Οι Σεβάνα και η Τζώρτζια Παντελή, δύο αδελφές ελληνικής καταγωγής που ζουν στην Αυστραλία, δίνουν καθημερινά τον δικό τους αγώνα με τον διαβήτη τύπου 1, μια χρόνια πάθηση που άλλαξε τη ζωή τους από πολύ νεαρή ηλικία. Όπως αναφέρει η εφημερίδα The Advertiser, η ιστορία τους είναι γεμάτη προκλήσεις, αντοχή και διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων στην υγεία.
Χρόνια μετά τη διάγνωση της μικρότερης αδελφής της, Τζώρτζιας, η Σεβάνα άρχισε να εμφανίζει παρόμοια ανησυχητικά συμπτώματα. Σε ηλικία μόλις 10 ετών διαγνώστηκε και η ίδια με διαβήτη τύπου 1, ξεκινώντας μια κοινή, διά βίου πορεία με την αδελφή της.
«Εκνευρίστηκα πολύ που με βρήκε κι εμένα», δηλώνει σήμερα η 30χρονη Σεβάνα.
Για περισσότερα από 20 χρόνια, οι δύο Ελληνοαυστραλές αδελφές ζουν με τις καθημερινές απαιτήσεις της νόσου: συνεχή έλεγχο σακχάρου, ενέσεις ινσουλίνης και διαρκή εγρήγορση. Η ψυχική και σωματική κόπωση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς τους. «Τα άτομα με διαβήτη τύπου 1 παίρνουν πάνω από 180 επιπλέον αποφάσεις την ημέρα. Είναι πραγματικά εξαντλητικό», εξηγεί η Σεβάνα Παντελή. «Μιλάμε συχνά για το burnout του διαβήτη… Είναι δύσκολο να αναλαμβάνεις το ρόλο του παγκρέατος».
Η διάγνωση της Σεβάνας ήρθε στις 11 Αυγούστου 2005, όταν μεταφέρθηκε στα επείγοντα με έντονη αδιαθεσία. «Ένιωθα πολύ άρρωστη, εξαντλημένη, διψούσα συνέχεια, δεν είχα όρεξη για φαγητό και πήγαινα συνεχώς στην τουαλέτα», θυμάται.
Παρότι η οικογένεια είχε ήδη βιώσει την εμπειρία της ασθένειας με την Τζώρτζια, η ίδια επισημαίνει ότι η στιγμή που κλήθηκε να αναλάβει μόνη της τη φροντίδα του εαυτού της ήταν ιδιαίτερα δύσκολη. «Ξαφνικά, ήταν δική μου ευθύνη να μην φάω μία σοκολάτα που τόσο ήθελα», λέει χαρακτηριστικά.
Παρά τα εμπόδια, οι δύο αδελφές δεν επέτρεψαν ποτέ στον διαβήτη να καθορίσει τα όριά τους.
Η Σεβάνα έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό σε υψηλό επίπεδο και ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό, αποδεικνύοντας ότι η ασθένεια δεν στάθηκε εμπόδιο στα όνειρά της.
Από το 2021, και οι δύο χρησιμοποιούν αντλία ινσουλίνης, μια τεχνολογία που, όπως λένε, άλλαξε δραστικά την ποιότητα ζωής τους. Ωστόσο, το κόστος της συσκευής καλύπτεται αποκλειστικά από τις ίδιες. «Η κατάσταση αυτή είναι ξεκάθαρα άδικη», τονίζει η Σεβάνα Παντελή, επισημαίνοντας την ανισότητα που βιώνουν άτομα με διαβήτη τύπου 1 στην πρόσβαση σε σύγχρονες, ζωτικής σημασίας ιατρικές λύσεις.
