«Μικρού αναστήματος και ιδιαίτερα καλός ως έφιππος πάνω στη φωτιά της μάχης». Έτσι χαρακτήρισαν οι Ρώσοι αυτόπτες μάρτυρες μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της πολεμικής ιστορίας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.
Ο Γεώργιος Βλαστός του Ιωάννη γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1770 (1769 κατ’ άλλους). Τίποτα δεν είναι γνωστό για την παιδική του ηλικία. Γνωρίζουμε μόνο ότι ορφάνεψε και τον περισυνέλλεξαν υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες οι Ρώσοι ναυτικοί την περίοδο του Ρωσοτουρκικού πολέμου των ετών 1768-1774 και των Ορλωφικών, και μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη.
Εκείνος ο Ρωσοτουρκικός πόλεμος ήταν μία από τις πολλές αποτυχημένες προσπάθειες της Ρωσικής Αυτοκρατορίας να εξασφαλίσει πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα – έληξε με τη Συνθήκη Κιουτσούκ-Καϊναρτζή.
Μία πτυχή αυτού του πολέμου ήταν τα γνωστά «Ορλωφικά» – η εξέγερση των Ελλήνων εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η παροχή βοήθειας στους Ρώσους τα έτη 1770-1771. Η εξέγερση απέτυχε, καθώς με τη λήξη του πολέμου και την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τον ελλαδικό χώρο, οι πληθυσμοί ιδίως των νήσων και της Πελοποννήσου βρέθηκαν έρμαια της εκδικητικής μανίας των Οθωμανών.
Αν και ο αντικειμενικός σκοπός της Ρωσίας δεν επετεύχθη, κατάφερε σημαντική νίκη, καθώς προσάρτησε την Κριμαία, τη Νέα Ρωσία και τον Βόρειο Καύκασο. Επίσης η Ρωσία εξασφάλισε το δικαίωμα προστασίας των ορθόδοξων χριστιανών υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Η περιοδολόγηση της λήξης των Ορλωφικών και της υπογραφής της συνθήκης Κιουτσούκ-Καϊναρτζή μας οδηγεί στην υπόθεση ότι το Ρωμιόπουλο από την Πόλη πρέπει να μεταφέρθηκε στη ρωσική επικράτεια κάπου μεταξύ των ετών 1771-1774, όταν ήταν στην ηλικία των 1-4 χρονών.
Στην Αγία Πετρούπολη ο Γεώργιος Βλαστός φοίτησε στο Ελληνικό Γυμνάσιο, το μετέπειτα Σώμα Αλλοδαπών Ομοθρήσκων – ένα στρατιωτικό σχολείο για Έλληνες, το οποίο ανήκε στο Σώμα Πυροβολικού και Μηχανικού. Η σχολή ιδρύθηκε το 1775 από τη Μεγάλη Αικατερίνη και έκλεισε το 1796. Αποστολή της ήταν η στρατιωτική και η γενική εκπαίδευση των τέκνων των ελληνικής καταγωγής αρχόντων, εμπόρων, ναυτικών και διοικητικών υπαλλήλων.
Απόφοιτοι της σχολής λάμβαναν διοικητικές θέσεις στο Στόλο της Μαύρης Θάλασσας και στην τοπική αυτοδιοίκηση του λεγόμενου «Ρωσικού Νότου». Αρκετοί εξ αυτών έγιναν γενάρχες ονομαστών οικογενειών με διακρίσεις στη στρατιωτική και πολιτική διοίκηση, και όχι λίγοι κατάφεραν να γίνουν αριστοκράτες και αυλικοί.
Έχοντας αποφοιτήσει με το βαθμό του ανθυπολοχαγού, ο Γεώργιος Βλαστός –Γιεγκόρ Βλαστώφ στα ρωσικά– έλαβε μέρος στον Ρωσο-Σουηδικό πόλεμο (1788-1790).
Τον Ιούνιο του 1790 ο ρωσικός στόλος καταστράφηκε από τους Σουηδούς στη Βαλτική Θάλασσα. Η πανωλεθρία αυτή βρήκε τον νεαρό ανθυπολοχαγό μαζί με άλλους αξιωματικούς, να προσπαθούν να διαφύγουν κωπηλατώντας μέσα σε μια βάρκα ανάμεσα στα εχθρικά πλοία. Η ριψοκίνδυνη αυτή ενέργεια στέφθηκε με ανέλπιστη επιτυχία και ο Βλαστός προβιβάστηκε για το κατόρθωμά του στο βαθμό του υπολοχαγού.
Ακολούθησε ο Ρωσο-Πολωνικός πόλεμος του 1792. Εκεί στις 29 Ιουνίου στην τοποθεσία Ζέλβα, ο Βλαστός όντας επικεφαλής τυφεκιοφόρων έδιωξε τον εχθρό από τις θέσεις του και κατέλαβε δύο γέφυρες, εξασφαλίζοντας την προέλαση του τσαρικού στρατού. Στις 21 Ιουλίου του ίδιου έτους έλαβε μέρος στις μάχες του Μπρεστ-Λίτοφσκ. Στις 8-9 Ιουνίου του 1794 πολέμησε πέριξ της πόλης Βίλνα και στις 31 Ιουνίου κατέλαβε την ίδια την πόλη με έφοδο.
Το έτος 1795 βρήκε τον Βλαστό πίσω στην Αγία Πετρούπολη, όπου υπηρετούσε σε σύνταγμα βομβιστών.
Το 1806, ταγματάρχης πλέον, έλαβε μέρος ως διοικητής τάγματος στις μάχες του Πουλούτσκ της Πολωνίας, ύστερα στο Άιλαου και στο Χάιλσμπεργκ, όπου τραυματίστηκε και έχασε τις αισθήσεις του από έκρηξη.
Τον επόμενο χρόνο, για τις υπηρεσίες και τον ηρωισμό του, προβιβάστηκε σε συνταγματάρχη και στάλθηκε στον Ρωσο-Σουηδικό πόλεμο του 1808, όπου διακρίθηκε στη Μάχη της Καρστούλης, για την οποία παρασημοφορήθηκε με το παράσημο του Αγίου Γεωργίου 3ου βαθμού.
Η Μάχη της Καρστούλης αναφέρεται στην Ιστορία ως «η μάχη των αξιωματικών», διότι οι αξιωματικοί που ήταν υπό την ηγεσία του Βλαστού, δείχνοντας υπερβάλλοντα ζήλο καταδίωξαν για 19 χιλιόμετρα τα εχθρικά τμήματα, μαχόμενοι συνεχώς σώμα με σώμα τον εχθρό και αμιλλώμενοι τον συνταγματάρχη Βλαστό που έκανε το ίδιο, σαν απλός στρατιώτης.
Συνεχίζοντας να χτίζει καριέρα στο «πεδίο της τιμής», ο Βλαστός διακρίθηκε και πάλι στον Γαλλο-Ρωσικό πόλεμο του 1812, προβιβαζόμενος σε υποστράτηγο. Κατά την υπεράσπιση του Πόλοτσκ της Λευκορωσίας, έχοντας εδραιωθεί στη Μονή του Χριστού Σωτήρος, κράτησε τη θέση του μέχρι τελευταίου πολεμοφοδίου κατά τις επιθέσεις των υπεράριθμων Γάλλων και γι’ αυτό τιμήθηκε με χρυσό ξίφος με διαμάντια.
Συνεχίζοντας τις ανδραγαθίες του στον ίδιο πόλεμο, τιμήθηκε με το παράσημο της Αγίας Άννης 1ου βαθμού. Στις 11 Οκτωβρίου του 1812, ως επικεφαλής 5.000 ανδρών και 14 κανονιών, έκαψε όλα τα εφόδια των Γάλλων. Στις 11 Νοεμβρίου του ιδίου έτους αιχμαλώτισε μετά από μάχη 1.500 Γάλλους στρατιώτες, 400 υπαξιωματικούς και 27 αξιωματικούς. Μετά τις μάχες στις όχθες του ποταμού Μπερεζίνα, στις 15 και 16 Νοεμβρίου, αιχμαλώτισε άλλους 58 Γάλλους αξιωματικούς άνω των 1.000 στρατιωτών μαζί με 10 κανόνια.
Από το 1813 ως το 1814 ο Βλαστός έλαβε μέρος στις σημαντικότερες μάχες του Γαλλο-Ρωσικού πολέμου. Το 1815 επέστρεψε στη Ρωσία, όχι για πολύ, καθώς έπρεπε να αναλάβει την αρχηγία της εκστρατείας στη Σιλεσία, αμέσως μετά τη δεύτερη αναρρίχηση του Ναπολέοντα στην εξουσία, η οποία προμήνυε νέο αιματοκύλισμα στην Ευρώπη.
Ο Γεώργιος Βλαστός είναι παππούς του λόγιου μελετητή της Βίβλου και κυβερνήτη της Σταυρούπολης Γεωργίου Βλαστώφ (1827-1899).
Στη ρωσική ιστοριογραφία χαρακτηρίζεται ως άνθρωπος που κέρδισε τη δόξα και τις τιμές όχι πίσω από τις πλάτες των στρατιωτών αλλά μέσα από τον καπνό και τη φωτιά της μάχης.
Μετά την αποστρατεία έζησε στο Κυβερνείο Βλαντιμίρσκαγια (νυν Ιβάνοβο), όπου άφησε την τελευταία του πνοή στις 29 Ιανουαρίου του 1837. Τάφηκε στο χωριό Γιούριεφσκογιε, στο χώρο του ναού του Αγίου Γεωργίου, τον οποίο είχε χτίσει ο ίδιος.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση η οικία του στέγασε σχολείο. Σήμερα δεν υπάρχει. Ομοίως η εκκλησία όπου τάφηκε υποβαθμίστηκε και καταστράφηκε.
Στις 3 Οκτωβρίου του 2012 στο χωριό Γιεγκόρι (πρώην Γιούριεφσκογιε) της περιφέρειας Ιβάνοβο έγιναν τα επίσημα εγκαίνια του μνημείου-τάφου του Γεωργίου Βλαστού, το οποίο χτίστηκε με πρωτοβουλία της Λέσχης Κατασκευαστών της Περιφέρειας Ιβάνοφ, παρουσία των Αρχών και συλλόγων.
