κινηματογραφική Σοφερίνα. Κάποια στιγμή αρρώστησε ο ηθοποιός που έπαιζε τον ρόλο του δικηγόρου. Τον αντικατέστησε ο Πάντζας και έσκισε. Ύστερα από λίγες μέρες επέστρεψε ο βασικός ηθοποιός. Όταν τον είδε η Κυρία Κατερίνα γύρισε και του είπε: «Δεν σε βλέπω να έχεις γίνει εντελώς καλά. Δεν κάθεσαι άλλη μια εβδομάδα;» Τελικά ο ρόλος παίχτηκε ως το τέλος της σεζόν από τον Πάντζα, ενώ η θιασάρχης πλήρωνε και τους δυο.
Όταν το έργο μεταφέρθηκε στο σινεμά, ο συγγραφέας ήθελε πάλι τον Πάντζα για τον ρόλο. Ο ηθοποιός αρνήθηκε γιατί είχε συμβόλαιο με άλλη εταιρεία. Τότε παρενέβη η Αλίκη Βουγιουκλάκη και του το ζήτησε. Με την εθνική μας σταρ είχε παίξει ξανά και στο θέατρο και στον κινηματογράφο (Η Λίζα και η άλλη). Ανάμεσα στις θεατρικές επιτυχίες που είχαν κάνει μαζί ήταν και τα Χτυποκάρδια στο θρανίο. Όμως στην κινηματογραφική μεταφορά προτιμήθηκε ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Για αυτό τον λόγο της είχε θυμώσει, αλλά όταν τον πήρε για την Σοφερίνα όλα ξεχάστηκαν. Και έτσι έπαιξε στην ταινία.
Όσον αφορά τον κινηματογράφο μια από τις πρώτες ταινίες που έπαιξε ήταν το βουκολικό δράμα Για την αγάπη της βοσκοπούλας. Μαζί του ήταν οι νεαροί τότε Μάρθα Καραγιάννη και Κώστας Βουτσάς. Από εκεί αυτό που θυμάται έντονα ήταν ότι υπήρχαν σκηνές που σουβλίζουν ένα αρνί. Όταν τελείωσε η σκηνή, οι τρεις ηθοποιοί έκατσαν και το έφαγαν. Πείνα και λίγα χρήματα, γαρ.
Σε συνεντεύξεις του δεν ξεχνά να ευχαριστήσει τον Λάμπρο Κωνσταντάρα που τον έβαλε δίπλα του στο σινεμά, σε μεγάλους ρόλους. Όσον αφορά το Μαριχουάνα στοπ ήταν αρχικά θεατρικό. Ο Πάντζας είχε προτείνει στον θεατρικό επιχειρηματία Βασίλη Μπουρνέλη που συνεργάζονταν τότε να κάνουν μιούζικαλ. Ο Μπουρνέλης δέχτηκε και φώναξαν τον Γιάννη Δαλιανίδη να γράψει και να σκηνοθετήσει. Εκείνος πρότεινε για πρωταγωνίστρια την Ζωή Λάσκαρη, που όμως δεν είχε παίξει ξανά σε αθηναϊκή σκηνή (το ντεμπούτο της στο θέατρο το είχε κάνει κάποια χρόνια πριν στην Κύπρο. Και επειδή χρειάζονταν και ένα τραγουδιστή, ο Πάντζας πρότεινε τον παλιό του συμπρωταγωνιστή Τόλη Βοσκόπουλο. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία.
Η πολιτική και η οικογένεια
Ο Γιώργος Πάντζας «κρέμασε » τα παπούτσια του ως ηθοποιός, το 2007, σε μια περιοδεία. Η έτερη ενασχόληση του ήταν η πολιτική, με την οποία ασχολήθηκε ενεργά στη μεταπολίτευση. «Δεν μπορείς ταξικά να ξεχνάς από που ξεκίνησες», είχε πει. Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και το 1986 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Καισαριανής με την υποστήριξη του κινήματος. Το 1993 αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ και εντάχθηκε στο ΔΗΚΚΙ του Δημήτρη Τσοβόλα. Ήταν υποψήφιος βουλευτής στη Β’ Αθηνών στις εκλογές του 1996 και του 2000, ενώ το 2004 ήταν υποψήφιος βουλευτής στο υπόλοιπο Αττικής. Στις Νομαρχιακές Εκλογές του 2002 και του 2006 ήταν υποψήφιος νομάρχης με την ΝΑΣ (συνεργασία ΔΗΚΚΙ-ΚΚΕ) στην Ανατολική Αττική και διετέλεσε οκτώ χρόνια νομαρχιακός σύμβουλος και επικεφαλής της παράταξης.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2007, 2009 και του Μαΐου του 2012 ήταν υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής. Το 2009 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Βουλευτής πρωτοεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του 2012 με τον ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής και επανεξελέγη το 2015.
Όσον αφορά στην προσωπική του ζωή, στις 11 Φεβρουαρίου 1980 παντρεύτηκε τη γυναίκα του Στέλλα που γνωρίστηκαν στη Θεσσαλονίκη και συγκεκριμένα στο θέατρο Χατζώκου. Εκεί έπαιζε με θίασο ο ηθοποιός και πριν από τις παραστάσεις γίνονταν επιδείξεις μόδας. Η μετέπειτα σύζυγός του εργαζόταν ως μοντέλο. Ο ηθοποιός κεραυνοβολήθηκε με το που την είδε και άρχισε η… πολιορκία. Η κατάκτηση της ωραίας Θεσσαλονικιάς (που είχε βγει και «Μις Θεσσαλονίκη») του πήρε πολύ. Από τη μια η διαφορά ηλικίας (22 χρόνια) από την άλλη και η ίδια φοβόταν να δεσμευτεί με έναν ηθοποιό. Τελικά δεσμεύτηκε! Δυο παιδιά και τρία εγγόνια είναι η ζωή τους, τα καμάρια τους.
Ο Γιώργος Πάντζας, σύμφωνα με δημοσιογράφους, έχει απίστευτη ενεργητικότητα ακόμα και σήμερα. Ποτέ δεν έχει πει άσχημη κουβέντα για συνάδελφό του αφού πιστεύει ότι: «Οι άνθρωποι του θεάτρου πρέπει να έχουμε σεβασμό μεταξύ τους. Μαζί βγάζαμε το ψωμί μας». Όσον αφορά τον παλιό κινηματογράφο θεωρεί ότι η επιτυχία και η διαχρονικότητά του, οφείλεται ότι στο τέλος κάθε ταινίας, κέρδιζε η δικαίωση.
Το μόνο περιουσιακό του στοιχείο είναι το σπίτι του. «Το χρήμα δεν είχε την αγάπη μου όσο είχε η δουλειά μου. Δεν το υπολόγιζα», είχε πει.
«Το χρήμα δεν είναι ο σκοπός της ζωής. Είναι για να ζεις καλύτερα. Και αν έχεις στερηθεί κάτι, μόλις σου έρχεται του αλλάζεις τον αδόξαστο», είχε υπογραμμίσει.
Χαριτολογώντας για την επιτυχία που είχε στα νιάτα του, δήλωσε: «Αν λέγανε ότι ήμουν όμορφος; Τι να πω; Ίσως είχαν καλό γούστο». Γνωρίζει και έχει ζήσει πολλές ιστορίες με ηθοποιούς που όμως δεν θα τις πει ποτέ. Όσο για το μότο του; Είναι πολύ απλό: «Ο μεγάλος έρωτας του ανθρώπου είναι η ίδια η ζωή».
Σπύρος Δευτεραίος
